Seksleven met je partner

[kenneke2.0]

Mijn broer had ook open relatie, wel maar 4jaar samen en ook zo keer trio etc en alst gedaan was vlogt er allemaal uit ze.
Situatie is wel stuk anders.

 

[glashelder]

Noot: dit komt van iemand (ik dus) die zogezegd een hoog libido had, maar bij nader inzien seks gewoon een verslaving vindt die niet bijdraagt aan (duurzaam) geluk. Ik durf letterlijk te zeggen dat iedereen die claimt 'een hoog libido' te hebben, verslaafd is. Ik heb periodes van meerdere uren seks per dag gehad. Het is net door daarop terug te blikken dat ik seks compleet overroepen vind.

Ah, dus mensen met een hoog libido bestaan niet en iedereen heeft exact hetzelfde libido. Iedereen die daarvan afwijkt is verslaafd. Check.

 

[Chelark007]

Ah, dus mensen met een hoog libido bestaan niet en iedereen heeft exact hetzelfde libido. Iedereen die daarvan afwijkt is verslaafd. Check.

Definieer hoog libido? Alhoewel ik ook niet echt akkoord ben met Eland.

Ik heb ook een hoger libido dan mijn madam, en dat botst regelmatig. Ja het zelf doen is een oplossing, maar het gaat erover dat ik het samen wil.

 

[Eland]

Ah, dus mensen met een hoog libido bestaan niet en iedereen heeft exact hetzelfde libido. Iedereen die daarvan afwijkt is verslaafd. Check.

Dat vind ik ongeveer, ja. Ik bekijk de zaken nogal vaak mechanisch en ik denk dat heel veel te verklaren valt door conditionering en hersenen die een drang tot iets voelen. Ik sta wel voor de volle 100% achter een genuanceerde versie van jouw samenvatting van mijn uitspraken.

Wat ik hier verkondig is ook maar een mening in combinatie met een vermoeden, en niet een 100% vastgestelde waarheid. Dat weet ik goed genoeg. Ik begrijp dus perfect dat ik met veel mensen hierover van mening verschil. Ik heb deze mening ook maar omdat ik beide kanten heb ervaren (i.e. wat ik de verslaving noem en het herstel ervan).

Spoiler want wall of text:

Spoiler: Seks!

Je hersenen willen dat je seks hebt omdat er dan stoffen vrijkomen die als aangenaam ervaren worden. Meer nood aan seks is dus gewoon een verhoogde nood aan vrijgave van die stoffen en daar zit volgens mij dan weer hetzelfde mechanisme achter wat mensen verslaafd maakt/houdt. Met 'nood' aan bedoel ik dat je de muren oploopt omdat je x dagen geen seks/orgasme hebt gehad. Ik zeg niet dat iedereen die seks wil, verslaafd is. Ik meen wel dat wie de muren kan oplopen wanneer het niet gebeurt, dat is.

In die zin heb ik ook verslavingen hoor. Laat me een dag niet sporten/fysiek bezig zijn, en ik word ambetant als ik iets moet doen wat me niet zint. Het is aan jezelf om er op een gezonde manier mee om te springen en jezelf er niet in te verliezen. Bij sporten kan ik dat bv niet relativeren. Enkel als ik een hele dag volgepland heb, kan ik het aan om een dag te skippen. Morgen heb ik bv de hele namiddag iets zittend te doen, dus zal ik mezelf 's ochtends in het zweet werken om m'n fix te hebben. Noot: ik ben dan voor de rest van de dag blij.

Ik vind seks voor mij een verslaving die niet bijdraagt aan wat ik 'duurzaam geluk' noem, omdat ik oprecht ambetant kon worden van geen seks te hebben en het plezier ook altijd direct over was als de daad voorbij was. Ik kan oprecht niet nagenieten van seks, zoals ik met sporten wel kan hebben, hoe hard ik ook hield van de persoon met wie het was. Anderen kunnen dat blijkbaar wel, en voor zulke mensen kan seks wel eerder een bron van duurzaam geluk zijn. Als je dat niet hebt en je enkel meer en meer wilt en nooit eens op de handrem gaat staan of zoals sommige mensen daardoor veel wisselende risicovolle contacten hebt of zaken doet die je lichaam beschadigen, dan is het in mijn ogen problematisch en een echte verslaving die uit de hand is gelopen. Net zoals ik moet opletten dat ik m'n lichaam niet overbelast.

Edit: En ik bedoelde eerder vandaag dat iemand die het excuus 'een hoog libido' gebruikt als verklaring om continu seks te moeten hebben, verslaafd is.

Bv. meermaals per dag/week/... nood aan seks hebben (en eraan toegeven), kan in mijn ogen niet anders dan een gevolg van conditionering zijn. Er bestaat inderdaad zoals als instinct waardoor je van nature zaken gaat doen, maar de exacte nood aan x keer seks per tijdseenheid y zit volgens mij niet voorgeprogrammeerd in jou en is niets anders dan je hersenen die zeggen: "normaal doe je dit altijd en nu niet, en dat vind ik vervelend. Geef me mijn leuke stofjes."

Amen

Edit: maar ik wil dit topic niet kapen hoor. Zoals gezegd: dit is een mening en niet de absolute waarheid. Iedereen moet vooral doen waar die zich zelf goed bij voelt.

 

[Throw_away]

Even omhoog shotten... Was bedoeld als antwoord in de "hoeveel keer seks per week met partner" topic maar het werd meer en eerder passend voor hier.


Hier doen we het 1 keer per week, en daar heb ik moeite mee, want het is niet genoeg voor mij. Langdurige en volwassen relatie (15+ jaar), de eerste 3-4 jaar was het een tweetal keer per week, daarna een paar jaar 1 keer per week volledig en 1 keer per week iets voor mij, daarna een paar jaar 1 keer per week en om de vier weken (time of the month) iets voor mij, en ondertussen valt dat laatste ook al regelmatig weg. Wat er dan ook nog bijkomt is dat er weinig moeite in wordt gestoken van haar kant (ze maakt er zich nogal snel/gemakkelijk vanaf bij het voorspel, ze wil altijd hetzelfde standje waarbij zij lekker comfortabel ligt en ik al het werk mag doen) en dat ik pakweg 1 keer per jaar oraal mag verwachten als ik er dan nog zelf om vraag en dat terwijl ze heel goed weet dat ik niets liever heb, terwijl ikzelf wel elke keer down there ga omdat ik weet dat ze dat fantastisch vindt.

Praat erover is waarschijnlijk het advies... ja, al meermaals gedaan in deze relatie. Meestal als de druk voor mij zodanig hoog wordt dat het er echt eens uit moet. Waarbij ik het sereen en constructief overbreng en veel begrip toon. Meestal een emotionele reactie als gevolg, en dan voel ik me weer slecht, want ik wil ook geen zaken forceren. En soms is het dan een paar weken iets beter, maar na een paar weken zijn we terug bij nul.

Ik weet niet goed meer wat ik hier mee moet doen. Ik haal er weinig voldoening meer uit terwijl ik het wel belangrijk vind. Fundamenteel is het probleem gewoon dat ons libido enorm verschilt. Zoals het nu is wringt het bij mij en geeft het een boel frustraties, maar meer doen zou bij haar wringen. Dusja, dan is het maar dit?

We zien elkaar enorm graag, als koppel zijn we enorm sterk in onze relatie en ik zie ons samen blijven tot we sterven. Maar hiervan kan ik soms wel wakker liggen. Ik merk dat ik af en toe, waarschijnlijk uit bescherming tegen de frustraties die de weigeringen met zich meebrengen, mentaal begin los te laten en ik vrees dat het gaat eindigen in dat ik er uiteindelijk zelf geen zin meer in ga hebben omdat ik te vaak tegen een "no" bots.

Help?

 

[Sir WarCry III]

Zou een open relatie iets voor jullie kunnen zijn zodat je die noden ergens anders kan bevredigen maar wel bij haar blijven? Uiteraard met volle communicatie tussen jullie.

Verder heb ik ook al BG-vrouwen horen spreken over hoe hun libido veranderde als ze stopten met de pil. Geen idee of dat van toepassing is op jou vrouw natuurlijk. Klinkt alsof ze in het begin van de relatie ook al een laag libido had eigenlijk. In het begin van een relatie is het vaak konijnenperiode en dat is dan wel wat meer dan 2 keer per week.

 

[MisterV]

1 Keer per week lijkt mij nu ook niet zo verschrikkelijk weinig als je >15 jaar samen bent. Voor zover er zoiets bestaat als "de gouden standaard". Die gouden standaard is: Waar je u allebei goed bij voelt. Nu, heel uw verhaal komt heel vaak terug bij koppels die lang samen zijn, je bent daar absoluut geen alleenstaand geval in. En kwalitatief moet het natuurlijk ook nog wel bevredigend zijn.

Het is een cliché maar het klopt wel: Als je er als koppel niet uit raakt beter externe hulp inschakelen (relatietherapeut, seksuoloog). Erover zagen gaat vooral contraproductief werken.

Wat betreft dit:

en ik vrees dat het gaat eindigen in dat ik er uiteindelijk zelf geen zin meer in ga hebben omdat ik te vaak tegen een "no" bots.

Bij mij is het uiteindelijk wel zo gegaan met mijn ex. Mijn brein begon seks op den duur automatisch met gedoe te associëren en mijn goesting was direct over dan. Maar da's dus geen aanrader voor alle duidelijkheid.

 

[Throw_away]

Zou een open relatie iets voor jullie kunnen zijn zodat je die noden ergens anders kan bevredigen maar wel bij haar blijven? Uiteraard met volle communicatie tussen jullie.

Verder heb ik ook al BG-vrouwen horen spreken over hoe hun libido veranderde als ze stopten met de pil. Geen idee of dat van toepassing is op jou vrouw natuurlijk. Klinkt alsof ze in het begin van de relatie ook al een laag libido had eigenlijk. In het begin van een relatie is het vaak konijnenperiode en dat is dan wel wat meer dan 2 keer per week.

Ik weet niet of een open relatie voor mij zelf zou werken. Ik zie haar graag, ik vind haar knap en opwindend.
En ik denk ook niet dat zoiets zelfs bespreekbaar zou zijn voor haar.

Er is altijd al een verschil geweest tussen ons maar in het begin was het nog wel ok. Toen deed ze ook nog wel iets meer moeite om dat gat te overbruggen. Tegenwoordig voelt het al wel eens aan alsof het maar moet.

Met de pil is ze al een paar jaar gestopt omdat ik zelf maatregelen heb genomen, deels met de ijdele hoop dat het een verschil zou maken...

 

[Archaos]

Direct voor een 'open relatie' gaan, lijkt me nu ook niet de oplossing.

Zoals in 95% gevallen (no fact-check please) draait het al in de soep op vlak van communicatie. Als één van beiden er al niet over wil praten (en dus ook niet aan wil werken), dan wordt het moeilijk. Dus ja, wat zou je dan over een open relatie beginnen?

Er over praten is de eerste stap. Al dan niet met professionele hulp. Maar die stap blijkt vaak groot.

Moeilijk om daar uit te geraken. Je kan er over blijven zagen tot het haar zo hoog zit dat ze toch meewil naar een relatietherapeut of iets dergelijks, maar dit kan ook het verkeerde effect hebben. Een soort van ultimatum stellen kan ook, maar zoals je aangeeft, wil je ze niet kwijt natuurlijk.

Moeilijk om te forceren dus. Je bent als partner uiteraard niet verplicht om overstag te gaan en toe te geven aan meer seks, of seks tegen je zin te hebben (dat is tenslotte ook niet wat de andere wil), maar ik vind dat je als partner wel de plicht hebt om mee aan een oplossing te werken (en dus vooral te praten allereerst), zodat beiden zich goed voelen in de relatie.

Praten/therapie lijkt inderdaad de enige oplossing. En als de zachte aanpak ernaar toe niet werkt, dan is de harde aanpak misschien inderdaad de enige oplossing...

 

[Throw_away]

1 Keer per week lijkt mij nu ook niet zo verschrikkelijk weinig als je >15 jaar samen bent. Voor zover er zoiets bestaat als "de gouden standaard". Die gouden standaard is: Waar je u allebei goed bij voelt. Nu, heel uw verhaal komt heel vaak terug bij koppels die lang samen zijn, je bent daar absoluut geen alleenstaand geval in. En kwalitatief moet het natuurlijk ook nog wel bevredigend zijn.

Het is een cliché maar het klopt wel: Als je er als koppel niet uit raakt beter externe hulp inschakelen (relatietherapeut, seksuoloog). Erover zagen gaat vooral contraproductief werken.

Wat betreft dit:

Bij mij is het uiteindelijk wel zo gegaan met mijn ex. Mijn brein begon seks op den duur automatisch met gedoe te associëren en mijn goesting was direct over dan. Maar da's dus geen aanrader voor alle duidelijkheid.

1 keer per week is inderdaad niet zo extreem. Dat er tijdens "die periode van de maand" vaker eens niets gebeurt vind ik dan wel lastiger, dan is het al twee weken kinkloppen. Maar je hebt gelijk, dat is nog niet ZO verschrikkelijk weinig. Ik zou daar best mee kunnen leven als er wat meer initiatief en moeite in zou gestoken worden zodat de voor mij leukere dingen ook gebeuren zonder dat ik er altijd maar om moet vragen, en het dan nog met tegenzin lijkt te gebeuren.

 

[Deleted member 5800]

Even omhoog shotten... Was bedoeld als antwoord in de "hoeveel keer seks per week met partner" topic maar het werd meer en eerder passend voor hier.


Hier doen we het 1 keer per week, en daar heb ik moeite mee, want het is niet genoeg voor mij. Langdurige en volwassen relatie (15+ jaar), de eerste 3-4 jaar was het een tweetal keer per week, daarna een paar jaar 1 keer per week volledig en 1 keer per week iets voor mij, daarna een paar jaar 1 keer per week en om de vier weken (time of the month) iets voor mij, en ondertussen valt dat laatste ook al regelmatig weg. Wat er dan ook nog bijkomt is dat er weinig moeite in wordt gestoken van haar kant (ze maakt er zich nogal snel/gemakkelijk vanaf bij het voorspel, ze wil altijd hetzelfde standje waarbij zij lekker comfortabel ligt en ik al het werk mag doen) en dat ik pakweg 1 keer per jaar oraal mag verwachten als ik er dan nog zelf om vraag en dat terwijl ze heel goed weet dat ik niets liever heb, terwijl ikzelf wel elke keer down there ga omdat ik weet dat ze dat fantastisch vindt.

Praat erover is waarschijnlijk het advies... ja, al meermaals gedaan in deze relatie. Meestal als de druk voor mij zodanig hoog wordt dat het er echt eens uit moet. Waarbij ik het sereen en constructief overbreng en veel begrip toon. Meestal een emotionele reactie als gevolg, en dan voel ik me weer slecht, want ik wil ook geen zaken forceren. En soms is het dan een paar weken iets beter, maar na een paar weken zijn we terug bij nul.

Ik weet niet goed meer wat ik hier mee moet doen. Ik haal er weinig voldoening meer uit terwijl ik het wel belangrijk vind. Fundamenteel is het probleem gewoon dat ons libido enorm verschilt. Zoals het nu is wringt het bij mij en geeft het een boel frustraties, maar meer doen zou bij haar wringen. Dusja, dan is het maar dit?

We zien elkaar enorm graag, als koppel zijn we enorm sterk in onze relatie en ik zie ons samen blijven tot we sterven. Maar hiervan kan ik soms wel wakker liggen. Ik merk dat ik af en toe, waarschijnlijk uit bescherming tegen de frustraties die de weigeringen met zich meebrengen, mentaal begin los te laten en ik vrees dat het gaat eindigen in dat ik er uiteindelijk zelf geen zin meer in ga hebben omdat ik te vaak tegen een "no" bots.

Help?

Sowieso uw state of mind er niet door laten bepalen hoe moeilijk dat ook klinkt.

 

[Throw_away]

Direct voor een 'open relatie' gaan, lijkt me nu ook niet de oplossing.

Zoals in 95% gevallen (no fact-check please) draait het al in de soep op vlak van communicatie. Als één van beiden er al niet over wil praten (en dus ook niet aan wil werken), dan wordt het moeilijk. Dus ja, wat zou je dan over een open relatie beginnen?

Er over praten is de eerste stap. Al dan niet met professionele hulp. Maar die stap blijkt vaak groot.

Moeilijk om daar uit te geraken. Je kan er over blijven zagen tot het haar zo hoog zit dat ze toch meewil naar een relatietherapeut of iets dergelijks, maar dit kan ook het verkeerde effect hebben. Een soort van ultimatum stellen kan ook, maar zoals je aangeeft, wil je ze niet kwijt natuurlijk.

Moeilijk om te forceren dus. Je bent als partner uiteraard niet verplicht om overstag te gaan en toe te geven aan meer seks, of seks tegen je zin te hebben, maar ik vind dat je als partner wel de plicht hebt om mee aan een oplossing te werken (en dus vooral te praten allereerst), zodat beiden zich goed voelen in de relatie.

Praten/therapie lijkt inderdaad de enige oplossing. En als de zachte aanpak ernaar toe niet werkt, dan is de harde aanpak misschien inderdaad de enige oplossing...

De stap naar professionele hulp is voor mij ook een grote drempel. Of daarover beginnen tegen haar, want dat gaat kwetsen. En ik zie haar te graag om te kwetsen.

Het is ook niet dat ik er continu over zaag. Ik denk dat ik er een keer om de 2-3 jaar de moed verzamel om eraan te beginnen.

 

[MisterV]

De stap naar professionele hulp is voor mij ook een grote drempel. Of daarover beginnen tegen haar, want dat gaat kwetsen. En ik zie haar te graag om te kwetsen.

Het is ook niet dat ik er continu over zaag. Ik denk dat ik er een keer om de 2-3 jaar de moed verzamel om eraan te beginnen.

Uw frustraties kunnen uiten moet kunnen in een gezonde relatie, ook als dat kwetst. Zoniet leef je in een fake wereldje waar heel omzichtig rond elke moeilijkheid wordt gefietst. Dat is echt niet houdbaar.

Wat betreft de stap zetten naar professionele hulp: Het is vooral die eerste stap die lastig is. I know.

 

[Throw_away]

Uw frustraties kunnen uiten moet kunnen in een gezonde relatie, ook als dat kwetst. Zoniet leef je in een fake wereldje waar heel omzichtig rond elke moeilijkheid wordt gefietst. Dat is echt niet houdbaar.

Wat betreft de stap zetten naar professionele hulp: Het is vooral die eerste stap die lastig is. I know.

Ik volg dat eigenlijk volledig, we kunnen dat ook op alle andere vlakken in onze relatie.
Alleen hierover vind ik dat een gigantische drempel omdat ik uit het verleden ook weet dat het haar pijn gaat doen en haar een gevoel gaat geven dat ze het "niet goed doet" terwijl ze er niet veel kan aan doen want het is wie ze is.

Maar ja. Je hebt gelijk. Ik kan het niet tegenspreken.

 

[Castil]

Zou speeltjes introduceren niet helpen, zou ik als eerste eens uitproberen.

 

[Waelvis]

@Throw_away uw situatie komt me heel bekend voor. Ik heb daar een paar jaar geleden ook gezeten. Ook +15j samen en zij had quasi nooit zin.Als we het dan toch deden was het erop en gedaan. Voorspel wou ze niet. Hoe sneller gedaan, hoe liever. En steeds na aandringen van mij. Wat enorm verschrikkelijk was. Ik voelde dikwijls alsof ik haar half verkrachtte waardoor op den duur mijn zin ook minderde. Ik oraal ontvangen was iets voor max 1x per jaar, ik gaf haar oraal telkens zij wou. (Lees: als ik aanstalten maakte en ze me niet tegenhield) We hebben er toen dikwijls over gepraat, en ze vond dat zelf ook verschrikkelijk. Ze wou dat ze meer zin had, maar het lukte gewoon niet. Enkel als ze wat gedronken had kwam het wel, en dan hadden we onvergetelijke momenten.

Na een tijd en veel rondgebabbel (zij had een hoop vriendinnen die kinderen hebben van dezelfde leeftijd als de onze) was ze er op uit gekomen dat het kon dat dit aan de pil lag.
Ze is er toen mee gestopt, en die eerste maanden waren ..

Zij nam plots enorm veel initiatief, BJ's hier en daar, nogal wat geëxperimenteer hier en daar, meerdere keren per dag,...

Jammer genoeg is dit bij jullie blijkbaar niet het geval. Hoe lang is ze al met die pil gestopt? Want het kan misschien even duren tegen dat die hormonen uit haar lijf zijn. En ook, welke andere vorm van anticonceptie gebruiken jullie nu? Want als ze bvb een hormonaal spiraaltje heeft, kan dit hetzelfde effect hebben op haar libido als de pil. (Ik heb een vasectomie laten doen bvb).



Hier is het de laatste maanden terug wat minder wel.
Door haar beenbreuk slaapt zij nog steeds in een eenpersoonsbed beneden. Zij en ik zijn beiden nogal woelige slapers en ze heeft schrik dat ze elk halfuur gaat wakker worden van de pijn na een "schop". (We hebben ook een bed van maar 1m40 breed dus alles behalve ideaal). Spontane seks na wat knuffelen s'avonds, s'nachts of s'ochtends zit er dus niet in. Ook slapen onze 2 jongste kinderen nog bij ons op de kamer wat niet echt bevorderlijk is.
Wij hebben dus meestal seks beneden, in de zetel of in dat eenpersoonsbed. Maar tijdens de grote vakantie met de 3 kinderen thuis was dat moeilijk. We sluipten wel af en toe eens naar boven "schat, wil je me eens helpen de was in de kasten te leggen?". Maar we moesten steeds op onze hoede zijn dat er niet plots iemand naar boven kwam.

Ik denk dat we gemiddeld wel aan een 4-tal keer per week zitten, maar dat zijn meestal vluggertjes. 1x per week is het een uitgebreide sessie alhoewel dit varieert.

 

[exCite]

1 keer per week is inderdaad niet zo extreem. Dat er tijdens "die periode van de maand" vaker eens niets gebeurt vind ik dan wel lastiger, dan is het al twee weken kinkloppen. Maar je hebt gelijk, dat is nog niet ZO verschrikkelijk weinig. Ik zou daar best mee kunnen leven als er wat meer initiatief en moeite in zou gestoken worden zodat de voor mij leukere dingen ook gebeuren zonder dat ik er altijd maar om moet vragen, en het dan nog met tegenzin lijkt te gebeuren.

Misschien een open deur intrappen, maar is het toevallig zo dat zij nogal veel moeite moet doen/moet concentreren etc. om zelf tot een hoogtepunt te komen? Misschien kunnen "hulpmiddelen" ook wel een goeie aanvulling zijn op jullie seksleven, om tijdens de seks te gebruiken (vibrator, satisfyer, ...)?

 

[Deleted member 451]

zovelen hier die speeltjes gebruiken om hun sex leven te pimpen.

om de één of andere reden heb ik nog nooit ook maar 1 speeltje gebruikt ....
Ik weet het niet, misschien ligt het aan het feit dat ik vroeger als kind net voor sinterklaas al de kasten thuis afschuimde om te zien of ze nu eindelijk die langverwachte "nintendo" hadden gekocht.... en tijdens mijn zoektocht in de kasten geen nintendo, maar een vieze groene dildo met stoppels vond

Sindsdien gewoon een trauma van speeltjes.

 

[Green Mamba]

zovelen hier die speeltjes gebruiken om hun sex leven te pimpen.

om de één of andere reden heb ik nog nooit ook maar 1 speeltje gebruikt ....
Ik weet het niet, misschien ligt het aan het feit dat ik vroeger als kind net voor sinterklaas al de kasten thuis afschuimde om te zien of ze nu eindelijk die langverwachte "nintendo" hadden gekocht.... en tijdens mijn zoektocht in de kasten geen nintendo, maar een vieze groene dildo met stoppels vond

Sindsdien gewoon een trauma van speeltjes.

Kermit de prikker?

 

[willydrama]

Spoiler want wall of text:

Spoiler: Seks!

Je hersenen willen dat je seks hebt omdat er dan stoffen vrijkomen die als aangenaam ervaren worden. Meer nood aan seks is dus gewoon een verhoogde nood aan vrijgave van die stoffen en daar zit volgens mij dan weer hetzelfde mechanisme achter wat mensen verslaafd maakt/houdt. Met 'nood' aan bedoel ik dat je de muren oploopt omdat je x dagen geen seks/orgasme hebt gehad. Ik zeg niet dat iedereen die seks wil, verslaafd is. Ik meen wel dat wie de muren kan oplopen wanneer het niet gebeurt, dat is.

In die zin heb ik ook verslavingen hoor. Laat me een dag niet sporten/fysiek bezig zijn, en ik word ambetant als ik iets moet doen wat me niet zint. Het is aan jezelf om er op een gezonde manier mee om te springen en jezelf er niet in te verliezen. Bij sporten kan ik dat bv niet relativeren. Enkel als ik een hele dag volgepland heb, kan ik het aan om een dag te skippen. Morgen heb ik bv de hele namiddag iets zittend te doen, dus zal ik mezelf 's ochtends in het zweet werken om m'n fix te hebben. Noot: ik ben dan voor de rest van de dag blij.

Ik vind seks voor mij een verslaving die niet bijdraagt aan wat ik 'duurzaam geluk' noem, omdat ik oprecht ambetant kon worden van geen seks te hebben en het plezier ook altijd direct over was als de daad voorbij was. Ik kan oprecht niet nagenieten van seks, zoals ik met sporten wel kan hebben, hoe hard ik ook hield van de persoon met wie het was. Anderen kunnen dat blijkbaar wel, en voor zulke mensen kan seks wel eerder een bron van duurzaam geluk zijn. Als je dat niet hebt en je enkel meer en meer wilt en nooit eens op de handrem gaat staan of zoals sommige mensen daardoor veel wisselende risicovolle contacten hebt of zaken doet die je lichaam beschadigen, dan is het in mijn ogen problematisch en een echte verslaving die uit de hand is gelopen. Net zoals ik moet opletten dat ik m'n lichaam niet overbelast.

Edit: En ik bedoelde eerder vandaag dat iemand die het excuus 'een hoog libido' gebruikt als verklaring om continu seks te moeten hebben, verslaafd is.

Bv. meermaals per dag/week/... nood aan seks hebben (en eraan toegeven), kan in mijn ogen niet anders dan een gevolg van conditionering zijn. Er bestaat inderdaad zoals als instinct waardoor je van nature zaken gaat doen, maar de exacte nood aan x keer seks per tijdseenheid y zit volgens mij niet voorgeprogrammeerd in jou en is niets anders dan je hersenen die zeggen: "normaal doe je dit altijd en nu niet, en dat vind ik vervelend. Geef me mijn leuke stofjes."

Amen

Dit is *een* filosofie om ease of mind te krijgen over een celibatair leven zoals bij Tibetaanse monniken (en lelijke, arme Westerse mannen)