Seizoen 5 begint iets te laat, als in dat de time skip een beetje abrupt voelt. Zeker als je seizoen 4 hebt herbekeken voor je aan seizoen 5 begint. We eindigen in seizoen 4 met de grond die opengespleten is, "roetdeeltjes" zoals in de Upside Down die neerkomen en rode bliksem in de Lucht. En seizoen 5 start dan bij een klaarheldere hemel en ijzeren platen op de grond. Hier hadden ze meer mee kunnen doen in mijn ogen.
Ook de afwezigheid van enige levensvormen in de Upside Down (buiten het leger) neemt wat weg van de spanning tijdens de Crawls die de personages doen. Het had veel spannender kunnen zijn als ze nu niet alleen de dreiging van de Demogorgons hadden maar ook het leger moesten ontwijken. Er is ook niet echt een reden waarom die onderzoeksbasis persee in de Upside Down moest zijn, maar het geeft ons welk enkele coole scenes zoals Eight die door de verschillende kamers loopt met zwangere vrouwen.
De CGI is gewoon enorm goed voor een TV serie en de sets zagen er ook gewoon goed uit. Ik snap niet waar de kritiek van de sets zelf vandaan komt eerlijk gezegd. Behalve dat je misschien wel iets kan zeggen over het feit dat de binnenkant van de Mind Flayer zeer goed verlicht is om de binnenkant van een wezen te zijn. Er zijn wel enkele green screen momentjes, zeker in The Abyss, die er minder fraai uitkomen.
Ik heb zelf een groter probleem met hoe The Abyss eruit ziet. Het ziet er erg inspiratieloos uit, het is eigenlijk gewoon een dorre woestenij. Behalve de Mind Flayer zijn er geen andere levensvormen. Geen Demogorgon, geen Demodogs, geen vleermuizen, niets. Dat komt enigszinds vreemd over, aangezien The Abyss de thuiswereld is van de Mind Flayer en al die wezens.
Het eindgevecht tussen de Mind Flayer/Vecna en de groep laat me wat op mijn honger zitten. Nadat het hoofdplan om de 2 werelden samen te smelten mislukt had ik graag gezien hoe de Mind Flayer zich een weg baant naar de Upside Down. Waar je dan een laatste ultieme strijd kan hebben, op de plaats waar alles begonnen is. Daar zou je dan misschien wat meer kunnen doen met de Mind Flayer, waar die terug meer de vorm aanneemt zoals in seizoen 1 en dus minder vatbaar is voor fysieke aanvallen. Ook de afwezigheid van de Demogorgons doet de finale wat "plat" aanvoelen. Er is nooit een moment geweest waar je denkt dat Vecna/Mind Flayer de bovenhand gaan krijgen. Had je die strijd een kwartier langer gemaakt had het echt veel beter kunnen zijn.
Wat ik niet snap zijn de kritieken over plot armor. Maar dat is deels inherent aan films en series. Vrijwel elk hoofdpersonage heeft plot armor over zich, anders zou de gemiddelde actiefilm vrij snel voorbij zijn. Game of Thrones heeft blijkbaar ook de illusie gecreëerd dat een bevredigend einde van bepaalde personages/verhaallijnen altijd de dood van en of meerdere hoofdpersonages vereist. En ik zie dat eerlijk gezegd anders. In films verwachten we toch ook dat de held het einde haalt, waarom verwachten we dan anders bij het einde van een serie? Elk personage heeft massa's trauma doorstaan, dat zie je bv goed tijdens de flashbacks terwijl mama Byers Vecna onthoofdt. En het geeft in mijn ogen dan toch voldoening om deze personages eindelijk hun happy end te zien krijgen.
Dat gezegd zijnde had ik wel graag gehad dat er iets meer op het spel stond in het eindgevecht. De personages moesten zeker niet dood, maar alles had wel spannender geweest mochten enkele personages gewond raken. Misschien een gebroken arm/been, zware verwondingen door Demogorgons (als ze er zouden zijn), hell misschien een personage dat ergens een oog of arm verliest. Het hoeft niet zo drastisch te zijn natuurlijk, maar fysieke verwondingen verhogen wel de spanning. Dan had je Eleven's overwinning krachtiger kunnen maken mocht ze nog dieper moeten graven in haar krachten omdat ze haar vrienden zo gewond ziet.
De epiloog is gewoon zeer sterk uitgevoerd, met het laatste D&D spel van de core groep als absoluut hoogtepunt. Het is overduidelijk dat de Duffer broers altijd die scene in gedachten hadden als laatste scene van de serie. Je merkt het aan de acteerprestaties en dialoog dat daar zeer veel werk is ingestoken. In mijn ogen het beste acteerwerk in de hele show. Het verhaal van hun D&D partij waar de party verliest, maar de Mage (Het D&D personage van El) verschijnt en iedereen redt is gewoon subliem storytelling. Het dubbelzinnige einde van Eleven is ook erg goed uitgevoerd. Het laat ruimte voor interpretatie of het verhaal van Mike waar is, of dat het slechts een copingmechanisme is.
Nog wat random gedachten:
- Linda Hamilton's personage voegt 0,0 toe aan de serie en haar personage is een extreem cliché van de "evil military"
- Henry's backstory over hoe hij aan zijn krachten komt was interessant
- Dustin's toespraak op het einde was ook een zeer mooie knipoog naar Eddy
- De binnenkant van de Mind Flayer is zeer goed verlicht voor de binnenkant van een interdimensionale reuzenspin zonder ramen
