Killjoy
Redactiechef
Een album van de week kiezen, het is altijd een zoektocht. Er zijn zoveel albums die onmiskenbaar hun muzikale vingerafdrukken op je achterlaten in je leven, kiezen voelt altijd een tikje als verliezen. Tegelijk voelt het ook altijd als jezelf openstellen. Elk album dat je presenteert aan de community geeft een stukje prijs over jezelf en je smaak. De voorbije weken zagen we zo al erg opvallende keuzes de revue passeren, wat uiteraard cool is. Ikzelf hou het naar mijn gevoel eerder simpel deze week.
The National dus. Het zijn favorieten geworden van de pseudo-intellectuele dertigplusser de voorbije jaren en lijkt misschien te mainstream voor een reeks als het album of the week, maar ik ga deze keer puur op mijn gevoel af. Niet alleen past het bedje van melancholie dat The National spreid perfect bij het herfstige weer van de voorbije weken, maar het past ook perfect bij de maand juni voor me. Eigenlijk was er geen enkele andere keuze voor me toen ik zag dat mijn week net nu valt.
Dat vraagt uiteraard wat context. Ik hoef vast niemand te vertellen dat sommige muziek onlosmakelijk verbonden kan zijn met gebeurtenissen in je leven, het is de soundtrack bij je eigen film. Op een bloedhete donderdag begin juni in 2016 werd ik wakker gebeld door de politie aan mijn deur en werd in een vingerknip alles anders. Niks helpt je sneller uit je slaaproes dan te horen krijgen dat je vader op zijn werk in elkaar was gestort en ondanks verwoede reanimatiepogingen het niet had gehaald. Begin de vijftig, plannen aan het maken voor de zomer en de roadtrips die hij zou maken met zijn mobilhome en de toekomst, in een vingerknip weggevaagd. Hoe jong of oud je zelf ook bent, een ouder verliezen trekt altijd het tapijt van onder je voeten uit en gooit je keihard op je achterste. De dagen in de aanloop naar de begrafenis en alles die daar rond hangt, dat is ietwat een waas voor me, de weken na de begrafenis liggen een stuk helderder.
Ik had van mijn werkgever een paar weken gekregen om even terug op mijn pootjes te komen, en ik besloot die niet opgesloten tussen vier muren door te brengen en te doen wat mijn vader ook het liefste deed, de wijde wereld intrekken. De tien dagen die daarop volgden begon ik te rijden, zonder een plan, maar met een tent en een aantal cd’s in de auto om me auditief te begeleiden op een roadtrip die me door Duitsland, Oostenrijk en Frankrijk bracht. Een groot deel van die soundtrack bestond uit albums van The National, waardoor het geluid van de indie-darlings uit Ohio voor altijd onlosmakelijk verbonden blijft met die periode uit mijn leven. Er is dan ook geen beter geschikte keuze om net deze week als ‘mijn album’ te kiezen.
Dat brengt ons uiteraard bij de al even moeilijke vraag, welk album? Ik had even makkelijk voor die belangrijke doorbraak die Boxer was kunnen gaan, of Trouble will find me dat met Graceless misschien wel mijn favoriete nummer van die band heeft De keuze is uiteindelijk op High Violet gevallen, de plaat die zo veel luisterbeurten gekregen heeft dat de cd al jaren finaal naar de knoppen is en stottert rond nummer 9. Een plaat die misschien zelfs nog belangrijker was dan Boxer voor The National. Het is muziek voor een roadtrip gedrenkt in melancholie en gebroken harten, maar het voelt nooit deprimerend of zwaar op de hand aan. Van de eerste noten van Terrible Love neemt de in Malbech gedrenkte bariton van Matt Berninger je bij de hand en krijg je het geluid van een band die grootser en wijdser begint te spelen dan het voorheen deed. Boxer plaatste The National misschien op de grotere podia, maar met High Violet maakten ze het hun plek. Voor velen kan High Violet aanvoelen als een knieval naar het grote publiek, maar weinige bands hebben het zo gracieus mooi gedaan als The National. Ik ga deze lange openingspost niet lang meer rekken, maar uiteindelijk is dit misschien geen spannend album van de week, maar wel eentje die zo ontzettend belangrijk voor me geweest is dat ik niet anders kan dan het even te delen. Op vrijdag 28 juni staat The National op Live /S Live, ik sta aan de rechterkant van het voorvak met een krop in de keel tijdens About Today.
Ik moet toegeven dat ik dit album misschien maar keer beluisterd heb maar The National is wel een band die ik zeker kan appreciëren. Songs als Terrible Love en Bloodbuzz Ohio zijn moderne indie classics, maar voor mij is er eentje die daar persoonlijk nog boven gaat, en dat is Conversation 16. Geniaal nummer met een fijne vibe en vooral leuke baslijn (als hobby-bassist houd ik dat uiteraard in de gaten).
lees, dat ik het wel goed vond).
