The Wheel of Time

The Wheel of Time

No spoilers please: los van het hele "oh my god die zijn baard is gelijk twee volle tinten donkerder in de boeken, wat een prutsers!" gebeuren - is dit wat kwaliteits-tv of gewoon wat lekkers om de boekenfans te plezieren?
Denk Games of Thrones, maar dan zonder tetn. Of ballen. En gruwelijk harde reflecties van de oude wereld. Heel wat meer fantasy dus.

Ik heb het ongeveer tot boek 4 volgehouden en dan begon de "teeny" vibe me wat tegen te steken. Maar ik ben nu ook niet echt verknocht aan high fantasy gelijk LOTR etc.

Misschien dat ik dit ooit wel een kans geef als het zijn conclusie weet te bereiken, wat vermoedelijk ergens in 2030 zal zijn :p
 
Ik heb het ongeveer tot boek 4 volgehouden en dan begon de "teeny" vibe me wat tegen te steken.
De toon vind ik wat serieuzer dan in het eerste boek, daarin lijken ze idd groen achter hun oren. De personages zijn voor de serie ook rond de 20 jaar ipv tieners, de dialogen zijn minder repetitief dan in de boeken. Ze hebben er toch wat aan geschaafd om de vibe te keren.
 
Ik ben wel aangenaam verrast! Dat het nu maar vlug volgende week is..Het is wel al enkele jaren geleden dat ik de boeken gelezen heb. Ik vreesde wat dat het te luchtig of gefocust op een jonger publiek ging zijn.
 

Er komen toch wel vrij veel negatieve of neutrale reviews van mensen die niet bekend zijn met de boeken, en die al snel de vergelijking leggen met GoT en concluderen dat WoT een wannabe is of gewoonweg te kort komt. Op dat vlak ga ik toch ook wel akkoord dat de eerste afleveringen hier te bombastisch overkomen met teveel focus op snelle actie en te weinig op karakterontwikkelingen en dialogen, terwijl ze bij bepaalde scenes toch aangetoond hebben dat ze het wel kunnen als ze willen.

Al kan je je afvragen hoe relevant de mening is van iemand die Game of Thrones omschrijft als Swords & Sorcey en die blijkbaar niet heel aandachtig gekeken heeft want ze schrijft over Perin
dat hij een dorpsgenoot verwondt, ipv wat er echt is gebeurt, namelijk dat hij zijn vrouw per ongeluk doodt.

- ik zou die introductie van Moiraine en Lan helemaal niet op die manier doen, maar juist zoals in het boek offscreen en dat het tussen de mensen vertelt wordt: "wow strangers".
- als er toch zoveel geknipt wordt, zou ik ook de Tuatha'an knippen. Die brengen uiteindelijk op het hele verhaal niet al te veel bij dat echt noodzakelijk is. Aram kan perfect gerecast worden als een of andere fanboy later in het seizoen, die dan een soortgelijke ontwikkeling ondergaat.
- Ik zou Eamon Valda en de Questioners toch ook pas later introduceren, om het voorlopig wat simpeler te houden.
- Die scene met Dana, vooral waar ze hen achtervolgt met het zwaard, zou ik ook meer in de herberg plaatsen en toch kiezen voor de Whitebridge-escape, waarbij ze effectief van een Myrddraal proberen te ontsnappen.

Met de tijd je daarbij uitspaart, kan je dan toch wat meer focussen op karakterontwikkeling, spanningsopbouw en alles wat beter te kaderen zonder het zo te rushen. Echt het concept van de Dragon Reborn meer uitleg geven en WAAROM dat zo een vreselijke gedachte is, welke stress, angsten en onzekerheden dit genereert in de gedachten van onze hoofdpersonages.
 

Er komen toch wel vrij veel negatieve of neutrale reviews van mensen die niet bekend zijn met de boeken, en die al snel de vergelijking leggen met GoT en concluderen dat WoT een wannabe is of gewoonweg te kort komt. Op dat vlak ga ik toch ook wel akkoord dat de eerste afleveringen hier te bombastisch overkomen met teveel focus op snelle actie en te weinig op karakterontwikkelingen en dialogen, terwijl ze bij bepaalde scenes toch aangetoond hebben dat ze het wel kunnen als ze willen.

Al kan je je afvragen hoe relevant de mening is van iemand die Game of Thrones omschrijft als Swords & Sorcey en die blijkbaar niet heel aandachtig gekeken heeft want ze schrijft over Perin
dat hij een dorpsgenoot verwondt, ipv wat er echt is gebeurt, namelijk dat hij zijn vrouw per ongeluk doodt.

- ik zou die introductie van Moiraine en Lan helemaal niet op die manier doen, maar juist zoals in het boek offscreen en dat het tussen de mensen vertelt wordt: "wow strangers".
- als er toch zoveel geknipt wordt, zou ik ook de Tuatha'an knippen. Die brengen uiteindelijk op het hele verhaal niet al te veel bij dat echt noodzakelijk is. Aram kan perfect gerecast worden als een of andere fanboy later in het seizoen, die dan een soortgelijke ontwikkeling ondergaat.
- Ik zou Eamon Valda en de Questioners toch ook pas later introduceren, om het voorlopig wat simpeler te houden.
- Die scene met Dana, vooral waar ze hen achtervolgt met het zwaard, zou ik ook meer in de herberg plaatsen en toch kiezen voor de Whitebridge-escape, waarbij ze effectief van een Myrddraal proberen te ontsnappen.

Met de tijd je daarbij uitspaart, kan je dan toch wat meer focussen op karakterontwikkeling, spanningsopbouw en alles wat beter te kaderen zonder het zo te rushen. Echt het concept van de Dragon Reborn meer uitleg geven en WAAROM dat zo een vreselijke gedachte is, welke stress, angsten en onzekerheden dit genereert in de gedachten van onze hoofdpersonages.


Ik heb intussen ook wel wat negatieve reviews gelezen, en ik kan me wel inbeelden als je de boekenkennis niet hebt dat je redelijk wat context mist. Ik vul heel veel in omdat ik het verhaal gewoon zo goed ken, maar ja. Je kan Wheel of Time ook echt geen eer aan doen zonder een seizoen per boek te doen, en zelfs dan lijkt het me krap. GoT had acht seizoenen nodig voor 7 boeken (waarvan er nog maar 4-5 geschreven waren op moment dat ze aan het filmen waren), en de wereld van ASOIAF verbleekt in het niets van die van WoT qua complexiteit en scope. Maar ja, het is totaal onrealistisch om 14 seizoenen te verwachten. Daarom staat WoT ook bekend als onverfilmbaar natuurlijk. Met die onmogelijkheid in gedachten vind ik het voorlopig als fan van de boeken wel zeer genietbaar. Vooral omdat ik de personages écht herken in de castings.

En wat betreft negatieve reviews. De boeken zelf zijn ook echt niet voor iedereen natuurlijk.


Ik zou effectief wel geprobeerd hebben om een aflevering langer stil te staan hebben in Emonds Field om daar inderdaad de main cast beter uit te bouwen, het concept van Saidar/Saidin en de Dragon Reborn uit te leggen. Shaddar Loggoth had ook echt een volledige aflevering mogen zijn. Daarmee leg je in wezen de fundamenten voor heel de reeks, en daar zijn ze nu te snel over gegaan. Ook mee eens dat de White Cloaks al iets te snel, en iets te prominent, in beeld worden gebracht.
 
Ik heb intussen ook wel wat negatieve reviews gelezen, en ik kan me wel inbeelden als je de boekenkennis niet hebt dat je redelijk wat context mist. Ik vul heel veel in omdat ik het verhaal gewoon zo goed ken, maar ja. Je kan Wheel of Time ook echt geen eer aan doen zonder een seizoen per boek te doen, en zelfs dan lijkt het me krap. GoT had acht seizoenen nodig voor 7 boeken (waarvan er nog maar 4-5 geschreven waren op moment dat ze aan het filmen waren), en de wereld van ASOIAF verbleekt in het niets van die van WoT qua complexiteit en scope.
Huh? Die boeken van ASOIAF waren net 100x meer uitgebreid dat die simpele kinderboeken van WoT. Pak nu bijv. de eerste boek van WoT, daarin heb je die 4 pagadders die op stap gaan met 2 personen die hun komen halen en je hebt het gehad. In de eerste boek van ASOIAF heb je letterlijk 20x meer personages, veel meer diepgang, veel meer losstaande verhaallijnen en vele meer gebeurtenissen.
 
Huh? Die boeken van ASOIAF waren net 100x meer uitgebreid dat die simpele kinderboeken van WoT. Pak nu bijv. de eerste boek van WoT, daarin heb je die 4 pagadders die op stap gaan met 2 personen die hun komen halen en je hebt het gehad. In de eerste boek van ASOIAF heb je letterlijk 20x meer personages, veel meer diepgang, veel meer losstaande verhaallijnen en vele meer gebeurtenissen.
Je kan natuurlijk 1/14de van een verhaal niet vergelijken met 1/5de van een verhaal ( want laten we eerlijk zijn, er gaan nooit meer asoiaf boeken komen). Nu goed asoiaf is goed, maar veel meer voorspelbaar dan WoT.
 
Je kan natuurlijk 1/14de van een verhaal niet vergelijken met 1/5de van een verhaal ( want laten we eerlijk zijn, er gaan nooit meer asoiaf boeken komen). Nu goed asoiaf is goed, maar veel meer voorspelbaar dan WoT.
Ik vergelijk gewoon boek 1 uit WoT met boek 1 uit ASOIAF.

Eye of The World of WoT heeft er 826, GoT heeft er 720 (afhankelijk van de uitgave). In WoT gebeurt er echt veel minder, met veel minder personages, minder verhaallijnen op meer blz'n. Nogal logisch dat ze daar dan minder afleveringen of tijd aan besteden dan bij pakweg GoT.
 
Huh? Die boeken van ASOIAF waren net 100x meer uitgebreid dat die simpele kinderboeken van WoT. Pak nu bijv. de eerste boek van WoT, daarin heb je die 4 pagadders die op stap gaan met 2 personen die hun komen halen en je hebt het gehad. In de eerste boek van ASOIAF heb je letterlijk 20x meer personages, veel meer diepgang, veel meer losstaande verhaallijnen en vele meer gebeurtenissen.
Riiight. Er is een bredere verdeling van POV-personages in A game of thrones, maar dat is het ook zowat ... uw beschrijving van Eye of the World gaat op voor misschien het eerste derde van dat boek? Gestopt met lezen daarna?

De eerste 2-3 boeken van ASOIAF zijn zeer goed in de eerste read-through, maar stukken minder wanneer je ze opnieuw leest - net het omgekeerde van Wheel of Time (of een Malazan) waar de scope van het verhaal net te omvangrijk is om alle details te zien en te snappen in de eerste lezing. Bij ASOIAF heb je niets aan een herhaalde lezing, omdat het verrassingseffect totaal weg is en er gewoonweg niets nieuws in te lezen valt, behalve dan dat begint op te vallen dat Martin zijn eigen wereld niet goed genoeg kent. En na zijn derde boek bewees hij dat hij een one-trick pony was die hopeloos zonder inspiratie is geraakt en zelf geen weg meer vind in zijn verhaallijnen. Er is een reden waarom hij al meer dan 10 jaar werkt aan het volgende boek, en de twee vorige waren draken van boeken. En niet de goeie soort.

Dus ja, ASOIAF verbleekt qua scope en complexiteit echt in het niets ten opzichte van Wheel of Time. Dat specifiek boek 1 uit een reeks van 5 misschien wat complexer is dan boek 1 uit een reeks van 15, dat zou misschien kunnen, maar dat zegt niets over het geheel. En het is wel het geheel dat men hier wil proberen filmen. Voor het geheel van GoT, een minder complexe en minder diepgaande reeks (en laten we dus wel wezen, na The Red Wedding afgegleden naar een totaal inferieure reeks), hebben ze meer seizoenen gedraaid dan er boeken zijn (of komen). Hier gaat men het proberen te doen met minder seizoenen dan er boeken zijn, voor een reeks die in zijn geheel stukken complexer is. Als ze dan cruciale elementen voor het verdere verloop van het verhaal weglaten, skimmen of verstoppen als bonuscontent dan is het logisch dat niet-lezers nu al niet helemaal mee zijn.


En voor ik compleet als fanboy wordt afgeschilderd (ik ben dat ook wel, geef ik toe), ik kan gerust om met kritiek op WoT en er zijn zeker zwakke punten bij Jordan ... maar ga niet doen alsof een derderangsauteur als Martin een complexere en diepgaandere wereld heeft neergepoot, want dat is gewoon lachwekkend.
 
Laatst bewerkt:
Ook belangrijk om de discussie te kaderen is het feit dat Jordan zijn eerste boek schreef in een periode waarin er weinig geloof was in zo'n serie door uitgevers en zijn uitgeverij hem gevraagd heeft om het boek wat op LotR te laten lijken omdat men dacht op die manier meer fans te lokken. George RR Martin, enkele jaren later, daarentegen had enerzijds de vrijheid om dankzij het succes van Jordan te schrijven wat hij wou, en had anderzijds de onderschrijving/aanbeveling van RJ.
 
Oh en als we ASOIAF en WOT gaan vergelijken: die "slog" van boeken 7 tot 10 zijn echt NIKS vergeleken met de ongelooflijke saaiheid van "A Feast For Crows".
 
Waarom zijn we WoT en GoT/SoIaF aan het vergelijken? Buiten dat het beide fantasy zijn valt er voor de rest toch niet veel te vergelijken lijkt me 🤔

Ik heb de afleveringen die op Prime staan gezien en ik moet toegeven dat ik direct mee was en ik het goed vond. Ik ben wel iemand die geen probleem heeft om de boeken lost te koppelen van de adaption.

Mijn man die de boeken nooit heeft gelezen, noch iets kent van de WoT, gokte wel direct juist en zei dat volgens hem Rand de Dragon Reborn is. Dit na afleveringen twee. Dus volgens mij werkt hun "wie ooh wie is de Dragon Reborn" spanning niet zo goed.

hoewel ze heel veel veranderd hebben, het enige waar ik direct iets had van 'ooohnee' is dat Thom Merrillin pas in aflevering drie verscheen.

Hoewel er geite verandering zijn gebracht aan de verhalen van de personages, vond ik dat ze zeer goed naar het scherm zijn vertaald. Ik was direct aan ze gehecht. En Nyneave 😍.
Over de veranderingen van hun backstory wil ik nog geen oordeel vellen, maar ii kan wel zien waarom ze het gedaan hebben.

de scène toen ze de ferry nemen aan de Taren deed mij, en mijn man, aan de scène in The Fellowship of the Ring denken. Zeker ook nadat de Myddraal op zijn zwart paard ook tevoorschijn kwam. Het lijkt me wel dat dit een bewuste knipoog is naar LotR
 
Riiight. Er is een bredere verdeling van POV-personages in A game of thrones, maar dat is het ook zowat ... uw beschrijving van Eye of the World gaat op voor misschien het eerste derde van dat boek? Gestopt met lezen daarna?
Boek 4 uitgelezen en dan gestopt, ik kon het niet meer aan daarna :tongue:
De karakters waren te oninteressant, net als de queeste en de verhaallijn. Let wel, ik denk dat ik het wel kunnen appreciëren mocht ik er op mijn 12e of 13e aan begonnen zou zijn en minder bekende fantasy's had gelezen op dat moment. Maar als je pakweg LOTR, Malazan, ASOIAF, Dark Tower, ... allemaal al gelezen hebt en dan aan WoT start ben je kritischer.

De eerste 2-3 boeken van ASOIAF zijn zeer goed in de eerste read-through, maar stukken minder wanneer je ze opnieuw leest - net het omgekeerde van Wheel of Time (of een Malazan) waar de scope van het verhaal net te omvangrijk is om alle details te zien en te snappen in de eerste lezing. Bij ASOIAF heb je niets aan een herhaalde lezing, omdat het verrassingseffect totaal weg is en er gewoonweg niets nieuws in te lezen valt, behalve dan dat begint op te vallen dat Martin zijn eigen wereld niet goed genoeg kent. En na zijn derde boek bewees hij dat hij een one-trick pony was die hopeloos zonder inspiratie is geraakt en zelf geen weg meer vind in zijn verhaallijnen. Er is een reden waarom hij al meer dan 10 jaar werkt aan het volgende boek, en de twee vorige waren draken van boeken. En niet de goeie soort.
Dat is puur persoonlijk, als er één van de twee auteurs is die zijn reeks is blijven rekken nadat er al lang geen rek meer op zat dan is het Jordan. Martin zei op voorhand al dat het maximaal 7 werken gingen worden, hoewel hij er inderdaad niet eens in slaagt om dat klaar te krijgen.

Dus ja, ASOIAF verbleekt qua scope en complexiteit echt in het niets ten opzichte van Wheel of Time. Dat specifiek boek 1 uit een reeks van 5 misschien wat complexer is dan boek 1 uit een reeks van 15, dat zou misschien kunnen, maar dat zegt niets over het geheel.
Hier ben ik het totaal niet mee eens, maar goed. Ik snap echt niet hoe je complexiteit kan herkennen in die handvol stereoptiepe karakters uit de eerste WoT boeken die op dezelfde afgezaagde queestes vertrekken als in zoveel fantasay boeken (met de bijhorende tovenaars en heksen). Dan heeft Martin toch een knapper verhaal neergezet, met complexere personages en veel meer doorlopende verhaallijnen. At best vind ik WoT een kinderversie van GoT (en dan ben ik nog vrijgevig naar WoT toe).
 
Terug
Bovenaan