Als ik door deze thread scroll moet ik altijd eens aan vroeger denken. Het gebrek aan slaap was moordend maar ik mis het ergens wel. Die onbezorgde kleuterfase en die waanzinnige schattigheid/nieuwsgierigheid. Het ontdekken van taal, emoties en een eigen wil.
Je laatste zin is een cliché maar ook heel hard waar.
Tip, foto's maken en allemaal in google drive/foto draaien. Altijd leuk om dan willekeurige foto's van jaren terug terug te zien. Vrouw en ik sturen regelmatig zo een foto's naar elkaar. Iedere keer ook denkend "waar is de tijd, waar is de tijd".
eindigen ook met slecht nieuws: uw dochter zal dat platknuffelen niet blijven doen, ook al beweert ze nu ongetwijfeld heel hard van wel. Met beginnende pubers voel ik me nu toch even alsof ik begin aan de toch door de woestijn. Een uiting van liefde is absoluut "not done", zuchten en "rolleyes" lijken een tweede natuur geworden, blijf uit de buurt van mijn vriendinnen wordt nog net niet iedere morgen gescandeerd. Resultaat, je wordt dan toch de vader die je dacht niet te worden, zijnde... vader-humor van de bovenste plank en ostentatief hallo zeggen aan de vriendinnen waarna je ze lichtjes in elkaar ziet krimpen,...theeft op manier ook zijn charme.
Bon, na regen komt zonneschijn, ik verwacht ze terug in mijn armen te zien vliegen als ze een jaar of 18 is en beseft dat we eigenlijk nog niet de slechtste zijn.
Hopelijk is het niet waterpokken. Haar vriendinnetjes hadden dit maar ze heeft ze enkel gezien nadat hun vlekjes korstjes kregen. Nuja, liever vandaag dan volgende week donderdag. Het klote is enkel dat ze dus nog altijd niet door slaapt (ze is net 3 geworden), dus de slaap gaat NOG slechter worden, weeral.
.
