Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Rik Verheye en vriendin Manon hebben kinderwens: “Ik denk dat het vaderschap mij veel rust zou geven”

my-sweet-summer-child-sweet-summer-child.gif
 
Hier hebben de waterpokken toegeslagen. De eerste dagen dacht ik dat het reuze meeviel. Niet teveel jeuk, geen koorts, goed eten en fijn spelen. Maar afgelopen nacht... :help:
Om 22u stond hij langs me en ben er mee wakker geweest tot ik moest opstaan om te gaan werken om 3u. Voortdurend jeuk, pijn, ellendig,...
 
Hier hebben de waterpokken toegeslagen. De eerste dagen dacht ik dat het reuze meeviel. Niet teveel jeuk, geen koorts, goed eten en fijn spelen. Maar afgelopen nacht... :help:
Om 22u stond hij langs me en ben er mee wakker geweest tot ik moest opstaan om te gaan werken om 3u. Voortdurend jeuk, pijn, ellendig,...
We kregen ook al een bericht dat het heerst op de crèche. Dus hopelijk slaat het vaccin deze keer wel aan.
 
In juni doen we een roadtrip in Ierland, regelmatig in de auto zitten en uiteraard ook vliegen.
We introduceren nu de tablet op bepaalde momenten.

Heb hier al enkele keren tips over apps en youtube kanalen zien passeren.
Welke kunnen jullie nog aanraden voor een 2,5 jarige?

En welke zijn volledig offline te gebruiken?

PS: ketnetapp staat er op en vind ik wel handig maar enkel online
 
In juni doen we een roadtrip in Ierland, regelmatig in de auto zitten en uiteraard ook vliegen.
We introduceren nu de tablet op bepaalde momenten.

Heb hier al enkele keren tips over apps en youtube kanalen zien passeren.
Welke kunnen jullie nog aanraden voor een 2,5 jarige?

En welke zijn volledig offline te gebruiken?

PS: ketnetapp staat er op en vind ik wel handig maar enkel online
Er staat veel van Nijntje op youtube. Ook "Zandkasteel aan zee" vond ze hier super.
Nu veel Cocomelon, maar dat is wel bedenkelijk qua kwaliteit :P
 
In juni doen we een roadtrip in Ierland, regelmatig in de auto zitten en uiteraard ook vliegen.
We introduceren nu de tablet op bepaalde momenten.

Heb hier al enkele keren tips over apps en youtube kanalen zien passeren.
Welke kunnen jullie nog aanraden voor een 2,5 jarige?

En welke zijn volledig offline te gebruiken?

PS: ketnetapp staat er op en vind ik wel handig maar enkel online
Spelletjes van Bami boo, moet je hier en daar wel aankopen maar heel leuke spelletjes. Er zijn veel soorten en ik heb er een stuk of 5 aangekocht.
De Fundels van de bibliotheek zijn hier ook heel fijn. Weet nu wel niet of dat offline werkt.
Apps waar je kan kleuren, lijntjes trekken, schilderen,...
 
Ik herken toch redelijk veel in mijn oudste dochter.

Ze kan niet tegen "vieze" handen (zelfs stift oid), moeten meteen proper zijn

Deuren wil ze ook vaak dicht, vb als we vertrekken wil ze de deur naar boven altijd dicht (die wel open moet blijven)

Ze positioneert graag haar Little People popjes, smartmax etc in een mooie rechte lijn en wordt echt boos als ik het zou doorbreken

Ook altijd een moeilijke eter geweest, voorkeur voor banaan en warm eten kan de ene moment top zijn, geef dezelfde maaltijd de week erop en het kan zijn dat ze het afschuwelijk vindt
Misschien niet in dezelfde lijn maar toch wat "vreemd" gedrag van onze oudste dochter. Die moet constant voelen met haar voeten. Altijd ergens tegenaan zitten, afduwen, kracht tegen zetten, etc.

Ik word er soms echt gek van :crazy:
 
Misschien niet in dezelfde lijn maar toch wat "vreemd" gedrag van onze oudste dochter. Die moet constant voelen met haar voeten. Altijd ergens tegenaan zitten, afduwen, kracht tegen zetten, etc.

Ik word er soms echt gek van :crazy:
Mogelijks moet je Restless leg syndrome eens opzoeken (wil niet zeggen dat ze het heeft, maar het is een optie)
 
Heb toch duidelijk een afrit gemist in de opvoeding hier.

Het is al erg genoeg dat er hier een musical fan rondloopt en dweept met Jelle Cleymans, dat ze naar YouTube idioten kijken en dat nog geweldig vinden. Maar dan kiezen van die internet fenomenen Dutchtuber uit. In plaats van dat die kerel zich enkel bezig houdt met filmpjes over roblox te maken, brengt die blijkbaar zijn eigen muziek uit. The horror als ze dat met zijn 4 hier zitten na te zingen.

Dat hebben ze toch niet van mij.
 
Ik kan de keren dat ik iets doe zonder vriendin/kinderen waarschijnlijk nog op één hand tellen en toch heb ik steeds veel last van een soort schuldgevoel. Ik ga die ook meteen instant missen. Ik ben begot weg voor 2 dagen en toch valt het mij zwaar :unsure:
 
Onze oudste (3,5 jaar) begint steeds meer streken te krijgen. Bij wijlen compleet onhandelbaar.
  • Ik wou zoals steeds zijn verhaaltje lezen 's avond. Maar plots moest mama dat nu doen van hem. Praktisch was dat onmogelijk. Heel lang heel rustig gebleven, uitgelegd, nog eens uitgelegd, 10 keer uitgelegd, aandacht proberen afleiden, ... NIETS hielp. Ontroostbaar. Heel de boel bij elkaar krijsen. Slaan. Stampen. Hysterisch doen. Uit alle macht zich verzetten. Helemaal rood aanlopen. Aders in zijn nek staan op ontploffen. Scary.
  • Hetzelfde omdat we een wandeling aan het maken waren met een groep. En hij vond dat de groep dichter bij elkaar moest blijven. :unsure: Exact hetzelfde als hierboven. Volledig in schande gekomen.
  • En nog een reeks andere voorbeelden, het ene al absurder dan het andere.
  • Op zijn zusje (+1 jaar) slaan, trekken en duwen bij het minste dat ze zijn speelgoed pakt, iets gevaarlijk dreigt te doen, ...
Ik heb ook al de hardere aanpak geprobeerd. Maar daar is mijn vrouw het niet mee eens. We weten niet wat we moeten doen. Hopeloos.

En intussen slaapt onze jongste dus even slecht als haar broertje vroeger. Extreem slecht dus. Gewoonweg niet in slaap te krijgen en bij het minste wakker worden. Om gek van te worden. Ze zit momenteel hier naast ons mee televisie te kijken, na +2 uur proberen. Ten einde raad.

Dus overdag of 's nachts, we kennen geen moment rust. Fucking hel, wat een kutperiode.
Uiteraard zijn er ook positieve momenten met de kinderen, en daar probeer ik dan des te hard van te genieten. Maar in het algemeen bekeken moet ik jammer genoeg vaststellen dat ik deze periode uit mijn leven nog steeds als de minst leuke beschouw.
 
Ik kan de keren dat ik iets doe zonder vriendin/kinderen waarschijnlijk nog op één hand tellen en toch heb ik steeds veel last van een soort schuldgevoel. Ik ga die ook meteen instant missen. Ik ben begot weg voor 2 dagen en toch valt het mij zwaar :unsure:
Ik doe dat de laatste tijd eigenlijk meer en meer. Zero schuldgevoel. Zal wel van persoon tot persoon afhangen. 🤷🏻
 
We zijn een uur later. Dat maakt meer dan 3 uur proberen. Dat klein mormel ligt nog steeds wakker, te bleten, janken en jammeren. De zetel en de muur hebben er weer wat deuken bij.

Ik zou een fortuin geven om eens een week zonder kinderen te kunnen leven.
 
Ik doe dat de laatste tijd eigenlijk meer en meer. Zero schuldgevoel. Zal wel van persoon tot persoon afhangen. 🤷🏻
Ik kan daar ook echt wel van genieten. 🤭
Toen hij een baby was had ik dat wel niet/minder.
Vrijdag wel heel even schuldgevoel omdat ik hem ziek naar zijn moeke bracht zodat ik een nachtje kon gaan feesten en uitslapen. Ging wel over.

Edit: het helpt natuurlijk dat hij heel graag naar de grootouders gaat en daar ook altijd super verzorgd wordt.
 
Onze oudste (3,5 jaar) begint steeds meer streken te krijgen. Bij wijlen compleet onhandelbaar.
  • Ik wou zoals steeds zijn verhaaltje lezen 's avond. Maar plots moest mama dat nu doen van hem. Praktisch was dat onmogelijk. Heel lang heel rustig gebleven, uitgelegd, nog eens uitgelegd, 10 keer uitgelegd, aandacht proberen afleiden, ... NIETS hielp. Ontroostbaar. Heel de boel bij elkaar krijsen. Slaan. Stampen. Hysterisch doen. Uit alle macht zich verzetten. Helemaal rood aanlopen. Aders in zijn nek staan op ontploffen. Scary.
  • Hetzelfde omdat we een wandeling aan het maken waren met een groep. En hij vond dat de groep dichter bij elkaar moest blijven. :unsure: Exact hetzelfde als hierboven. Volledig in schande gekomen.
  • En nog een reeks andere voorbeelden, het ene al absurder dan het andere.
  • Op zijn zusje (+1 jaar) slaan, trekken en duwen bij het minste dat ze zijn speelgoed pakt, iets gevaarlijk dreigt te doen, ...
Ik heb ook al de hardere aanpak geprobeerd. Maar daar is mijn vrouw het niet mee eens. We weten niet wat we moeten doen. Hopeloos.

En intussen slaapt onze jongste dus even slecht als haar broertje vroeger. Extreem slecht dus. Gewoonweg niet in slaap te krijgen en bij het minste wakker worden. Om gek van te worden. Ze zit momenteel hier naast ons mee televisie te kijken, na +2 uur proberen. Ten einde raad.

Dus overdag of 's nachts, we kennen geen moment rust. Fucking hel, wat een kutperiode.
Uiteraard zijn er ook positieve momenten met de kinderen, en daar probeer ik dan des te hard van te genieten. Maar in het algemeen bekeken moet ik jammer genoeg vaststellen dat ik deze periode uit mijn leven nog steeds als de minst leuke beschouw.
Dat klinkt als een kleuter :unsure:

Hier is de slaap na meer dan 5 jaar eindelijk in orde gekomen. Het inslapen duurt nu de laatste week wel weer wat langer, we moeten er ook nog altijd bijzitten. De magische truc was hier om ze samen te leggen. Na een paar weken hadden we opeens twee kinderen die doorsliepen. Hadden we dat maar een paar jaar eerder geprobeerd :lol:

Die hysterische buien herken ik hier ook hoor. Zoon (bijna 6) is zeer gevoelig, zeer emotioneel, een waanzinnig onrechtvaardigheidsgevoel. Staat continue op ontploffen. Bij het minste ofwel een enorme huilbui, een woede-aanval of een combinatie van de twee. Is ook nooit content. Als hij iets krijgt, is hij in plaats van blij kwaad omdat hij er niet meer van krijgt, het bij zijn zus (volgens hem) meer is, of noem maar op. Altijd wel een reden om boos en teleurgesteld te zijn. Ik ben daar ook bijna het einde in nabij. Geen goesting meer om iets leuks met of voor hem te doen zo.

Dochter (4,5) pusht dan ook nog eens graag de buttons van broer, dus dan is het zeker feest. En waar je de broer nog redelijk snel gekalmeerd, getroost, gestraft of omgekocht (no shame) krijgt, is dat bij haar helemaal het omgekeerde. Hell hath no fury like a woman scorned, is volgens mij toch vooral van toepassing op 4 jarige meisjes. Gescheurde trommelvliezen gaan mij nog eens deel zijn. En koppiger komen ze ook niet, amai. Bij haar werkt eenmaal ze doordraait ook enkel maar omkopen #goodparenting.

Ik heb mij wel altijd kunnen optrekken aan de leuke dingen. Want ik blijf ze doodgraag zien, en er zijn ook gewoon heel veel leuke momenten. Het is ook wel zo dat ook mijn vrouw en ikzelf met veel spanning rondlopen, en ik vermoed dat de korte lontjes bij de kinderen daar ook mede door verklaard kunnen worden. Al zijn die dingen zelfversterkend, een vicieuze cirkel en een kip-of-het-ei-verhaal natuurlijk. Alleen kunnen de kinderen er weinig aan doen, en wij wel.
 
2 weken terug de eerste 2 halve dagen creche gehad, paar dagen later alle twee diaree
Afgelopen do/vr de eerste volle dagen, gisteren een van de 2 koorstig beginnen worden en ongemakkelijk, vandaag verder.

ik weet wel dat ze zeggen dat ze vaak ziektes krijgen vanaf dat ze naar de creche gaan, maar als we ze elke keer ziek gaan krijgen van 2 dagen dan staan we er schoon op.
 
2 weken terug de eerste 2 halve dagen creche gehad, paar dagen later alle twee diaree
Afgelopen do/vr de eerste volle dagen, gisteren een van de 2 koorstig beginnen worden en ongemakkelijk, vandaag verder.

ik weet wel dat ze zeggen dat ze vaak ziektes krijgen vanaf dat ze naar de creche gaan, maar als we ze elke keer ziek gaan krijgen van 2 dagen dan staan we er schoon op.
Dat was bij ons ook zo, van het ene in het andere bijna. En als het kind dan gezond was, waren wij het die ziek werden. Dat heeft toch in totaal geduurd tot ze 1,5 jaar was >_<. In het begin wel het ergste en meeste. Ondertussen jaar verder is ze afgelopen herfst 1 week thuis geweest, en in de winter, begin dit jaar 1 dag. Voor de rest niets meer om voor thuis te blijven. :clap:
 
Terug
Bovenaan