Onze oudste (3,5 jaar) begint steeds meer streken te krijgen. Bij wijlen compleet onhandelbaar.
- Ik wou zoals steeds zijn verhaaltje lezen 's avond. Maar plots moest mama dat nu doen van hem. Praktisch was dat onmogelijk. Heel lang heel rustig gebleven, uitgelegd, nog eens uitgelegd, 10 keer uitgelegd, aandacht proberen afleiden, ... NIETS hielp. Ontroostbaar. Heel de boel bij elkaar krijsen. Slaan. Stampen. Hysterisch doen. Uit alle macht zich verzetten. Helemaal rood aanlopen. Aders in zijn nek staan op ontploffen. Scary.
- Hetzelfde omdat we een wandeling aan het maken waren met een groep. En hij vond dat de groep dichter bij elkaar moest blijven.
Exact hetzelfde als hierboven. Volledig in schande gekomen.
- En nog een reeks andere voorbeelden, het ene al absurder dan het andere.
- Op zijn zusje (+1 jaar) slaan, trekken en duwen bij het minste dat ze zijn speelgoed pakt, iets gevaarlijk dreigt te doen, ...
Ik heb ook al de hardere aanpak geprobeerd. Maar daar is mijn vrouw het niet mee eens. We weten niet wat we moeten doen. Hopeloos.
En intussen slaapt onze jongste dus even slecht als haar broertje vroeger. Extreem slecht dus. Gewoonweg niet in slaap te krijgen en bij het minste wakker worden. Om gek van te worden. Ze zit momenteel hier naast ons mee televisie te kijken, na +2 uur proberen. Ten einde raad.
Dus overdag of 's nachts, we kennen geen moment rust. Fucking hel, wat een kutperiode.
Uiteraard zijn er ook positieve momenten met de kinderen, en daar probeer ik dan des te hard van te genieten. Maar in het algemeen bekeken moet ik jammer genoeg vaststellen dat ik deze periode uit mijn leven nog steeds als de minst leuke beschouw.