Wat is uw rijk zijn?

Helemaal niet, dat is juist mijn punt. Iemand die 'parasiteert' op de kap van anderen is imo toch heel wat wraakroepender dan iemand die z'n inkomsten zelf vergaart (en dus niet parasiteert), maar er dan in slaagt om niet het volledige bedrag te moeten aangeven.
Ik bedoel dat het bedrag los staat van of dat iemand is die een uitkering trekt of iemand die dan inkomsten niet aangeeft. Het lijkt me niet zo moeilijk voor te stellen dat een wat succesvolle zelfstandige in pakweg de bouw of de horeca over zijn hele carrière veel meer geld niet aangeeft dan zo'n "queen" over een heel leven krijgt.
 
Rijk zijn is ook ... dingen willen kopen zonder dat je vrouw zegt dat je het niet mag kopen of dat je daar eens héééél goed over moet nadenken omdat we moeten sparen voor x of y of z. :p
 
Rijk zijn is ook ... dingen willen kopen zonder dat je vrouw zegt dat je het niet mag kopen of dat je daar eens héééél goed over moet nadenken omdat we moeten sparen voor x of y of z. :p
Ah maar dan ben ik rijk! Ik wil ook veel dingen kopen waar mijn vrouw zegt dat het niet mag of dat ik toch eens moet nadenken :thinking:
 
Meestal zijn dat ook landen waar er tegenover die hoge belastingdruk wel veel meer staat en waar je degelijk bestuur krijgt. Hier krijg je toch al snel het gevoel dat belastingen enkel gebruikt worden om structurele inefficiënties, rentelasten en politieke rariteitenkabinetten te blijven financieren.
Een Scandinavische belastingdruk met een Zuid-Europese overheid.



Ja, in een land waar er zoveel geprofiteerd wordt en waar de belastingdruk voor werkenden zo hoog is vind ik het best begrijpelijk dat 'kleine garnalen' daar waar ze kunnen zelfs aan belastingontduiking doen. Moesten de Gert Verhulsten van België het doen, of pakweg maar één vijfde aangeven van wat je verdient, dat is iets anders. Maar pakweg een marktkramer die een kwart minder aangeeft, bwah.

Probleem is dat het niet één marktkramer gaat zijn die het doet :p.
Als je die ene niet aanpakt, gaan er duizenden zijn die het doen. Dan heb je snel een structureel probleem.
 
Ah maar dan ben ik rijk! Ik wil ook veel dingen kopen waar mijn vrouw zegt dat het niet mag of dat ik toch eens moet nadenken :thinking:

Het zal kunnen zijn...
Goh, ik hoef geen toestemming te vragen als ik iets wil kopen, maar ik overleg dat toch altijd even. Een vorm van beleefdheid naar mijn gevoel. Ze zegt nooit nee, maar laat me dan wel eens nadenken of het een echt zinnige aankoop is.

Ik ben zeer ver van rijk, maar heb het wel goed. Mijn vrouw heeft financieel wat minder (maar met bijna 3k netto/maand kan je ook niet klagen) maar die kan (zolang we getrouwd zijn) daar wel op meeliften. Beiden zitten we op het top van gelukkig zijn, hebben alles wat we maar kunnen wensen (en vroeger bij de ouders niet hadden) en zijn kerngezond.
Ik denk niet dat meer geld nog meer geluk brengt, want alles wat teveel binnenkomt wordt opgepot aangezien we alles hebben wat we willen. De nood naar meer is totaal weg voor het moment.
 
Rijk zijn is ook ... dingen willen kopen zonder dat je vrouw zegt dat je het niet mag kopen of dat je daar eens héééél goed over moet nadenken omdat we moeten sparen voor x of y of z. :p
Bij ons gaan zo'n discusses niet over het geld an sich, maar eerder over het feit dat zo'n leuke dingen dan in het zicht of "in de weg" staan in huis...

Tenzij dat je hier ook mee bedoelt dat elkeen zijn eigen huis heeft om op te vullen naar eigen wens. :p
 
Bij ons gaan zo'n discusses niet over het geld an sich, maar eerder over het feit dat zo'n leuke dingen dan in het zicht of "in de weg" staan in huis...

Tenzij dat je hier ook mee bedoelt dat elkeen zijn eigen huis heeft om op te vullen naar eigen wens. :p
Het gaat over twee verschillende perspectieven van hoe om te gaan met geld of wat een meerwaarde is en wat niet. Als ik bijvoorbeeld een laptop wil kopen moet dat een high-end toestel zijn omdat ik het gebruik voor bepaalde applicaties (Photoshop/Lightroom) terwijl zij het gebruikt voor basic zaken zoals administratie (schoolwerk als leerkracht). Ik geef ook graag 10 euro of meer uit aan een goed stuk vlees terwijl zij tevreden is met een goedkope minuutsteak. Of zij is tevreden met Everyday kerstomaten, terwijl die honingtomaten van Albert Heijn toch écht een stuk beter zijn. Zij geeft dan weer meer geld uit aan kledij.

Ik reken ook met geld op krediet (of wat er nog aankomt zoals een dertiende maand of teruggave belastingen) terwijl zij dat enkel doet met geld dat er op dit eigenlijke moment is.

We maken wel een duidelijk onderscheid tussen geld dat individueel wordt uitgegeven en wat gemeenschappelijk geld is. Niemand van ons twee gaat zonder het medeweten van een ander dure aankopen doen van onze gemeenschappelijke rekening. Maar als ik individueel een dure aankoop wil doen zoals een nieuwe camera, geef ik wel een heads up. Voor kleinere bedragen zoals bvb. boeken dan weer niet.
 
Het gaat over twee verschillende perspectieven van hoe om te gaan met geld of wat een meerwaarde is en wat niet. Als ik bijvoorbeeld een laptop wil kopen moet dat een high-end toestel zijn omdat ik het gebruik voor bepaalde applicaties (Photoshop/Lightroom) terwijl zij het gebruikt voor basic zaken zoals administratie (schoolwerk als leerkracht). Ik geef ook graag 10 euro of meer uit aan een goed stuk vlees terwijl zij tevreden is met een goedkope minuutsteak. Of zij is tevreden met Everyday kerstomaten, terwijl die honingtomaten van Albert Heijn toch écht een stuk beter zijn. Zij geeft dan weer meer geld uit aan kledij.

Ik reken ook met geld op krediet (of wat er nog aankomt zoals een dertiende maand of teruggave belastingen) terwijl zij dat enkel doet met geld dat er op dit eigenlijke moment is.

We maken wel een duidelijk onderscheid tussen geld dat individueel wordt uitgegeven en wat gemeenschappelijk geld is. Niemand van ons twee gaat zonder het medeweten van een ander dure aankopen doen van onze gemeenschappelijke rekening. Maar als ik individueel een dure aankoop wil doen zoals een nieuwe camera, geef ik wel een heads up. Voor kleinere bedragen zoals bvb. boeken dan weer niet.
Goh, ik denk dat naargelang budget iedereen wel onder- en bovengrenzen heeft voor dat soort zaken. Maar tenzij je echt met extreme verschillen zit, is dat toch geen twistpunt? Mijn vrouw koopt geregeld allerlei kledij of brol van Ikea waarvan ik denk dat het nutteloos en onnodig is, terwijl ik ondertussen al heel wat geld in de tuin heb gestoken waar zij dan het nut niet van ziet. En dan zwijgen we nog over al het geld dat die home gym heeft gekost, waar ik ook gewoon graag blinkende nieuwe dingen heb. Maar binnen de grenzen dat het weinig impact heeft, who cares?
 
Ik reken ook met geld op krediet (of wat er nog aankomt zoals een dertiende maand of teruggave belastingen) terwijl zij dat enkel doet met geld dat er op dit eigenlijke moment is.

Goh, daar zie ik nu geen graten in. Ik bekijk altijd alles op jaarbasis (en doe dan een estimate in januari). Ik reken geld dat er nog niet is (maar wel zeker komt) ook mee, maar geef het dan uit van een andere inkomstenbron. Ik denk dat jij dit ook bedoelt.
Dus niet lenen bij een bank, maar lenen van een andere eigen pot.
 
Goh, daar zie ik nu geen graten in. Ik bekijk altijd alles op jaarbasis (en doe dan een estimate in januari). Ik reken geld dat er nog niet is (maar wel zeker komt) ook mee, maar geef het dan uit van een andere inkomstenbron. Ik denk dat jij dit ook bedoelt.
Dus niet lenen bij een bank, maar lenen van een andere eigen pot.
Goh, ik denk dat naargelang budget iedereen wel onder- en bovengrenzen heeft voor dat soort zaken. Maar tenzij je echt met extreme verschillen zit, is dat toch geen twistpunt? Mijn vrouw koopt geregeld allerlei kledij of brol van Ikea waarvan ik denk dat het nutteloos en onnodig is, terwijl ik ondertussen al heel wat geld in de tuin heb gestoken waar zij dan het nut niet van ziet. En dan zwijgen we nog over al het geld dat die home gym heeft gekost, waar ik ook gewoon graag blinkende nieuwe dingen heb. Maar binnen de grenzen dat het weinig impact heeft, who cares?
Het is zeker geen breekpunt, maar onze verschillende houding over geld is wel iets om rekening mee te houden. Ik ben sneller geneigd om geld uit te geven dan zij, maar als het erop aankomt ben ik altijd wel bedachtzaam en terughoudender als we een grote som moeten uitgeven voor ons huis. Terwijl zij op dat vlak dan weer sneller geneigd is om dat geld eraan te geven, zodat die bepaalde renovatie weer afgevinkt kan worden van het lijstje.

Het belangrijkste is dat we financieel het hoofd boven water kunnen houden, zowel individueel als gemeenschappelijk. En dat is wel het geval.
 
Ah maar dan ben ik rijk! Ik wil ook veel dingen kopen waar mijn vrouw zegt dat het niet mag of dat ik toch eens moet nadenken :thinking:
Dus ben je niet rijk.

Ik ben dan wel rijk want ik heb geen vrouw die dat zegt.

Kortom als je rijk wil zijn ; uw partner buiten zetten.
Alhoewel dat niet klopt want als je uw partner buiten zet -> scheiding en dan is niemand nog rijk behalve de advocaten.
 
Dus ben je niet rijk.

Ik ben dan wel rijk want ik heb geen vrouw die dat zegt.

Kortom als je rijk wil zijn ; uw partner buiten zetten.
Alhoewel dat niet klopt want als je uw partner buiten zet -> scheiding en dan is niemand nog rijk behalve de advocaten.
Hangt af in welke omstandigheden je scheiding verloopt hé.
 
Het belangrijkste is dat we financieel het hoofd boven water kunnen houden, zowel individueel als gemeenschappelijk. En dat is wel het geval.

Zolang dat vlot lukt voel ik mezelf ook 'rijk'.

Dus ben je niet rijk.

Ik ben dan wel rijk want ik heb geen vrouw die dat zegt.

Kortom als je rijk wil zijn ; uw partner buiten zetten.
Alhoewel dat niet klopt want als je uw partner buiten zet -> scheiding en dan is niemand nog rijk behalve de advocaten.

Ben al eens gescheiden (na wettelijk samenwonen) en ik had alles en mijn ex had niks (buiten de 12k die ik haar cadeau heb gedaan zodat ze opnieuw kon beginnen, ik had dat zelfs niet moeten doen).
Als mijn vrouw nu vertrekt zal dat niet veel anders zijn.
 
Zolang dat vlot lukt voel ik mezelf ook 'rijk'.
Ik voel me "gewoon solvabel" (en dat alleen al voelt comfortabel), maar rijk zou ik me pas voelen als ons financieel vermogen jaarlijks gevoelig zou aantikken. Dus graag een performatieve aandelenportefeuille van 100+k.
 
Ik bedoel dat het bedrag los staat van of dat iemand is die een uitkering trekt of iemand die dan inkomsten niet aangeeft. Het lijkt me niet zo moeilijk voor te stellen dat een wat succesvolle zelfstandige in pakweg de bouw of de horeca over zijn hele carrière veel meer geld niet aangeeft dan zo'n "queen" over een heel leven krijgt.

Oh, maar dat kan goed zijn. Maar ik had het vooral over het morele aspect. Moreel vind ik doelbewust 'parasiteren' op de rest van de samenleving veel verwerpelijker dan iemand die 'kleinschalige' fiscale fraude pleegt door minder inkomsten dan in realiteit aan te geven.

Probleem is dat het niet één marktkramer gaat zijn die het doet :p.
Als je die ene niet aanpakt, gaan er duizenden zijn die het doen. Dan heb je snel een structureel probleem.

We hebben even goed een structureel probleem van mensen die wel kunnen werken, maar niet willen en daar in veel gevallen ook nog (relatief wat) geld voor krijgen ook. De strijd daartegen vind ik toch nog ietsje belangrijker dan Jos en Pierre de marktkramers die wat liegen in hun boekhouding. :)
 
Ik voel me "gewoon solvabel" (en dat alleen al voelt comfortabel), maar rijk zou ik me pas voelen als ons financieel vermogen jaarlijks gevoelig zou aantikken. Dus graag een performatieve aandelenportefeuille van 100+k.
Wat is dat juist, een performatieve aandelenportefeuille?
 
Oh, maar dat kan goed zijn. Maar ik had het vooral over het morele aspect. Moreel vind ik doelbewust 'parasiteren' op de rest van de samenleving veel verwerpelijker dan iemand die 'kleinschalige' fiscale fraude pleegt door minder inkomsten dan in realiteit aan te geven.



We hebben even goed een structureel probleem van mensen die wel kunnen werken, maar niet willen en daar in veel gevallen ook nog (relatief wat) geld voor krijgen ook. De strijd daartegen vind ik toch nog ietsje belangrijker dan Jos en Pierre de marktkramers die wat liegen in hun boekhouding. :)

Fraude (of het nu sociale of fiscale fraude is) is een verwoven iets.

De marktkramer die "liegt" in zijn boekhouding, betaalt iemand die op de werkloosheidskas zit in het zwart aan een lager dan minimumloon om mee te helpen met zijn kraam.

Dat is de Belgische realiteit.
 
Oh, maar dat kan goed zijn. Maar ik had het vooral over het morele aspect. Moreel vind ik doelbewust 'parasiteren' op de rest van de samenleving veel verwerpelijker dan iemand die 'kleinschalige' fiscale fraude pleegt door minder inkomsten dan in realiteit aan te geven.

We hebben even goed een structureel probleem van mensen die wel kunnen werken, maar niet willen en daar in veel gevallen ook nog (relatief wat) geld voor krijgen ook. De strijd daartegen vind ik toch nog ietsje belangrijker dan Jos en Pierre de marktkramers die wat liegen in hun boekhouding. :)
De bouwvakker die in het zwart betaald wordt, wordt door zijn werkgever als werkloos aangegeven. De ondernemer die met zijn zwart geld gaat eten, doet dat in een restaurant die zelf zijn zwart geld kwijt moet aan personeel of leverancier. etc.

Ik versta perfect dat niet alles 100% wit kan zijn omdat een babysit nu ook niet een boekhouding moet bijhouden of een niet-tuinaannemer-vriend die even een boom komt helpen omzagen perfect kan leven met enkele pinten of een BBQ als beloning, maar als je professioneel iets doet, doe dat dan in het wit of geef toe dat je niet veel beter bent dan een werkloze die aan de dop blijft door bewust geen werk te zoeken.
 
Terug
Bovenaan