Welke artiesten hebben de grootste invloed gehad op je muzieksmaak?

Fusetea

Active member
Hier was volgens mij nog geen topic over. Daarom luister je er misschien niet wekelijks meer naar of zelfs heel zelden, maar deze artiesten hebben hoe dan ook de grootste invloed gehad op je muzieksmaak. Sinds je die artiesten kent ben je altijd wel in dat bepaald genre blijven hangen. (Dit kan uiteraard ook over meerdere genres gaan.)
Welke artiest(en) zijn dit bij jullie? Heb je hier leuke verhalen/herinneringen aan?
 
Ik zou hier een heel epistel over kunnen schrijven maar deze springen me meteen in het oog:

Blink 182: dat was een aha-Erlebnis toen ik 14 jaar was en naar American Pie 2 ging met wat vrienden. Vanaf dan begon de ontdekking van gitaarmuziek. Voordien was ik niet echt geïnteresseerd op muziek, hoewel ik rond mijn 12 jaar wel een Thunderdomeperiode had. Een bevlieging en iets waar ik enkel naar terugkeer als ik stiepelzat op Youtube zit.

Iron Maiden: de gateway naar de metalen met dank aan Rock in Rio. Blijft wel goed.

Slipknot/Soulfly/Korn: volgde nauw op Iron Maiden en voor een korte periode vond ik nu-metal wel goed, maar het was eerder een springplank naar zwaardere muziek. Ik luister nu nog amper naar dit genre, behalve eens uit nostalgie.

Dimmu Borgir: vanaf ik deze band leerde kennen werd ik full on blekkie voor een lange periode, beginnende met de usual suspects zoals Darkthrone en Burzum om dan ook lokale undergroundbands te leren kennen. Ik luister amper nog naar Dimmu behalve de eerste platen en heb ze eigenlijk nog maar 1 x live gezien en dat was ook mijn allereerste metaloptreden. Ik weet dat ik toen best wel veel last had van mijn voeten van het lange rechtstaan. :unsure:

The Doors: gateway naar de sixties en seventies.

Wat klassieke muziek betreft: Wagner/Satie/Purcell/Bach zijn mijn ding wel. En wat jazz betreft: Dr. Pitt van Pharaoh Sanders, de liveopname van 1980 in Hamburg is da bomb.
 
Hier idem, quasi alles begonnen met Blink-182. Voor deze band zo goed als geen interesse in muziek, vanaf mijn ontdekking van Blink eigenlijk obsessief fan geworden van hen voor een jaar (iedere dag met dezelfde Blink-trui naar school, alle albums op cd). Daarna quasi zelfde parcours doorlopen met Rise Against.

Dan in het 5de middelbaar uitgenodigd door een maat om eens mee te gaan naar een HC show (Hatebreed in Brugge, met Morda als support). Was daar zodanig van onder de indruk dat ik dan toch een paar jaar volledig into HC was (ieder jaar naar Ieperfest, naar de lokalere shows, zelf wat in bands spelen,..). favo bands toen: Trapped Under Ice, Terror, Hatebreed,..

Dan eens meegesleurd door een maat naar een Amenra show (in de kreun in Kortrijk, moet de Mass 4 release geweest zijn) waarna ik compleet into Church of Ra was (Amenra, Hessian, Oathbreaker, Black Heart Rebellion,..) en m'n horizon wat verbreed werd ivm zwaardere muziek.

In die zelfde periode dan ook Welcome to Sky Valley van Kyuss en Dopethrone van Electric Wizard ontdekt waarna ik de stoner/doomwereld wat beter heb leren kennen.

Laatste grote invloed moet dan nog het album Ashes of the Wake van Lamb of God zijn. Mijn interesse in HC was na mijn Ra/Kyuss/Electric Wizard/.. periode quasi verdwenen, en dan door dit album into groove/death metal terechtgekomen (wat nu nog altijd mijn go to-genre is) en ben van hieruit wat verder gegroeid naar de extremere genres (black/grind/..)

Verschillende invloeden dus waardoor ik mij nu in de meeste van de metal subgenres wel kan vinden (met uitzondering van power metal)
 
Begonnen met The Doors en Jimi Hendrix. Qua gitaarmuziek kon dat wel tellen al was The Doors natuurlijk zoveel meer: die stem van Morrison en orgel van Manzarek zijn geniaal.

Daarna tegelijkertijd meer prog gegaan en de zware metalen beginnen beluisteren. Qua prog vooral Pink Floyd. Wat die in de 70's hebben gedaan is tijdloos.

Qua zware gitaren begonnen met Number of the Beast van Iron Maiden en Garage Inc van Metallica zonder te weten dat dat eigenlijk een coverplaat was. Metallica is wel nog altijd de grootste invloed: die riffs, solos, de stem van Hetfield,... alles klopt gewoon en die eerste 5 platen is geen speld tussen te krijgen.

Eens uit het middelbaar is het alleen maar zwaarder geworden. Pantera is daar een grote invloed geweest: Anselmo die alles bij elkaar brult en dan de Abbot broertjes die een verschroeiend duo waren. Dimebag zijn gitaar en Metallica zijn nog altijd de rede dat ik zelf ben beginnen spelen. En dan als laatste grote was er Death: Chuck Schuldiner was een genie en bij Death komt alles samen. Stevige gitaren maar toch heel prog en een gateway naar alles dat wat complexer is maar toch beenhard.
 
als tiener was ik enorme fan van Elvis Presley en synthesizer muziek, maar aangezien ik toen broke was, niet buitenkwam en internet nog niet echt een optie was, heeft dat geen echte invloed gehad op het verdere verloop.

Op mijn 18 de tijdens GWP door een klasgenoot in contact gekomen met Pink Floyd (The Division Bell) en dat was voor mezelf een hele revelatie. Ik denk dat ik die avond hem die cd 2x opnieuw heb laten afspelen en was instant fan en tot op de dag van vandaag is dat wel de groep waar ik vol bewondering naar kan blijven luisteren. En ik blijf het me beklagen dat ik de kans had om naar hun optreden in Frankrijk te gaan, maar het toen niet gedaan heb.

Stevie Ray Vaughan ontdekt via cd's te lenen bij de bibliotheek en die kerel staat mee aan de top voor mij qua gitaargoden. Via hem ook meer richting Blues beginnen gaan en ontdekt dat ik ook wel kan genieten van de oude Blues legendes, zoals Albert King, John Lee Hooker, ...
Dankzij een vakantie in the US ook country een beetje ontdekt en de mix van rock, blues, en country of de Tulsa sound zoals JJ Cale wist ik daardoor ook wel te smaken. De keren dat ik ETS2 heb gespeeld met some laidback country op, zo relaxing :p

Als ik 1 song zou moeten pinpointen die toch een effect op mijn smaak heeft gehad, is het zonder twijfel Zombie van The cranberries. Dat is van hetzelfde jaar als mijn muzikale openbaring via The Division Bell, maar deze was dat het einde van dat jaar en heeft de deur wagenwijd opengetrapt naar het zwaardere materiaal voor mij. Ik weet zelfs nog dat ik de cd direct ben gaan kopen (ondanks dat ik meestal uitleende in de bib of als gierigaard enkel cd's in aanbieding kocht), en dan thuis kwam om zwaar ontgoocheld te zijn dat het (bijna) het enige 'zwaarder' nummer was op heel de cd :rofl: Ondertussen hou ik ook wel van hun andere nummers, maar toen was de ontgoocheling wel enorm. Anyway, dat nummer heeft dus wel de deur opengezet naar de gekende metal bands als Iron Maiden en Metallica.

Misschien was Elvis Presley toch wel een voorbode voor wat er ging gebeuren, want van rock 'n roll is het naar rock gegaan om dan verder uit te breiden naar de hevigere gitaren, maar ook terug te keren naar de roots van al dat gitaargeweld met een grote liefde voor Deep Purple (en eigenlijk ben ik daar ook vooral een sucker voor de Hammond organ-sound :love:) en recent nog maar The Doors. Dat ik me niet eerder in hun repertoire heb verdiept is een rare kronkel in mijn leven, maar ik denk dat ik eigenlijk nog veel muziek heb waar ik me zou moeten in verdiepen.

'Grappige' is dat ik uit een gezin kom waar de vader naar Mireille Matthieu, Barbara Streisand, Nana Mouskouri, Peter Alexander en andere duitse Schlagers luisterde en we dikwijls werden gedwongen om mee te luisteren/kijken, want mijn vader bepaalde wat er op TV kwam en dat was dan regelmatig op ZDF muziekshows met Tiroler pakjes en zo. Gelukkig had mijn moeder in de keuken haar radio'tje en die luisterde vooral naar radio 2. Ook niet het meest 'wilde' radiostation, maar ik denk dat ik zo wel liedjes als Another Brick in the Wall opgepikt heb (ik kende het dus al voor 1994, maar besefte niet hoe goed PF wel was, want zij luisterde nooit naar volledige albums, dat was altijd gewoon de radio in haar keuken)
 
Laatst bewerkt:
Voor mij is dat Grimes

Voor ik naar haar luisterde was het enige waar ik naar luisterde eigenlijk house, techno en verwanten en ietsje vroeger ook meer commerciële EDM zoals hardstyle, drum & bass of de electropop van op de radio.

Na Grimes is dat hard veranderd, en ben ik indirect via anderen in andere genres beland, eerst via aanverwante artiesten dan vervolgens via via in andere genres. En het heeft er toe bijgedragen dat ik op zijn minst andere genres verkend heb waarvan sommige genres zeker gewoon tot absolute favorieten zijn uitgegroeid zoals shoegaze. Vooral het album Halfaxa was heel belangrijk voor mij.

Ook veel invloed gehad op mijn muzieksmaak in het algemeen: Cocteau Twins en vervolgens My Bloody Valentine & Slowdive.

Vandaag luister ik wel niet meer zoveel Grimes omdat ik haar persona naast de muziek niet echt kan waarderen, en omdat het de laatste tijd het vet van de soep is qua nieuwe muziek, vnl. door alle onzin rond haar dat niets met muziek te maken heeft. Magdalena Bay en Yeule doen wat mij betreft wat zij vroeger deed, en beter (ook al heeft zij ook op die twee veel invloed gehad). En de invloed op mij kan ik zeker niet ontkennen.
 
Onbewust(denk ik): Geinoh Yamashirogumi met de soundtrack van Akira.
Nobuo Uematsu met de soundtrack van de Final Fantasy games.
Michael Jackson met zijn Motown origins en alles wat daar naar gerelateerd kan worden.

Die eerste Return of The Dj compilatie waar Aphex Twin ook zo zot van was. Dat plak en knip werk met DAT tapes te brutaliseren zodat men op een nogal ruwe manier nieuwe muziek wist te maken heeft mij altijd wel aangesproken. Alles wat identiteit wegneemt en op een andere manier herwerkt word terwijl het herkenbaar blijft altijd erg leuk gevonden.
Jaaaaaaaren "radiation underground" meegezongen zonder te beseffen dat het Marvin Gaye was.

The Avalanches met hun Gimix set. De "ruwe" promo versie van wat uiteindelijk "Since I Left You" word. Heeft als eerste mij een hele hoop 60's en 70's muziek leren waarderen. Als er ooit een "Dj set archive" word opgesteld met de meest invloedrijke sets dan hoort deze er als eerste bij. In diezelfde trend de soundtrack van Fear & Loathing met dan vooral Booker T & The MG's.

Bewust: alles wat Squarepusher ooit heeft vermeld of geremixed heeft.
Van Jeff Mills tot Carl Craig, Stockhauzen. Shut Up and Dance. Plots die remix voor Ed Banger records uit en heel dat label spontaan afgeschuimd.

Scorsese met zijn "Presents The Blues" reeks. Eeuwige dank.

Mike Paradinas met zijn Planet Mu label.
Aphex met Rephlex. Evangelion voor klassieke muziek. Verdi's Requiem in particular. En nog een hele hoop da'k vergeet.
 
Na een goede 25 jaar is dat een vraag die moeilijk te beantwoorden is. Je had lang geleden zo'n onnozel kettingspel op Facebook waarbij je de 10 meest impactvolle albums moest vermelden. Ooit daarvoor eens getagd geweest, maar nooit gepost. Dat zou voor me wel ongeveer overeen komen met de vraag uit de OP. Eens kijken los uit de pols:

1. Franz Ferdinand - s/t,
Mijn allereerste zelfgekochte CD'tje en het album waardoor ik me echt actief ben beginnen bezighouden met muziek. Ben in 2005 speciaal voor hen naar Werchter willen gaan en dat blijft ook echt een magische eerste live-ervaring. Diezelfde dag ook gezien...

Nr 2. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I Am Not ,
Wat een impact had deze zeg. Ik zat helemaal niet op MySpace, maar dus dat optreden op Werchter, om 2u in de namiddag was gewoon zo overweldigend. Ik ben ze nu na al die jaren nog altijd hondstrouw, en ze hebben me op plaat eigenlijk nooit teleurgesteld. Ook al weet ik dat de online consensus is dat ze al na plaat 3 of 5 of 6 of 7 (afhankelijk van wie je het vraagt) helemaal de dieperik zijn gevallen...

3. The Clash - The Singles (ergens een 90s CD compilatie).
Mijn gateway in de 'echte' punk! Ik heb ook jarenlang beweerd dat The Clash mijn echte favoriete band is. Nu na al die jaren en zoveel extra ontdekkingen kan ik zo geen keuze meer maken, maar als ik nog eens iets van hen opleg, blijft dat gewoon magisch. Al die nummers leven rent free in mijn hoofd.

4. Bruce Springsteen - Born To Run & Darkness On The Edge Of Town ,
Mijn pa heeft alles van Springsteen in zijn kast en uiteindelijk ben ik diens oeuvre met mondjesmaat beginnen ontdekken. De klik is overgesprongen van vader naar zoon. De liefde voor Springsteen uit zich in het feit dat ik altijd een goeie Americana-geïnspireerde band kan smaken, no questions asked.

5. Boys Noise - Oi Oi Oi, de party-hype van 2007.
Ik was in mijn tienerjaren zo'n snob die alles wat geen (“indie”)-gitaarrock minderwaardig vond. Maar dan toch beginnen uitgaan en in mijn basketteam destijds zaten ook twee DJs die in het weekend gingen draaien op de lokale Chirofuiven. Wij dan uiteraard altijd mee gaan supporteren. Daar heb ik dan toch de klik gemaak richting vette beats. Heel die electrohouse/electroclash/blog house scene was helemaal mijn ding. Achteraf gezien was heel die scene ook heel silly, maar toch merk ik nog altijd bij een aantal namen zoals Boys Noise, Shameboy, Digitalism etc. een diepgang terug die dan verder heeft geleid naar een exploratie van alles wat elektronische muziek te bieden heeft.

6. Autechre - Tri Repetae.
Hier komen we dan bij wat ik waarschijnlijk toch als de allermooiste plaat ooit zou beschouwen. Verder en verder me ingewerkt in electronica, maar van zodra ik op deze ben gestoten was het eindpunt bereikt. Beter wordt het niet. Na al die jaren nog steeds zoooo prachtig.


Vanaf hier kwam ik op de unief en mbv een persoonlijk studielaptop (haha) en toegang tot het wereldwijde web ben ik pas echt veeeeel zaken beginnen luisteren. Toen werd muziek luisteren ergens echt een halve obsessie. Veel dank ook aan de tips die ik destijds op allerhande fora heb meegepikt, niet in het minst op 9Lives met vele anciens van toen hier nu nog actief! :-)


7. Converge - Axe To Fall,
Raar maar waar mijn gateway into heavy stuff. Ik herinner me nog een discussie op 9Lives waar ik dit eerst als complete non-muziek bestempelde en helemaal niet inzag wat hier nu goed aan was. Toch omwille van een zeker curiositeit blijven luisteren en terugkeren, tot dan opeens Axe To Fall wel de klik maakte. Toont voor me aan dat je echt moet leren hoe te luisteren naar nieuwe, onbekende genres.

8. Charles Mingus - Blues & Roots,
Mijn gateway into jazz. Ik heb een hele Classic Artist post gemaakt over Mingus, maar het begon voor me bij deze B&R, met het fenomenale Moanin’ er op. Ik raad iedereen aan om toch moeite te doen en te zoeken naar een jazz artiest die je ligt, want, opnieuw, één keer je die klik kan maken is het echt muziek die de ziel kan voeden.

9. Convextion - 2845,
Ik kom hier vaak met een megafoon mijn laatste techno-ontdekkingen rondbazuinen. Deze Convextion is ondertussen 10j uit en eigenlijk quasi vanaf release dag misschien wel voor mij het beste album uit mijn vandaag de dag meest beluisterde genre. Die opening track is zo hypnotiserend en kalmerend. Ik moet er altijd even bij gaan zitten en het gewoon over me heen laten komen als ik deze nog eens opleg.

10. Analog Africa - Senegal 70 compilatie,
Heb ik ontdekt n.a.v. een reis die we naar Senegal hebben gemaakt in 2017, en sindsdien ben ik helemaal in de ban van quasi alle supercoole, vaak compleet onbekende regionale stijlen uit het zuiderse continent. Alle dingen die ik hier ontdek zijn vele malen spannender dan de zoveelste rehash van rock, pop, punk en dance-beats, waarbij het gevoel me toch begint te besluipen dat ik alles wel al eens heb gehoord. Global sounds, da's waar de toekomst ligt!



Het is duidelijk dat ik enorm veel zaken heb moeten weglaten in dit lijstje, maar ik denk ergens wel dat bovenstaande wel grofweg mijn traject weergeeft en de mijlpalen zijn die me richting andere muzikale oorden hebben doen luisteren.
 
Ik zou hier een heel epistel over kunnen schrijven maar deze springen me meteen in het oog:

Blink 182: dat was een aha-Erlebnis toen ik 14 jaar was en naar American Pie 2 ging met wat vrienden. Vanaf dan begon de ontdekking van gitaarmuziek. Voordien was ik niet echt geïnteresseerd op muziek, hoewel ik rond mijn 12 jaar wel een Thunderdomeperiode had. Een bevlieging en iets waar ik enkel naar terugkeer als ik stiepelzat op Youtube zit.

Iron Maiden: de gateway naar de metalen met dank aan Rock in Rio. Blijft wel goed.

Slipknot/Soulfly/Korn: volgde nauw op Iron Maiden en voor een korte periode vond ik nu-metal wel goed, maar het was eerder een springplank naar zwaardere muziek. Ik luister nu nog amper naar dit genre, behalve eens uit nostalgie.
Dit is heel gelijkaardig met mijn verhaal. Al heb ik wel al Nirvana leren kennen ervoor door oudere broer en stiefzussen.

Na de nu metal ben ik overgegaan naar eerder prog metal met bvb Dream Theater als all time favorite. Nu luister ik naar alles qua metal zolang er effectief gezongen wordt, geen harsh vocals. Maar alles begon bij Maiden en idd ook Rock in RIO
 
Als liefhebber van filmmuziek...:

Op 1 absoluut Hans Zimmer. Bij het grote publiek pas echt in de spotlight sinds een aantal jaar, maar ik volg hem sinds mijn zesde jaar of zo. Het begon met een cd van The Lion King. Zelf iets later met muziek begonnen en door zijn concerten met de immer inspirerende Tina Guo nog aan de (inmiddels elektrische) cello begonnen een paar jaar geleden.

Daarnaast denk ik Thomas Newman, Alan Silvestri en natuurlijk James Horner. En Howard Shore. Two Steps from Hell ook. En Mozart en Vivaldi.
 
Mijn allereerste zelfgekochte plaatje was de single First Date van Blink 182. Samen met Fat Lip van Sum 41 een hele tijd op repeat gespeeld. En dan de hele OST van Tony Hawk Pro Skater 2, toch zeker die punkrocknummers. Die muziek luister ik nog amper, maar wat ik uit die periode de laatste tijd wel nog vaak opzet is het album Smash van The Offspring. Dat is nu eens een album dat all killer no filler is. Alleen maar sterke nummers die na al die jaren nog stevig overeind staan.

Het idee van de tien meest invloedrijke albums op je muzieksmaak is wel een goed topicidee, vind ik.

Ik benijd wel mensen die muzikale smaak met de paplepel hebben gekregen. Dat is bij mij dus niet het geval. Mijn moeder is vanaf het prille begin fan van Willy Sommers en elke zaterdag bij het avondeten zette mijn vader een cd van George "Panfluitkerel" Zamfir of James Last op. En dan zwijg ik nog maar over de Grote Kuis waar mijn moeder loeihard Garry Hagger of Get Ready opzette en het hele huis proper maakte.
 
Opgegroeid als enig kind en oudste kleinkind in de familie, had geen oudere neven/nichten/broers/zussen die mij muziek konden leren ontdekken.

Vader had een muziekverzameling, maar luisterde zelf weinig naar muziek. Moeder was fan van je kleinkunst.

De eerste kennismakingen met muziek kwam vooral van tv programma's/ radio 2. Vooral Vlaamse popmuziek dan.

Later is er Bryan Adams bijgekomen. Toen er op mijn 12de in de bibliotheek cd's uitgeleend kunnen worden, toch wel op ontdekkingstocht gegaan.

Rond mijn 19de grunge echt leren kennen en zelf een basgitaar aangeschaft. Nirvana is van dan altijd wel een band waar ik regelmatig na teruggrijp.

In die periode ook naar festivals beginnen gaan, waar ik Pixies en The White Stripes echt heb leren appreciëren.

Limburgse bands Flipo Mancini en Vandal X zijn zeker bands waar ik zwaarder werk heb leren kennen zonder metal te zijn.

Later ook de weg naar alle soorten muziek gevonden toen ik uit het hokjes denken ontgroeid (90's kid, of ge waart een Johnny of een rocker)
 
In plaats van een artiest zou ik game zeggen, de soundtrack van THPS2!

Ik denk dat Rage Against The Machine hier een enorme rol van betekenis gespeeld heeft. Via hen into hiphop geraakt maar ook naar zwaardere zaken.
 
Terug
Bovenaan