Meer dan 20 jaar geleden, op de middelbare school, zei mijn leerkracht Frans me tijdens een kort gesprekje op een wandeling in de Italië-reis dat een assertiviteitscursus wel iets voor mij zou zijn. Die juffrouw en haar vak was totaal onpopulair, en ik zag dat als een soort van belediging of bullshit. Per slot van rekening had ik veel vrienden en ook een knappe vriendin uit mijn zelfde jaar en we amuseerden ons te pletter op die reis.
Maar toch had zij eigenlijk gelijk. Ik had een soort van zelfvertrouwen dat zich moest opbouwen, bij mensen die ik niet ken was ik altijd heel ongemakkelijk, small-talk vinden was onbestaande. Ik heb dat pas geleerd na jaren te werken, heel goed te worden in mijn vak, waardoor ik vanuit mijn expertise meer en meer mensen ben durven en moeten gaan aanspreken, ik denk deels ook meer zelfvertrouwen op doen en je niet minderwaardig voelen bij vreemden.
Achteraf gezien was dat een van de beste adviezen die iemand mij gegeven heeft in die tijd, en heb ik daar niks mee gedaan. Het zou ook wel moeilijk geweest zijn om toen die stap te zetten daar hulp voor te zoeken, maar dat had zeker bijgedragen gehad aan mijn eerstvolgende 10 levensjaren toen, dat had alles ietsje gemakkelijker kunnen maken.
Maar toch had zij eigenlijk gelijk. Ik had een soort van zelfvertrouwen dat zich moest opbouwen, bij mensen die ik niet ken was ik altijd heel ongemakkelijk, small-talk vinden was onbestaande. Ik heb dat pas geleerd na jaren te werken, heel goed te worden in mijn vak, waardoor ik vanuit mijn expertise meer en meer mensen ben durven en moeten gaan aanspreken, ik denk deels ook meer zelfvertrouwen op doen en je niet minderwaardig voelen bij vreemden.
Achteraf gezien was dat een van de beste adviezen die iemand mij gegeven heeft in die tijd, en heb ik daar niks mee gedaan. Het zou ook wel moeilijk geweest zijn om toen die stap te zetten daar hulp voor te zoeken, maar dat had zeker bijgedragen gehad aan mijn eerstvolgende 10 levensjaren toen, dat had alles ietsje gemakkelijker kunnen maken.
