makila
Legacy Member
Vroeger voelde ik mij schuldig als ik 1 luttele dag thuis bleef omdat ik 'mentaal' niet klaar was, om die dag te gaan werken. Ik was streng voor mijzelf en zei tegen mijzelf: LUIERIK!!Cerv.Be zei:Inderdaad, dat opgebrande gevoel op professioneel vlak zit ik zelf ook met te worstelen. De ziektedagen en burnouts vliegen bij veel collega's ook in het rond merk ik. Denk dat de ziektedagen bij ons dit jaar ook heel hoog liggen. Zelf ben ik nog geen enkele dag afwezig geweest dit jaar, maar ik heb soms veel goesting om naar de huisarts te rijden met momenten.
Tot ik in 2017 ineens een aanval kreeg midden in de nacht van ... epileptie ... ik ben nog steeds er van overtuigd dat ik epileptie gekregen heb door een opeenstapeling van jarenlang gewoon doorbeuken, nooit verlof nemen, altijd naar het werk gaan ook al voelde ik mij MEGASLECHT vanbinnen. Als ik dit dan tegen mijn vader (hij is overleden maar stel dat hij nog leefde) zou gezegd hebben zou die ook zeggen: Mentaal moe? Lui ja! Want mentaal ziek dat bestaat niet, dat zit in je hoofd. Dat is mij van kindsaf zo aangeleerd (jammer maar helaas).
Ik zeg niet dat je ziekteverlof moet nemen hé, maar zoals Nesjamag zegt, negeer de signalen aub niet. Een week eens niet werken op een carriere van 40+ jaar is géén ramp. Als uw gezondheid naar de klote is, dan is dat worst case wel een ramp.


