ik zal eerlijk zijn: ik word zéér lastig van mensen die dt-fouten maken. als ik iemand frequent op dt-fouten betrap, dan komt die automatisch op een lagere trap te staan bij mij

ik kan dat gewoon niet zien staan. mocht ik, even hypothetisch, zo'n human resources monkey zijn die veel cv's+brieven moet lezen voor functies, dan zou ik gegarandeerd iedere cv met een dt-fout de vuilbak in gooien. anders kan ik best wat door de vingers zien wat grammatica betreft, maar dt-fouten... komaan, je moet toch de basisregels van onze taal kennen.
het ding is, ik ken de regel natuurlijk, maar al sinds het lager onderwijs heb ik gewoon 'aangevoeld' wat er op het einde geschreven moet worden. je voelt dat toch als je schrijft. ik pas die regel eigenlijk nooit toe... je weet t gewoon
over dialect: it's awesome. als ik ooit kinderen heb, dan gaan die zeker dialect meekrijgen. ik ben zelf in het dialect opgevoed, en de switch naar AN ging moeiteloos. ik vind de stricte scheiding eigenlijk het best. waarom? omdat ik bv ook meisjes heb gekend die thuis in een soort van AN/dialect-ish tussentaaltje werden opgevoed, en dan zit je echt met lelijke taalrochels maat... die maken geen onderscheid en spreken altijd hetzelfde, en wat je krijgt is een soort van mix tss het west vlaams en AN dat echt niet om aan te horen is. plus, zij maken ook geen aanstalten om hun uitspraak te veranderen omdat ze denken AN te spreken.
van mij hoor je wel zeer goed van welke streek ik kom... ik heb T&L Nederlands gedaan (waar je spreekoefeningen krijgt) en ook dictie en voordracht/toneel indertijd, dus ik kan nagenoeg ontraceerbaar AN spreken, maar dat vergt veel concentratie van mij. kheb nog een vriendin gehad die bang werd van mij als ik in dat robot-AN sprak

ik spreek nu meer met een deftige tongval, comes easier.