Om nog even terug te komen op wat de "godenstatus" van (Duitse) premium merken deels kan verklaren, wil ik nog even mijn ervaring uit een andere hoek meegeven.
Ik heb in een labo gewerkt van een firma die kunststoffen ontwikkelde voor onder andere de auto industrie. Deze firma leverde het granulaat (= plastic bolletjes) die dan meestal door onderaannemers van een auto constructeur verwerkt werden tot auto onderdelen, bijvoorbeeld dashboards.
Op zeker moment kwam er een klacht binnen van een (Duitse Premium) constructeur waarbij onze technische vertegenwoordiger halsoverkop naar hun hoofdzetel moest. Tijdens hun duurzaamheidstest waarbij een volledige auto blootgesteld wordt aan extreme weersomstandigheden, bleek dat het dashboard verkleuringen vertoonde. Tijdens hun ontwikkelingsfase hadden zij in hun labo een hele reeks granulaten van verschillende leveranciers getest en uiteindelijk een product van ons gekozen om door hun onderaannemer te laten verwerken. Hoewel de labotests aantoonden dat dit product zeer goed bestand was tegen cycli op verschillende temperaturen en verhoogde UV blootstelling, viel dit door de mand in de test met de volledig afgewerkte auto.
Terwijl onze vertegenwoordiger onderweg was, was er een express koerier op komst naar ons labo met een stuk van het falende dashboard voor verder onderzoek.
Ondertussen had ik onze fabriek gecontacteerd om a.h.v. de lotnummers die de onderaannemer bij ons gekocht had de productiegegevens uit te pluizen met focus op additieven omdat de eerste vaststellingen deden vermoeden dat er niet de juiste of onvoldoende anti-oxidantenmix in dat lot zat. Dit bleek uiteindelijk een dood spoor.
Zodra de koerier arriveerde, kon ik beginnen met het onderzoek op het falende dashboard. De witverkleurde vlekken wezen op additief dat uit het dashboard was gemigreerd naar het oppervlak. M.b.v. infraroodspectroscopie op dit wit "stof" bleek al snel dat er iets niet in de haak zat. Een samenstellingstest van een stukje kunststof uit de kern van het dashboard bevestigden dit zonder twijfel: het gebruikte granulaat kwam zeker niet uit onze fabriek. Dit product bevatte calciumcarbonaat als filler, wat in geen enkele van onze producten gebruikt werd. Ook het type rubber in de samenstelling kwam niet overeen met het rubber in onze producten. Na nauwkeurigere bepaling van de fracties polypropyleen, calciumcarbonaat, rubber en olie, kon ik ook met vrij grote zekerheid zeggen welk granulaat van welke concurrent dit was.
Het rapport heb ik nog diezelfde middag doorgemaild naar onze vertegenwoordiger, wat de discussie met de constructeur een heel andere wending gaf. Na verder onderzoek door de constructeur, bleek dat de onderaannemer geprobeerd had zijn kosten te drukken door een goedkoper granulaat te gebruiken toen zijn stock van ons product verbruikt was. Recht uit de pers zie je het verschil inderdaad niet en het gebruikte granulaat was succesvol gebruikt voor dashboards van high end modellen van een ander merk, maar dus niet voor een (Duits) Premium merk.
Of concluderend: duurzaamheidscriteria voor (sommige?) materialen gebruikt door (Duitse) Premium merken liggen wel degelijk op een ander niveau. Dit draagt m.i. zeker bij aan de herverkoopwaarde van deze auto's. Of dit ook het prijsverschil rechtvaardigt, bepaalt uiteraard ieder voor zich
.
Misschien nog interessant; bij wijze van test hebben we ooit enkele dashboards uit 20-25 jaar oude autowrakken gebroken, waarvan we wisten (en gecontroleerd hebben
) dat ze oorspronkelijk met ons granulaat gemaakt waren. Deze stukken hebben we terug vermalen en opnieuw laten spuiten tot een dashboard; het weerstond nog altijd de "premium" tests
Met eender welke "normale" wagen zal eender welke Porsche u er los afrijden. De traagste hedendaagse Porsche is een Cayenne Diesel en die trekt nog 0-100 in 8.1s (nog steeds sneller dan zowat alle normale productiewagens).
) inruilde voor een Honda Prelude met VTec motor heeft ook wel geholpen mijn ogen open te trekken.