Dit verhaal gaat over een landelijke basisschool met een kleine tweehonderd leerlingen. Onze leerkrachten worden door het ministerie betaald, maar daarnaast krijgen wij werkingsmiddelen om de school draaiende te houden. In 2013-2014 kregen we per kind gemiddeld 612,26 euro, na indexatie zou dit vorig schooljaar zo'n 629,40 euro moeten geweest zijn. Besparingen hebben dit echter teruggebracht tot 591,82 euro, een stuk minder dan 3 jaar geleden en 6% minder dan wat indexatie ons had opgeleverd.
Zes procent besparingen, dat overleeft een school toch wel? Toch niet zomaar. Dit gaat niet over een stiftje minder, een uitstap naar de lokale kinderboerderij in plaats van Planckendael, dit gaat over veel meer. Het probleem zit hem niet in die zes procent. Het probleem begint bij onze vaste kosten. Scholen hebben gebouwen nodig, scholen hebben verwarming, internet, verzekeringen, poetsbeurten, ... nodig. Een school draaiend houden kost geld, zelfs al geef je nog geen les.
Vorig jaar kwamen onze vaste kost neer op 411,29 euro per kind. Waren de besparingen er niet geweest, dan hadden we 218,11 euro te besteden per kind. Nu moeten we rondkomen met 180,53 euro per kind. Ofwel 17% minder. Je leest het goed: 180,53 euro. De leerkracht waar je kind een ganse dag bij zit, kan 1 euro per lesdag per kind uitgeven aan lesmateriaal, schoolboeken, computers, ...
Gelukkig zijn er dus nog onze ouders. Door lid te worden van onze vereniging, mee te helpen aan schoolfeesten, vrijwillig helpen tijdens zomerfestivals in de buurt en talloze andere activiteiten, hebben die vorig boekjaar de fantastische som van 140 euro per kind opgehaald. Daarnaast betaalt elke ouder per jaar nog een 50 euro voor zwemmen en uitstappen. U hoort het goed, voor bijna elke euro die de overheid aan onderwijsmateriaal spendeert, halen we er zelf nog meer dan een euro op. Kosteloos onderwijs hoort dit dan te zijn...
Minister Crevits, u zal waarschijnlijk zelf graag meer middelen hebben, ik ken uw antwoord al. Dit gaat echter al lang niet meer over beleidskeuzes maken, budgettair moeilijke tijden, 'eerlijke' kaasschaafmethodes, schaalvoordelen. Mooie woorden die verbergen dat u blijkbaar niet de ernst van het probleem ziet.
Dit gaat wel over kinderen die met 1 euro per dag geen deftig onderwijs kunnen krijgen. Ouders die door het al dan niet vrijwillig aankopen van drankkaarten op schoolfeesten véél meer betalen dan de maximumfactuur. Leerkrachten die naar de Action rijden om toch maar een goedkoop vaderdagcadeautje in elkaar te kunnen knutselen, waarbij ze toch maar hopen dat die lage prijzen niet door kinderarbeid tot stand kwamen. Directies die na de vakantie bezig zijn om de de verhuurde lokalen op te ruimen, verhuurd om zo toch nog wat extra inkomsten te kunnen ophalen.
. 