Archief - De grote vakbondsthread
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Meitzl
Legacy Member
allemaal goed en wel voor functies waar innovatie en kennis voor nodig is. Daar heb je gemotiveerde en gelukkige werknemers voor nodig.
Maar wat voor pure productie, jobs die je op 1 dag kan? Die gaan we, als we zo blijven voortdoen, allemaal verliezen. Productie is gewoon veel te duur in België.
Wat kan een bedrijf als Volvo, Audi, Janssen Pharmaceutica, Bekaert, .. het nu schelen of een productie-arbeider gelukkig is of niet. Is hij niet tevreden dan nemen we wel een nieuwe. Innovatie of ervaring als bandwerker? Ik denk het niet. Als ze hetzelfde product 50% goedkoper kunnen maken in Oost-europa zullen ze dat niet laten. En daar gaan we naartoe, de productie van multinationals verdwijnt gewoon uit België omdat het hier te duur is. Daar komt nog eens bij dat werknemers uw bedrijf kunnen plat leggen als ze daar zin in hebben. Als je de keuze hebt, ga je hier niet investeren in een nieuwe productieomgeving.
Dus ofwel verlaag je de lasten en de stakingsrechten om de productie hier te houden. Voor de hoog opgeleiden moet je dit niet doen, want daarvoor is België zeer aantrekkelijk en zijn er jobs genoeg. Maar zou de vakbond zich niet beter focussen op de kleine man, met enkel een middelbaar diploma?
Ofwel zorg je dat België een grote kenniseconomie wordt, zoals Finland aan het worden is. Hier ligt volgens mij de oplossing: ons onderwijs is bij de beste ter wereld, het wordt tijd dat wie die investering benutten.
Maar wat voor pure productie, jobs die je op 1 dag kan? Die gaan we, als we zo blijven voortdoen, allemaal verliezen. Productie is gewoon veel te duur in België.
Wat kan een bedrijf als Volvo, Audi, Janssen Pharmaceutica, Bekaert, .. het nu schelen of een productie-arbeider gelukkig is of niet. Is hij niet tevreden dan nemen we wel een nieuwe. Innovatie of ervaring als bandwerker? Ik denk het niet. Als ze hetzelfde product 50% goedkoper kunnen maken in Oost-europa zullen ze dat niet laten. En daar gaan we naartoe, de productie van multinationals verdwijnt gewoon uit België omdat het hier te duur is. Daar komt nog eens bij dat werknemers uw bedrijf kunnen plat leggen als ze daar zin in hebben. Als je de keuze hebt, ga je hier niet investeren in een nieuwe productieomgeving.
Dus ofwel verlaag je de lasten en de stakingsrechten om de productie hier te houden. Voor de hoog opgeleiden moet je dit niet doen, want daarvoor is België zeer aantrekkelijk en zijn er jobs genoeg. Maar zou de vakbond zich niet beter focussen op de kleine man, met enkel een middelbaar diploma?
Ofwel zorg je dat België een grote kenniseconomie wordt, zoals Finland aan het worden is. Hier ligt volgens mij de oplossing: ons onderwijs is bij de beste ter wereld, het wordt tijd dat wie die investering benutten.
Benjamin
Legacy Member
Ik ben niet deskundig op dat vlak maar ik heb tal van deskundigen horen zeggen dat het al snel duurder is (gedaalde produktiviteit!) wanneer werknemers teveel uren moeten werken onder te slechte omstandigheden (het uurloon is daar onderdeel van) dan wanneer je ze minder laat werken onder betere omstandigheden en dan meer werknemers inzet.
Er zijn maar heel weinig werkzaamheden waarbij de kwaliteit van het werk louter quantitatief is uit te drukken. Simpel voorbeeldje: hoevaak merk je tegenwoordig wel niet dat draden bij kleding snel losgeraken. Dit doordat die werknemers per stuk worden betaald en veel te weinig per stuk. Stel nu dat een groep consumenten er na een tijd achter komt dat merk A slecht slijt en merk B wat op een fatsoenlijke manier met haar werknemers omgaat niet. Welk merk gaan de mensen dan kopen?
Dan kan je ze toch beter minder uren laten werken, meer betalen per uur en wat meer werknemers inzetten. Het kost wat meer maar op de lange termijn zou het best wel eens veel meer winst op kunnen leveren. Dat is natuurlijk buiten louche figuren gerekend die voor kortetermijnopbrengsten gaan, snel het bedrijf verlaten en cashen.
Er zijn maar heel weinig werkzaamheden waarbij de kwaliteit van het werk louter quantitatief is uit te drukken. Simpel voorbeeldje: hoevaak merk je tegenwoordig wel niet dat draden bij kleding snel losgeraken. Dit doordat die werknemers per stuk worden betaald en veel te weinig per stuk. Stel nu dat een groep consumenten er na een tijd achter komt dat merk A slecht slijt en merk B wat op een fatsoenlijke manier met haar werknemers omgaat niet. Welk merk gaan de mensen dan kopen?
Dan kan je ze toch beter minder uren laten werken, meer betalen per uur en wat meer werknemers inzetten. Het kost wat meer maar op de lange termijn zou het best wel eens veel meer winst op kunnen leveren. Dat is natuurlijk buiten louche figuren gerekend die voor kortetermijnopbrengsten gaan, snel het bedrijf verlaten en cashen.
Benjamin
Legacy Member
Op zich is er niets nieuws onder de zon, ook in vorige decennia waren de lonen in veel andere landen lager. Het zou leerzaam zijn als eens onderzocht zou worden waarom toen niet alle bedrijven naar het buitenland gingen.Meitzl zei:
Volgens mij is het toch niet allemaal rozengeur en manenschijn wanneer je naar het buitenland gaat. Een bekend verhaal is dat wanneer je IT-werk laat opknappen door Indiërs (in India) de kwaliteit nogal te wensen overlaat.
De lonen mogen dan laag zijn, daarmee zijn tal van zaken minder ontwikkeld. Stel dat China en India inderdaad veel extra werkgelegenheid zouden blijven krijgen dan stijgen vanzelf de salarissen naarmate de werkgelegenheid toeneemt, uiteinderlijk wordt er wel weer een nieuw evenwicht bereikt. Ik maak me daar dan ook niet al te veel zorgen om, voor de lange termijn in ieder geval.
Ik ben het wel met je eens dat we er verstandig aan zouden doen om veel meer te investeren in R&D. Laats werd bekend dat Duitsland drie keer zoveel hierin investeert als Nederland, in België wordt er als ik het juist herinner niet (noemenswaardig) meer geïnvesteerd in R&D. Zonde. Ik denk dat een bedrijf als IMEC aantoont hoe zeer het loont om wel te investeren in R&D.
Puur economische gezien is het ook logisch om te investeren in R&D, zolang dat op termijn resultaten geeft die je kan aanwenden om produkten te verrijken.
Denk aan het verhaal dat de winst op koffiebonen zeer laag is in vergelijking met de winst op cacao, dat die weer laag is in vergelijking met de winst op de verpakte koffie en dat die weer laag is in vergelijking met de winst wanneer je bij Starbucks een kop koffie koopt.
Elke keer wanneer er iets wordt toegevoegd aan een produkt vermeerdert het sterk in waarde waardoor je meer winst kan maken.
Wij hebben praktisch niets aan waardevolle grondstoffen (olie, lithium etc.) dus moeten we op deze manier ons geld verdienen.
dragonflo
Legacy Member
Het is niet omdat iets veel herhaald wordt dat het ineens de waarheid is. Er zitten daar procentueel evenveel prutsers als hier of zelf minder. Het probleem is dat je echt specifiek moet zeggen wat je wil en je project moet opvolgen en bijsturen. Ze nemen zelf veel minder initiatief.Benjamin zei:
flyingdutchman
Legacy Member
Er is inderdaad nog veel ruimte voor progressie, vooral in de mentaliteit dan.Bart Religion zei:
Ik heb zo het gevoel dat een aantal idealisten hier nog nooit aan de band gestaan hebben. Dat werk wordt echt niet leuker als je meer betaald krijgt, het is geestdodend, saai werk.
Het idee dat een beter betaalde arbeider een betere arbeider is vind ik vrij frappant, het is een resultante van het Theorie X denken uit de 19e eeuw (niet geheel toevallig de tijd van de vakbond), maar is ondertussen al achterhaald. Er is al lang en breed aangetoond dat aandacht en coaching zorgt voor een betere werknemer en hogere productiviteit, terwijl een verhoging van het salaris slechts een kleine (en vaak tijdelijke) boost geeft.
De productiviteit van Belgische bandarbeiders is zeker niet hoger dan die van Bulgaarse of Poolse bandarbeiders. Naar wat ik gezien en gehoord heb zou ik eerder het omgekeerde geloven.
Daarbij is er ook zoiets als afnemende meerwaarde, een 20€/u betaalde arbeider zal niet 100% beter presteren als een 10€/u betaalde arbeider, laat staan 20%.
Vlaamse industrie arbeiders verdienen trouwens héél erg goed gekeken naar hetgeen ze daadwerkelijk doen.
Daarbij komt dat het idee 'hoger salaris equals hogere koopkracht equals hogere opbrengst' ook niet geheel klopt. Het is waar dat landen als Nederland en Duitsland eventueel hun lonen iets moeten verhogen om ook de binnenlandse economie aan te zwengelen, maar veel mensen werken niet aan producten die een direct effect in ons BBP hebben. Je zult met hogere lonen de B2C markt wel wat aanzwengelen (met name de middenstand zal er heden ten dage van profiteren), maar zeer veel zaken zijn bedoeld voor export of zijn (mn. in België) enkel assemblage, waardoor de toegevoegde waarde nihil is, maar de kosten toch een flink stuk toenemen.
Nee, de oplossing is simpelweg scholing en een verschuiving van de industrie. We moeten afscheid nemen van de low-end industrie en mensen inzetten waar ze nuttig zijn. Een kleine 100-150 jaar geleden zijn we ook verhuisd van een maatschappij waarin 50-60% bestond uit landbouw naar een maatschappij waar dat nog minder dan 5% van het BBP uitmaakt, je kunt moeilijk beargumenteren dat we er armer op zijn geworden.
Ik ken Singapore niet, dus kan me daar ook niet 100% over uitspreken, maar als ik het goed heb zitten die 'draken' (HK, Singapore, etc) gevuld met voornamelijk diensten terwijl ze de daadwerkelijke industrie allemaal verplaatsen naar mainland china, vietnam, laos, cambodja, thailand enzoverder. Echt een goed voorbeeld vind ik het eerlijk gezegd niet, je zou zo ook kunnen zeggen dat Luxemburg een nog veel grotere verzorgingsstaat heeft dan België en geen financiële problemen heeft, terwijl we allemaal weten dat Luxemburg gevuld zit met massa's geld.
Ik weet bijvoorbeeld dat heel veel Chinese bedrijven op papier in Hong Kong gevestigd zijn, terwijl dat vaak enkel een PO Box of klein kantoor is met 2-3 werknemers. Ze vestigen zich in HK omwille van de prestige en de slechte indruk die 'China' heeft bij veel westerlingen mbt. namaak en kwaliteit.
Kandul
Legacy Member
Hoezo? Het is toch zo dat meer geld een goede motivator is om fysiek of geestdodend werk te verrichten? Bijv. door bonussen te verbinden als je een bepaalde hoeveelheid werk verzet hebt.flyingdutchman zei:
Tenzij ondertussen al is gebleken dat dit niet klopt, maar dat zou me ten zeerste verwonderen. Wat jij vertelt gaat dan weer wel op voor werk waar het werk voornamelijk mentaal uitputtend is.
We doen het volgens de cijfers nog vrij goed wat betreft de productiviteit in vergelijking met landen als Bulgarije of Polen.
Benjamin
Legacy Member
Dat is precies waar ik op doelde, dat is een belangrijk onderdeel van de kwaliteit. Al die tijd die je in die communicatie moet steken kost ook geld, dat moet je wel meerekenen (zullen ze hopelijk ook wel doen). En wat als het niet goed gaat? Dan ga je alsnog mensen in ons deel van de wereld moeten inhuren. Ook dat moet meegerekend worden.dragonflo zei:
Ik neem hier geen stelling in wat duurder is, ik stel dat het niet een simpel eenzijdig verhaal is.
JPV
Legacy Member
Ik veronderstel dat alle mensen die oproepen dat de Europese adviezen zo belangrijk zijn om te volgen ook deze volgen:
Het ACLVB, ACV, ABVV en de Europese EVV dienden bij het Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) een klacht in omdat de tussenkomst van de rechter in snelle procedures bij collectieve actie, meer bepaald bij stakingspiketten, artikel 6 § 4 van het Herziene Europees Sociaal Handvest (ESH) zou schenden. Het ECSR is de belangrijkste superviserende instelling van het ESH. Het ECSR bestaat uit een comité van experten en heeft geen rechtsmacht. Artikel 6 § 4 ESH bepaalt dat de partijen zich ertoe verbinden het recht van werknemers en werkgevers op collectief optreden in gevallen van belangengeschillen, met inbegrip van het stakingsrecht te waarborgen, behoudens verplichtingen uit hoofde van reeds eerder gesloten collectieve arbeidsovereenkomsten.
Het ECSR gaat eerst na of het recht op collectieve actie erkend is in het Belgische recht. Volgens het ECSR is het feit dat dit recht niet formeel is vastgelegd in de Belgische wetgeving op zich geen schending van artikel 6 § 4 ESH, op voorwaarde dat het stakingsrecht gegarandeerd wordt in rechte en in feite door een vaste en onbetwiste rechtspraak van de nationale hoogste rechtbanken. Het recht op collectieve actie omvat volgens het Comité enerzijds het recht om niet te werken, maar anderzijds ook het recht om stakingspiketten te organiseren en beide onderdelen verdienen een vergelijkbare beschermingsgraad. Dit laatste is volgens het Comité het geval in België. Het recht op collectieve actie, met inbegrip van het recht om stakingspiketten te organiseren, wordt aldus voldoende erkend in België zodat artikel 6 § 4 ESH op dit vlak niet wordt geschonden.
Vervolgens gaat het ECSR na of er in België beperkingen bestaan op het stakingsrecht. Het Comité wijst erop dat het stakingsrecht een evenwicht veronderstelt tussen aan de ene kant rechten en vrijheden en aan de andere kant verantwoordelijkheden van de natuurlijke of rechtspersonen verwikkeld in een conflict. Als het stakingspiket de rechten van niet-stakers beperkt, door bijvoorbeeld het gebruik van intimidatie of geweld, dan vormt volgens het Comité het verbod van dergelijke actie geen beperking van het stakingsrecht (sic) van artikel 6 § 4 ESH. Wanneer het stakingspiket daarentegen niet het keuzerecht van werknemers om al dan niet deel te nemen aan de staking beperkt, dan zal de beperking van het stakingspiket neerkomen op een beperking van het stakingsrecht (sic) zelf. Het is immers legitiem voor stakende werknemers om te trachten collega’s te betrekken in de actie. Het Comité stelt vervolgens dat minstens in een aantal voorgelegde uitspraken niet werd vastgesteld dat het stakingspiket de vrijheid van de werknemers om al dan niet deel te nemen beperkte, zodat het stakingsrecht (sic) zelf werd beperkt door stakingspiketten te verbieden.
Tot slot gaat het Comité na of de vastgestelde beperkingen kunnen worden gerechtvaardigd. Ingevolge artikel G ESH kan het recht op collectieve actie zoals neergelegd in artikel 6 § 4 ESH slechts beperkingen ondergaan die ten eerste bij de wet zijn voorgeschreven en ten tweede in een democratische samenleving noodzakelijk zijn voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen en voor de bescherming van de openbare orde, de nationale veiligheid, de volksgezondheid of de goede zeden. Het Comité stelt ten eerste dat “bij de wet zijn voorgeschreven” niet vereist dat de beperkingen formeel in de wet zijn ingeschreven, maar evengoed kan betekenen dat de rechtspraak voldoende zeker en voorspelbaar is zodat rechtszekerheid bestaat. Het Comité stelt echter dat er in België tegenstrijdigheden bestaan in de rechtspraak, zodat niet aan deze voorwaarde is voldaan. Bovendien houdt “bij de wet voorgeschreven” in dat er eerlijke procedures zijn. Doordat de vakbonden niet worden betrokken bij de procedures op eenzijdige verzoekschriften bestaat echter het risico, aldus het Comité, dat hun legitieme belangen niet in overweging worden genomen, tenzij door een tijdrovende beroepsprocedure, zodat om deze reden eveneens niet aan de voorwaarde is voldaan. Ten tweede stelt het Comité dat door het mogelijk ontbreken van een eerlijke procedure de beperking ook verder gaat dan wat noodzakelijk is om een van de doelstellingen van artikel G ESH te bereiken. Het Comité besluit met 8 stemmen tegen 4 dat de beperkingen van het stakingsrecht (sic) een schending van artikel 6 § 4 ESH vormen. Bij de beslissing zijn ook nog twee “dissenting opinions” gevoegd die eveneens tot een schending van artikel 6 § 4 ESH besluiten, maar om andere redenen. (SDG)
(samenvatting is van de nieuwsbrief voor arbeidsrecht van de KU Leuven, volledige beslissing:
http://www.coe.int/t/dghl/monitoring/socialcharter/complaints/CC59Merits_en.pdf )
Het ACLVB, ACV, ABVV en de Europese EVV dienden bij het Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) een klacht in omdat de tussenkomst van de rechter in snelle procedures bij collectieve actie, meer bepaald bij stakingspiketten, artikel 6 § 4 van het Herziene Europees Sociaal Handvest (ESH) zou schenden. Het ECSR is de belangrijkste superviserende instelling van het ESH. Het ECSR bestaat uit een comité van experten en heeft geen rechtsmacht. Artikel 6 § 4 ESH bepaalt dat de partijen zich ertoe verbinden het recht van werknemers en werkgevers op collectief optreden in gevallen van belangengeschillen, met inbegrip van het stakingsrecht te waarborgen, behoudens verplichtingen uit hoofde van reeds eerder gesloten collectieve arbeidsovereenkomsten.
Het ECSR gaat eerst na of het recht op collectieve actie erkend is in het Belgische recht. Volgens het ECSR is het feit dat dit recht niet formeel is vastgelegd in de Belgische wetgeving op zich geen schending van artikel 6 § 4 ESH, op voorwaarde dat het stakingsrecht gegarandeerd wordt in rechte en in feite door een vaste en onbetwiste rechtspraak van de nationale hoogste rechtbanken. Het recht op collectieve actie omvat volgens het Comité enerzijds het recht om niet te werken, maar anderzijds ook het recht om stakingspiketten te organiseren en beide onderdelen verdienen een vergelijkbare beschermingsgraad. Dit laatste is volgens het Comité het geval in België. Het recht op collectieve actie, met inbegrip van het recht om stakingspiketten te organiseren, wordt aldus voldoende erkend in België zodat artikel 6 § 4 ESH op dit vlak niet wordt geschonden.
Vervolgens gaat het ECSR na of er in België beperkingen bestaan op het stakingsrecht. Het Comité wijst erop dat het stakingsrecht een evenwicht veronderstelt tussen aan de ene kant rechten en vrijheden en aan de andere kant verantwoordelijkheden van de natuurlijke of rechtspersonen verwikkeld in een conflict. Als het stakingspiket de rechten van niet-stakers beperkt, door bijvoorbeeld het gebruik van intimidatie of geweld, dan vormt volgens het Comité het verbod van dergelijke actie geen beperking van het stakingsrecht (sic) van artikel 6 § 4 ESH. Wanneer het stakingspiket daarentegen niet het keuzerecht van werknemers om al dan niet deel te nemen aan de staking beperkt, dan zal de beperking van het stakingspiket neerkomen op een beperking van het stakingsrecht (sic) zelf. Het is immers legitiem voor stakende werknemers om te trachten collega’s te betrekken in de actie. Het Comité stelt vervolgens dat minstens in een aantal voorgelegde uitspraken niet werd vastgesteld dat het stakingspiket de vrijheid van de werknemers om al dan niet deel te nemen beperkte, zodat het stakingsrecht (sic) zelf werd beperkt door stakingspiketten te verbieden.
Tot slot gaat het Comité na of de vastgestelde beperkingen kunnen worden gerechtvaardigd. Ingevolge artikel G ESH kan het recht op collectieve actie zoals neergelegd in artikel 6 § 4 ESH slechts beperkingen ondergaan die ten eerste bij de wet zijn voorgeschreven en ten tweede in een democratische samenleving noodzakelijk zijn voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen en voor de bescherming van de openbare orde, de nationale veiligheid, de volksgezondheid of de goede zeden. Het Comité stelt ten eerste dat “bij de wet zijn voorgeschreven” niet vereist dat de beperkingen formeel in de wet zijn ingeschreven, maar evengoed kan betekenen dat de rechtspraak voldoende zeker en voorspelbaar is zodat rechtszekerheid bestaat. Het Comité stelt echter dat er in België tegenstrijdigheden bestaan in de rechtspraak, zodat niet aan deze voorwaarde is voldaan. Bovendien houdt “bij de wet voorgeschreven” in dat er eerlijke procedures zijn. Doordat de vakbonden niet worden betrokken bij de procedures op eenzijdige verzoekschriften bestaat echter het risico, aldus het Comité, dat hun legitieme belangen niet in overweging worden genomen, tenzij door een tijdrovende beroepsprocedure, zodat om deze reden eveneens niet aan de voorwaarde is voldaan. Ten tweede stelt het Comité dat door het mogelijk ontbreken van een eerlijke procedure de beperking ook verder gaat dan wat noodzakelijk is om een van de doelstellingen van artikel G ESH te bereiken. Het Comité besluit met 8 stemmen tegen 4 dat de beperkingen van het stakingsrecht (sic) een schending van artikel 6 § 4 ESH vormen. Bij de beslissing zijn ook nog twee “dissenting opinions” gevoegd die eveneens tot een schending van artikel 6 § 4 ESH besluiten, maar om andere redenen. (SDG)
(samenvatting is van de nieuwsbrief voor arbeidsrecht van de KU Leuven, volledige beslissing:
http://www.coe.int/t/dghl/monitoring/socialcharter/complaints/CC59Merits_en.pdf )
nite
Legacy Member
Iemand zei:
Er zijn inderdaad studies die aantonen dat wanneer je iemand een bepaald loon geeft, een hoger loon niet voor betere prestaties zal zorgen voor die bepaalde persoon. Maar zo een studies onderzoeken niet het hele effect van een hoger loon. Als je een hoger loon geeft, kan je ook betere mensen aantrekken.
Stel als je het loon van een Belgische derdeklasser voetballer verhoogt naar 5 miljoen euro. Die voetballer zal waarschijnlijk niet veel beter voetballen dan hij voordien al deed. Maar voor 5 miljoen euro zullen er vast wel een paar topvoetballers zijn die in dat team willen spelen.
Je moet een onderscheid maken tussen inzet en productiviteit. Productiviteit is meer dan inzet. Productiviteit zijn de gerealiseerde resultaten van een arbeider. Dus zelfs al is de inzet van Belgische arbeiders vrij laag, deze arbeiders beschikken wel over hoogtechnologische machines waardoor ze met weinig werk toch meer auto's kunnen produceren. Zo kan een arbeider die 20€/u verdient, dubbel zo productief zijn dan een arbeider die 10€/u verdient omdat hij beschikt over betere machines.flyingdutchman zei:
memorexxx
Legacy Member
Mij maakt ge niet wijs dat loon geen goeie motivator is. Bij elk beroep, bandwerk of bediende, het zal zeker wel uitmaken.
Ik geloof best dat het op een bepaald punt geen verschil meer maakt.
Als je bv. van 1600 netto naar 2000 netto gaat, zal dit voor de meeste mensen wel degelijk een verschil maken in inzet en gevoel van appreciatie.
Als iemand van 3500 netto naar 4500 netto gaat, zal dit minder het geval zijn. Aangezien hij/zij toch al geld genoeg heeft.
En die zever van coaching en teambuilding enz, daar geloof ik nu eens gene zak van dat dat ook maar een beetje positieve invloed heeft.
Niemand is gewoon zo dom/eerlijk om tegen de mensen van HR te zeggen dat hun coaching en teambuilding dikken bullshit is.
Ik ken niemand die echt vind dat dat leuk is en er beter door zou gaan werken. Meestal zijn ze eerder nog kwaad/geïrriteerd omdat het buiten de normale werkuren valt.
En al zeker niet iemand die aan den band staat. Ge moet echt wel al nen naïeve kloot zijn om te denken dat die plezier wilt scheppen uit z'n werk.
Die komt gewoon naar daar omdat hij geen andere keuze heeft. Hetgeen wel zou helpen zijn betere werkomstandigheden, betere uren, meer verlof, enz...
Ik geloof best dat het op een bepaald punt geen verschil meer maakt.
Als je bv. van 1600 netto naar 2000 netto gaat, zal dit voor de meeste mensen wel degelijk een verschil maken in inzet en gevoel van appreciatie.
Als iemand van 3500 netto naar 4500 netto gaat, zal dit minder het geval zijn. Aangezien hij/zij toch al geld genoeg heeft.
En die zever van coaching en teambuilding enz, daar geloof ik nu eens gene zak van dat dat ook maar een beetje positieve invloed heeft.
Niemand is gewoon zo dom/eerlijk om tegen de mensen van HR te zeggen dat hun coaching en teambuilding dikken bullshit is.
Ik ken niemand die echt vind dat dat leuk is en er beter door zou gaan werken. Meestal zijn ze eerder nog kwaad/geïrriteerd omdat het buiten de normale werkuren valt.
En al zeker niet iemand die aan den band staat. Ge moet echt wel al nen naïeve kloot zijn om te denken dat die plezier wilt scheppen uit z'n werk.
Die komt gewoon naar daar omdat hij geen andere keuze heeft. Hetgeen wel zou helpen zijn betere werkomstandigheden, betere uren, meer verlof, enz...
flyingdutchman
Legacy Member
nite zei:
Dat klopt zeker, maar ik ging er in dit specifieke geval (BE vs Bul en Pol) vanuit dat de fabrieken quasi gelijk zijn (Die fabrieken in het oostblok zijn over het algemeen nieuwer als die in het westen, ik neem aan dat men dan opteert voor high-tech machines?), net als de arbeiders (de vaardigheden vereist heb je op 1 dag onder de knie). Het verschil berust dan slechts in het loon, waarbij de vlaamse arbeiders helemaal niets meer te bieden hebben.
Ik beweer niet dat de polen en bulgaren fantastisch zijn, maar ik kan je eerste en tweedehands vertellen dat belgische bandarbeiders zeker niet bijzonder snel zijn (integendeel over het algemeen) of een enorm gevoel van arbeidsethos en plicht hebben.
Over het algemeen is het simpel en saai werk, dat door de gemiddelde jobstudent net zo goed - of beter - wordt uitgevoerd als het vast personeel. Daarom neem ik aan dat een Pool en/of Bulgaar het werk juist zo goed zal kunnen.
Maar je repliek klopt natuurlijk perfect
memorexxx zei:
Voor zover mijn ervaringen met horeca, supermarkten, band, etc is het toch telkens weer de leut van de collega's dat het werk een beetje plezierig maakt? Het kan zijn dat die vaste krachten alleen tijdens de zomer plezier maken en met elkaar zeveren
unsure, maar over het algemeen is dat toch de indruk die ik krijg. Het werk gaat op de automatische piloot en ondertussen wordt er met collega's gebabbeld.Coaching werkt trouwens wel degelijk (heel erg goed zelfs). Arbeiders die iets kunnen doorgroeien, meer verantwoordelijkheid krijgen (en een lichte salaris verhoging) vinden dat heel erg plezierig en dan niet per se omwille van het salaris.
memorexxx
Legacy Member
flyingdutchman zei:Voor zover mijn ervaringen met horeca, supermarkten, band, etc is het toch telkens weer de leut van de collega's dat het werk een beetje plezierig maakt? Het kan zijn dat die vaste krachten alleen tijdens de zomer plezier maken en met elkaar zeveren
Coaching werkt trouwens wel degelijk (heel erg goed zelfs). Arbeiders die iets kunnen doorgroeien, meer verantwoordelijkheid krijgen (en een lichte salaris verhoging) vinden dat heel erg plezierig en dan niet per se omwille van het salaris.
Ja goede/toffe collega's is uiteraard wel belangrijk, maar je gaat niet ineens een betere band krijgen met iemand die je niet tof vind op zo'n teambuilding events denk ik... (ik herinner me nu een toepasselijke scène van Het Eiland
) Als je met coaching bedoelt dat je de werknemer nieuwe dingen aanleert, kan ik wel begrijpen dat het motiverend is, maar zogenaamde "mental coaching" vind ik persoonlijk maar zever.
Kandul
Legacy Member
Ze kunnen dat, de vraag is of ze dat doen en of ze dezelfde druk hebben om zeer productief te zijn. Verder was dat helemaal geen flauw argument. Door de zeer hoge loonkosten in België worden de bedrijven verplicht om zo productief mogelijk te zijn, in Bulgarije of Polen is dat niet echt een vereiste.BuBbA zei:
Verder gaan we toch prat op ons bijzonder kwalitatief onderwijs? Een logisch gevolg daarvan zou dus zijn dat onze ingenieurs beter zijn dan de ingenieurs daar en dat zou ons dan een nog groter voordeel opleveren inzake hoogtechnologische machines en dergelijke.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.