Loser zei:
Je subjectieve criterium is: onomkeerbare lichamelijke of emotionele schade.
En wat ik dus zeg, is dat dat niet zo simpel te zeggen is, en al zéker niet een criterium dat plots alleen jouw gevallen van "seksuele misdrijven en moorden" isoleert, die je volgens mij dus op basis van buikgevoel zwaarder bestraft dan andere misdrijven.
Want een juwelier die ze overvallen, kan toch ook onomkeerbare emotionele schade berokkend worden? Zelfs een treinbestuurder die een zelfmoordpoging voor z'n wielen krijgt. Hoe groot is de emotionele schade, vanaf wanneer vallen ze in jouw zwaardere misdrijven, en wie gaat dat meten? Het is dus niet zo objectief als je doet uitschijnen, dat is mijn hele punt. En dan vraag ik me af waarom je je zo toespitst op moordenaars en verkrachters, en daar plots alle gunsten (en ev. hulp) voor zou terugtrekken, en niet voor een ander misdrijf.
Zoals iemand anders al schreef, volgens mij was het Sylver, lijkt het me veel beter om net méér te investeren en meer te kiezen voor een langdurige begeleiding en psychologische/psychiatrische aanpak dan ze in een vergeetput te gooien. De wachtlijsten voor de beroepsprocedures zijn zo lang, omdat er achterstand is. Dus niet genoeg personeel, oa. Ze kunnen niet iedereen in voorhechtenis houden, want daarvoor zijn er niet genoeg plekken. En vanuit mijn optiek, zullen veel verkrachters hun leven niet beteren door naar 4 muren te staren, maar met (de nu nog schaamtelijk ontoereikende) psychologische bijstand. Dat zijn allemaal punten die voortvloeien uit te weinig geld en middelen. Dan kan de oplossing voor mij niet zijn: Nog minder geld en middelen, foert.
Zoals ik al zei: je kan alles natuurlijk kapot relativeren tot je het subjectief kan noemen.
Lichamelijk onomkeerbare schade kan je overigens al weinig over discussiëren, dus dat lijkt mij objectief zonder meer.
Wat emotionele schade betreft ligt het natuurlijk moeilijker, waar sommigen een trauma oplopen, slaat een mentaal weerbaarder persoon er zich mogelijks wel door heen. Ik denk echter dat je wél kan stellen dat verkrachting of kindermisbruik duidelijk vér over de grens ligt. Tenzij je verhalen kan aanreiken voor vrouwen (of mannen) voor wie verkrachting géén traumatische ervaring was?
Over andere extreme misdrijven zoals tiger kidnapping, e.d. kan je dan alsnog discussiëren, en akkoord dan zal je daar misschien wél nog een arbitraire grens voor moeten betalen. Uiteindelijk geldt die arbitraire grens echter voor elke strafmaat die je vaststelt: waarom 10 jaar als maximumstraf, en niet 11 jaar? of 10,5?
Natuurlijk sleep je er nu nog weer heel wat andere zaken bij, zoals treinbestuurders die iemand die zelfmoord wilt plegen niet meer kunnen vermijden... een teken dat je op het cruciale punt van deze discussie weinig tot geen degelijke argumenten hebt.
Wat mij betreft heb ik géén enkel bezwaar tegen "een vergeetput" - lees: een goedkope gevangenis, met uiterst minimale voorzieningen - voor bepaalde misdrijven, zeker niet voor recidiverende verkrachters, pedofielen en moordenaars. Dat hele idee dat je dergelijke criminelen moet verbeteren en rehabiliteren voor het geval ze terug vrij komen, is een maat voor niets als je beslist zulke monsters nooit nog vrij te laten. De meerwaarde ervan ontgaat me overigens steevast, dat is een vraag waar jij en vele anderen die per se derde, vierde, vijfde, ... kansen willen geven aan zo'n mensen, blijven ontwijken. Onze samenleving is te soft geworden, en helaas worden daar onschuldigen het slachtoffer van.