Als je geen eten hebt, stop je nogal snel met vechten zodra de 'vijand' (die door je eigen incompetente regering als de duivel zelve afgeschilderd is) je eten begint te geven. En niet zomaar eten; lekkerder en meer eten dan je ooit in je hele leven bij elkaar gezien hebt.
In het begin niet nee. Zodra echter begint te gebeuren wat ik hierboven beschrijf, zal het niet lang meer duren. Met een lege maag vecht je niet, dan zoek je voedsel.
De Irakese en Afghaanse legers zijn dan ook in recordtempo verpletterend verslagen.
Ook het Noord-Vietnamese leger heeft tegen de US steeds de aftocht moeten blazen.
Het waren en zijn de (illegale) strijders die zich met de burgerbevolking vermengen die door onze 'humane' manier van oorlogsvoering moeilijk te verslaan zijn (waarbij ik geenszins ijver om minder 'humaan' oorlog te voeren).
En zoals gezegd, als je geen voedsel hebt, ga je ook geen guerillastrijd beginnen.
Ook niet vergeten dat in Noord-Korea er geen overkoepelend idee is zoals de Islam in het Midden-Oosten, waardoor iedereen zich toch Moslim voelt. Er is enkel het idee van trouw aan de grote leider, en de enige reden dat dat werkt is omdat ze niet weten hoe het er buiten hun land aan toe gaat (en ook omdat als je nog maar scheef naar één van zijn posters of talloze standbeelden kijkt, je nooit meer teruggezien wordt). Die dingen veranderen vanaf de oorlog zou beginnen.