Onmiddellijk gingen de grootste strategische geesten rond de tafel zitten om te bepalen hoe ze de schade konden beperken. Daartoe volgden ze een internationaal beproefd stappenplan.
Ja, het is één groot complot.
Stappenplan tot het maken van een complot:
De eerste stap: controleer de media. Dat was niet moeilijk omdat de meeste nationale en haast alle Antwerpse media al onder controle van de political correcte demagogen zijn
Stap 1: beweer dat alle media gecontroleerd wordt en de enige media die niet gecontroleerd wordt diegene is die jouw visie toont. Daarbij vergetend dat het niet zwart-wit is, maar er ook een grijs vlak bestaat. Beweer desnoods dat al wie niet volledig jou nazegt of kritiek op je heeft, een lid is van de andere kant, zwart-wit denken is namelijk gemakkelijker om complottheorieën (waaronder bijvoorbeeld ook "we worden aangevallen door terroristen", of de eeuwigdurende oorlog in 1984) aanneembaar te maken.
Daarbij vergetend dat, mocht er werkelijk zulk een controle zijn en een demagogie van politiek correctheid, men er ook niet voor zou terugdeinzen om dissidenten uit de weg te ruimen vooraleer ze kunnen spreken, of wie weet zijn die dissidente stemmen wel er geplaatst door de demagogen, wie weet is deze journalist wel niet een medewerker van Big Brother, die ons moet doen geloven dat er geen almachtigheid is die ons controleert, maar dat er mensen zijn die wel vrijuit kunnen spreken.
De tweede stap: minimaliseer de feiten. Het werd geen moordpartij, geen raid, geen afslachting genoemd, neen het was maar een ‘busincident’.
Stap 2: Doe alsof zaken waar je geen volledige kennis hebt van hoe ze zijn gebeurd, vaststaande feiten zijn die niet meer kunnen weerlegd worden, want het zijn feiten. Feiten zijn gemakkelijker om met te werken, want feiten zijn feiten en geen hypotheses, maak desnoods van elke hypothese die in je kraam past reeds een feit en verkondig het maar goed genoeg met enkele argumenten pro de hypothese, zo lijkt het meer alsof het een feit is (ook al zijn er genoeg tegenargumenten). Dramatiseer dan ook onmiddellijk de feiten en blaas ze op tot de meest ernstige.
De derde stap: maak het slachtoffer tot schuldige. Guido De Moor had zich gemoeid met het onhebbelijke en storende gedrag van de bende en ze daardoor geïrriteerd. Toen ze als tegenreactie hem op hun gebruikelijk arrogante manier terechtwezen, begon een ongenadige vechtpartij. Het slachtoffer heeft ongetwijfeld de rustverstoorders ook aangeraakt.
Stap 3: werk op emotie, doe alsof het gerecht meer oog heeft voor het welzijn van de daders dan voor het slachtoffer, eis geen juistheid, eis wraak, dat werkt beter bij het woedende volk.
De vierde stap: probeer tijd te winnen. Er werd dagenlang gezocht naar getuigen, terwijl die een dag na de feiten zich al kenbaar maakten door hun geschreven getuigenis mét bloemen op de plaats van het onheil te komen neerleggen. Maar er werd eerst een officiële oproep gelanceerd voor de ondervragingen begonnen.
Stap 4: insinueer nog wat verder dat het gerecht zijn werk niet doet, maar ga nog een stap verder en stel dat ze het express doen, wederom om de daders te beschermen. Het rechtse gedachtengoed steunt voor een groot deel op angst bij het volk, beweren dat de regering ofwel express misdadigers laat ontsnappen, of een tweede mogelijkheid, beweren dat de regering een kluns is die criminelen laat ontsnappen is dan ook perfecte propaganda. Vergeet dus zeker niet één van deze twee punten te misbruiken om, wederom, het grote complot van de regering duidelijk te maken.
Ontwijk vooral het uitleggen waarom de regering baat zou hebben bij het laten ontsnappen van criminelen en zeg in uiterste nood dat het omwille van het politiek correct zijn zou gaan, mensen van bepaalde origine weigert men in de gevangenis te steken.
De vijfde stap: creëer verzachtende omstandigheden voor de daders. Het verhaal dat de Marokkaanse gemeenschap zelf tips had gegeven over de daders werd gelanceerd, maar klonk totaal ongeloofwaardig. Het was trouwens gelogen. De daders werden door getuigen herkend in het fotoboek van hardleerse recidivisten die al langer de stad onveilig maken. Een deel van de Marokkaanse gemeenschap heeft daarentegen wel in groep de politie tegengehouden toen ze een dader in een nachtwinkel wilde oppakken, en ervoor gezorgd dat hij nog kon vluchten.
Stap 5: Ga verder met het grote complot dat het gerecht meer bekommerd is om de daders dan om de veiligheid van zijn volk. Het geeft niet dat je fouten maakt in je beweringen, voor sommigen is een hele bevolkingsgroep reeds crimineel, dus kan je er zeker met weg geraken.
Voor de oplettende lezer: de journalist hier claimt dat verzachtende omstandigheden voor de daders zijn dat de marokkaanse gemeenschap tips zou gegeven hebben. Nu, de laatste keer dat ik het controleerde, betekent het feit dat mensen uit een bevolkingsgroep daders van een misdaad zijn, niet dat de hele bevolkingsgroep daders zijn. Dit zijn dan ook enkel verzachtende omstandigheden voor de marokkaanse gemeenschap, niet voor de daders!
Hier is dus zeker een ongepaste insinuatie in te vinden.
De zesde stap: sla een wig tussen oorzaak en gevolg. Al zeer snel kwam het officiële bericht dat het slachtoffer niet zou overleden zijn aan de slagen en schoppen, maar aan een hartinfarct. Er was echter geen enkele aanwijzing dat het slachtoffer een hartprobleem zou hebben. Als internationaal treinbestuurder, stond hij praktisch permanent onder medische controle. Schoppen op de borst kunnen echter wel een hartinfarct veroorzaken, maar dat verband is niet altijd meer te achterhalen. Wie vond het fabeltje van dat hartinfarct uit? Was dat gebleken tijdens de lijkschouwing? Waarom werd dan later gezegd dat de doodsoorzaak een hersenvliesbloeding was? Een aandoening nota bene, die bijna uitsluitend bij boksers voorkomt na slagen op het hoofd. En is die oorzaak wel geloofwaardig als er eerst met stelligheid over een hartinfarct gesproken wordt? Wat is het volgende? Nierinsufficiëntie of een gesprongen eksteroog op de galblaas?
Stap 6: Doe alsof vergissingen in het onderzoek of foute hypotheses die reeds zijn meegedeeld en die later worden gewijzigd, geen vergissingen zijn, maar insinueer dat er meer achter zit, dat men de hele zaak in de doofpot wilt steken. Ga dan verder met foute stellingen, die je zaak ondersteunen (hersenvliesbloedingen komen genoeg voor bij niet-boksers).
De zevende stap: herkwalificeer de feiten met juridische spitsvondigheden. Voor de goegemeente is iedereen die door een andere mens gewelddadig gedood wordt, vermoord. Voor de rechter niet. Een moord pleeg je pas als je dat doel wilde bereiken, met voorbedachten rade dus. Anders is het maar ‘slagen en verwondingen met de dood tot gevolg’. Voor het slachtoffer maakt het weinig verschil uit Voor de dader wel. Namelijk, het verschil tussen maximum 10 jaar gevangenis (in werkelijkheid dus 3) en in het slechtste geval levenslang.
Stap 7: Doe alsof het hele gerecht één gigantisch spel van samenwerken is, een samenwerken om de dader te beschermen, in plaats van het verschil tussen advocaat, rechters en dergelijke meer te zien. Doe vervolgens alsof men nu iets uitvindt, wat reeds eeuwenlang wordt gehanteerd, noem het bij voorkeer "spitsvondigheden", een woord dat klinkt alsof men lang en hard heeft moeten zoeken om "iets" op te lossen.
Insinueer ook dat je aan de kant van het volk staat en profiteer van de onkunde en het gebrek aan kennis bij het volk omtrent juridische terminologie, ook al is het in dit geval niet zo moeilijk en zijn het duidelijke termen.
Ga ook verder met de slachtoffers onmiddellijk te veroordelen tot de zwaarste straf, zonder enige mogelijke verdediging.
Moord, opzettelijke en onopzettelijke doodslag en dergelijke meer zijn zaken die "dagelijkse" kost zijn voor rechters en advocaten. Het is een belangrijk verschil en zeker niet iets waar men nu plots opkomt om enkele mensen te gaan beschermen.
Met andere woorden: dat noem ik geen column, dat is één aanéénrijging van aantijgingen, onwaarheden, pogingen tot manipulatie van het volk door middel van complottheoriëen en dergelijke meer. Voor de auteur van het stuk zijn de daders onmiddellijk schuldig, terwijl men in dit land gelukkig onschuldig is tot het tegendeel is bewezen, en enige bewijslast zal de auteur van het stuk niet hebben, buiten dan zaken zoals "jongens slaan op man, man sterft, dat is toch duidelijk zeker", zaken die op niets slaan.