Swagger zei:
JPV, jij bekijkt dat allemaal te juridisch.
Ge moet u ook is kunnen inleven in de wereld van iemand anders. In Sint-Genesius-Rode kan je nauwelijks nog in het Nederlands een brood bestellen.
Allemaal een kwestie van respect, dat mag er toch ook nog zijn zeker.
Om hierop in te pikken, want ik vind dit inderdaad een onderkend probleem.
Om een voorbeeld uit een andere context te geven:
"Paar dagen terug stond er in de krant dat een drugskoerier betrapt met 10+ kilo cocaïne de volgende dag gewoon terug vrij op straat rondliep."
Nu kan het heel goed zijn - ik ben er zelfs van overtuigd - dat dit juridisch helemaal correct zal zijn, maar als we het ethisch bekijken dan zijn we zware risico's aan het nemen door alles te overreglementeren.
HET basisprincipe van democratie is nog altijd dat de 'wil' van het volk wordt uitgevoerd.
Omdat voor elke kleine twist je niet de ganse bevolking kan raadplegen, werken we met een systeem van vertegenwoordigers van het volk. Ministers (letterlijke vertaling: 'dienaars'). Ministers en dus de regering is een DIENAAR van het volk!
En ik heb daar deze morgen over zitten nadenken... Want uiteindelijk wat gebeurt er nu:
8 partijen (PS, CDH, MR, (FDF), Ecolo, Groen!, CD&V, SP.a) zitten rond de tafel en vertegenwoordigen dus een meerderheid van het volk.
Tot zover ziet alles er perfect uit dus...
Maar ik constateerde 2 problemen:
1. De bedoeling van democratie is dat je tijdens verkiezingen aan het volk duidelijk maakt waar je voor staat. Op basis daarvan kiest het volk voor jouw visie. En de bedoeling is dan, als je verkozen bent om jouw visie zo veel mogelijk (logischerwijs in verhouding met jouw verkiezingsuitslag) in de realiteit te krijgen. Hier knelt voor mij al 40 jaar of langer een ferm schoentje... Voeren de verkozenen effectief wel uit waar ze voor verkozen zijn? Ze zeggen X vóór de verkiezingen en doen Y na de verkiezingen (los van de compromissen die iedereen uiteraard moet maken als je wil samenwerken.) Dat is niet de bedoeling van democratie!
2. Bovenstaande probleem wordt mede gefaciliteerd en versterkt door het feit dat
A) We twee politieke landschappen hebben.
B) Deze politieke landschappen niks van verantwoording over hun daden moeten afleggen aan het volk van de andere.
C) Deze twee politieke landschappen ENORM verschillende visies hebben en op sommige vlakken zo goed als diametraal tegenover elkaar staan.
Eigenlijk klopt C niet echt... Want het zijn eerder de 2 bevolkingen die diametraal tegenover elkaar staan over de visie die ze hebben. Laat ons eerlijk zijn: SP-A en Groen halen samen 21,5% van de Vlaamse kiezers. Reken daar nog de helft van CD&V bij en je komt nog maar aan 30%. Een overgrote 2/3 meerderheid van de Vlamingen stemt dus centrum-rechts op socio-economisch vlak.
Aléja, ik bedoel maar...
Wat is de wil van het volk nog waard...? Ik kan me goed inbeelden dat Wouter van Besien het niet akkoord is met 80% van de bevolking van zijn land (zijn land in politiek delmocratische zin is Vlaanderen), maar als ik in een partij zou zitten met 7% van de stemmen, dan zou ik eigenlijk zelfs niet meer dan 7% van mijn programma WILLEN verwezenlijkt zien, gebaseerd op het feit dat DAT de basis is van de democratie.
Voor mij zou politiek er dus zo moeten uitzien:
1. Partijen mogen reclame maken voor hun standpunten (verkiezingsprogramma)
2. Er zijn verkiezingen waarin het volk zich uitspreekt
3. Elke partij heeft een aantal % bij de uitslag
4. Samen met een technische commissie wordt een regeerakkoord uitgewerkt waarin ELKE partij vertegenwoordigd is (eventueel met een minimumdrempel) (geen coalitievorming dus) met een gewicht volgens de verkiezingsuitslag.
De formatie van een regering zou dus in plaats van een politiek spelletje, een technische commissie moeten zijn die onafhankelijk bij elke partij gaat polsen wat ze in het regeerakkoord zouden willen en dan ook technisch afweegt en ervoor zorgt dat elke partij niet meer gewicht in het akkoord heeft dan het % bij de verkiezingsuitslag aanduidt. Het zal uiteraard nog altijd gedeeltelijk nattevingerwerk zijn om die percentages te benaderen (een visie of standpunt van een partij valt ook niet altijd in een percentage van 'belangrijkheid' uit te drukken), maar dan wordt er met de wil van het volk tenminste echt rekening gehouden!
Hiapoe