ps: minimumloon treft altijd de minst verdienende werknemers. Er zullen er een paar zijn die iets meer zullen verdienen (het minimumloon), maar dat gaat ten koste van ontslagen van anderen. teken gewoon voor uzelf een vraag en aanbod curve en trek een horizontale streep op waar ge uw minimumloon wilt en ge ziet dat direct: of je trekt het zo laag dat het onder het loon ligt dat ze al krijgen, of je trekt het te hoog (boven huidig loon) en je creëert werklozen.
Het is overiigens vrij problematisch voor mensen zonder ervaring: zonder ervaring zijn ze mogelijks het minimumloon niet waard, maar niemand wil ze aannemen omdat men ze te veel moet betalen, waardoor ze geen ervaring kunnen opdoen waardoor ze wel het minimumloon (of meer) zouden waard zijn.
Hoe komt het denkt ge dat er de contradictie is dat veel bedrijven ervaring zoeken, maar tegelijk er vaak maar heel weinig zijn die u een kans geven het op te doen.
Voor dezelfde reden is studeren hier veel belangrijker dan het zou moeten zijn: met studeren kan je je waarde verhogen zonder ervaring op te doen, zo kan je dus zorgen dat je boven het minimumloon steekt.
Valt het op wie de klappen daarvan krijgt dus?
- Jongeren
- Mensen die om welke reden dan ook niet konden iets deftigs studeren.
- (deels uit vorige categorie voortvloeiend): kansarme mensen.
Als ge iets wilt doen voor mensen met heel lage lonen, dan verwijs ik graag naar de negative income tax:
- geen minimumloon. (en al die andere 'voordelen' voor lage inkomens)
- een bedrag vastleggen, dat als je dat bedrag verdient betaal je exact 0 belastingen.
- als je er onder zit, dan wordt een percentage van het verschil tussen jouw huidig loon en dat vastgesteld loon aan jou uitgekeerd.
- zit je er boven, zelfde principe (eventueel ander percentage), maar ipv uitgekeerd, betaal je dat.
Op die manier heeft iemand met een heel slecht betalende job toch nog wat van inkomen.
EN
Meer werken, meer verdienen loont altijd, dus al die valkuilen van uitkeringssystemen heb je niet of toch veel minder.
Tot slot is er ook nog het feit dat mensen (in het algemeen) meer zorg dragen voor hun eigen geld, dan dat iemand anders zorg er voor zou dragen in hun plaats. (in dit geval ambtenaren/overheden die bvb gaan bepalen dat ze gratis/goedkoper openbaar vervoer moeten hebben en ze een korting er op geven, ipv ze gewoon iedereen wat meer uitkeren en dat de persoon dan zelf beslist hoe hij verplaatsingen zal verwezenlijken)