JasperCLA zei:
Snap echt niet hoe men zo anti-vakbond kan zijn zoals sommigen hier, tenzij men CEO is van een groot bedrijf. Dat je niet met alles eens bent tot daaraan toe, maar echt anti-vakbond zijn is gewoon raar. Wie moet u anders vertegenwoordigen als werknemer? Of is het leuk om alles maar te slikken wat de baas oplegt?
Ik ben vooral anti ABVV eigenlijk en anti vakbond zoals ze in deze moderne wereld hun modus operandi hanteren.
Waarom?
1) Toen ik in februari 2006 begonnen ben bij mijn werkgever, die bekend staat als één van de beste in België qua verloning en werkzekerheid in de privé, kreeg ik de eerste dag dat ik begon een infosessie, een startsessie. Met presentaties over de organisatie, de structuur, en ook een presentatie van HR over het loonpakket etc...
Hier kregen we een overzicht van hoe we als we een ongeval zouden hebben, we gans ons leven doorbetaald worden door onze werkgever, hoe we een super hospitalisatieverzekering hebben en hoe we als we op pensioenleeftidj zijn vele honderdduizenden euro's zullen krijgen. Helemaal in de wolken van zo goed behandeld te worden door onze werkgever kwam ik buiten uit die vergadering met een smile op mijn gezicht, maar dan moest ik snel nog even mee met die twee heren daar.
De twee mysterieuze heren, namen me mee in een zijvergaderzaaltje, zetten zich tegenover mij en haalden hun rode mapje boven en schoven het intimiderend in mijn richting.
"Dag 'Hiapoe', seg ge weet toch dat de patroon een boeman is hé, die u zonder boe of ba morgen weer zal buitensmijten hé... tzijn klootzakken, de werkgevers. Dus ge zou u beter aansluiten bij de vakbond hé (lees de ABVV)."
Ik was zwaar gechoqueerd! En als ik eraan terugdenk nu nog steeds...
Ondertussen werk ik er bijna 10 jaar en ik heb nog NIEMAND in mijn departement ontslaan weten zijn!!! NIEMAND!! Ik krijg altijd op tijd mijn riant loon. Ik krijg opslag dat ge niet voor mogelijk houdt. Het is zo ver gekomen dat ik mijn loonpakket niet meer mag of durf publiek op een forum plaatsen uit schrik voor jaloezie. Iedereen die problemen heeft, wordt bijgestaan en krijgt tijd om op adem te komen.
2) Ik ben zware voorstander van werknemersvertegenwoordiging. Puur alleen al omdat elke relatie een tweerichtingsverhaal is. Dus een relatie tussen werknemer en werkgever moet gebeuren door en werkgeversvertegenwoordiging en een werknemersvertegenwoordiging... je kan namelijk niet alle werknemers en werkgevers samen zetten om de zaken te bespreken, zoals we ook een representatieve democratie hebben, hebben we een representatief model voor werkgevers- en werknemersrelatie. En daar ben ik zware voorstander van.
Maar een relatie loopt in wederzijds respect en vertrouwen.
En ja, ik wil gerust toegeven dat daar het schoentje soms aan beide kanten knelt. Ik steek zeker niet alles in de schoenen van de vakbonden. Maar het zijn wel heel erg defensieve schildpadorganisaties geworden. Die van bij het minste van een mug een olifant maken en soms zelfs preventief gaan staken of betogen want ge weet maar nooit...
En ze geven die redenering ook dikwijls toe: "Ja er is nog niks beslist, maar we betogen nu toch maar al, voor ze te tonen tot wat we in staat zijn"...
Dat is alsof ik en mijn partner een discussiepunt hebben van wie de vuilniszakken moet buitenzetten. En we spreken af om er eens goed over te praten. maar vooraleer we er over praten, smijt ik gans het huis overhoop met de reden: "Kijk eens, als we straks over de vuilniszakken zullen praten, en ik krijg mijn zin niet, dan ziet ge hier een voorsmaakje van tot wat ik in staat ben!"
Chantage (en geweld) noemen ze dat. En daar kan ik niet mee overweg...
Trouwens nog iets anders, ik snap niet hoe jij zo anti N-va en anti de regeringsbeslissingen kan zijn...
Soms moet je in het leven niet snappen waarom je een andere mening bent aangedaan, maar moet je gewoon met elkaar gaan samenzitten en compromissen sluiten, zonder elkaar te begrijpen...
Meningsverschillen zullen altijd blijven... de bedoeling is dus nooit om te wachten tot de één de ander van zijn gelijk overtuigd heeft, dat moment zal in veel gevallen gewoon niet komen!
Leren leven met verschillen in mening. Iets wat velen niet meer kunnen.
