wlibaers
Legacy Member
pina zei:
1. Die tekst was niet specifiek voor dit probleem bedoeld, maar voor alle soorten overheidsinterventie van dit type. Het was trouwens een reactie op een stukje van een bericht van jou waar je het o.a. had over premies voor knelpuntberoepen.
2. Voor dit specifieke geval: men ontmoedigt bedrijven om hun werknemers te selecteren uit die groepen waar de bedrijven zelf de beste kandidaten verwachten te vinden. Als ze toch willen kiezen uit de optimale groep, dan loopt alles drie weken vertraging op. Zo krijgt de optimale groep door de overheid een kunstmatige handicap opgelegd, waardoor je voor lagere efficiëntie zorgt.
Even rationeel bekijken. Is dat ook niet belangrijk voor normale mensen? Vinden zij dat niet belangrijk?
Waarom zou een individu uit een bepaalde minderheidsgroep er meer recht op hebben dan een individu uit de meerderheid? Als er voor die twee mensen slechts één arbeidsplaats is, dan zal een van de twee in ons systeem hoe dan ook een uitkering krijgen. Dan is het volgens mij best dat diegene die het best geschikt is voor het werk het ook uitvoert, terwijl diegene die het minst geschikt is werkloos blijft. Dan blijft de vraag hoe we bepalen wie de beste keuze is. Ik neem aan dat het een goed idee is te veronderstellen dat het bedrijf zelf, uit winstbejag, er belang bij heeft de beste keuze te maken. In ieder geval een beter systeem dan een overheid die ineens beslist dat iemand met donker vel meer kansen verdient dan een blanke.
Dat was ook weer vrij algemeen bedoeld. Om het toch even over dat specifieke geval te hebben: wat wisten de toenmalige collaborateurs, en welke beslissingen hebben ze genomen?
Wisten ze van het massaal uitmoorden van joden (en andere groepen)? De topmensen van de collaboratie misschien wel, maar de meerderheid van de kleine collaborateurs? Uiteraard was er de propaganda tegen de joden, die wel duidelijk maakte dat de nazi's iets tegen de joden hadden. Maar daaruit kan je niet meteen besluiten dat ze hen ook allemaal gingen vermoorden (anders kan je uit de geallieerde propaganda ook het besluit trekken dat het de bedoeling was alle Duitsers en Japanners te mollen). Inwoners van steden met veel joden zullen ook wel gemerkt hebben dat joden opgepakt werden en weggevoerd. Maar naar concentratiekampen, of gewoon naar een andere plaats waar ze normaal zouden kunnen leven? De Duitsers brachten niet bepaald documentaires over de kampen in de bioscopen. Bovendien was antisemitisme toen niet echt abnormaal, en ook terug te vinden in de hoogste regionen van het Belgische establishment. Zonder op de hoogte te zijn van de kampen kan de Duitse houding voor velen op een "normale" (binnen de tijdsgeest) jodenhaat geleken hebben.
Wat wisten vele collaborateurs wel? Voor de Vlaamsgezinden, onder andere dat ze onder de Duitse bezetting als Nederlandstaligen meer rechten kregen dan onder de Belgische bezetting (en ik denk niet dat het onredelijk is dat woord te gebruiken, aangezien het Belgische establishment vijandig stond tegenover de taal en cultuur van de Vlaamse bevolking). Bovendien was er ook de propaganda dat de nazi's het enige waren dat het communisme in Europa kon tegenhouden.
Verder, in de tijdsgeest, het populaire beeld van de sterke leider die voor een sterk land zorgt en de belangen van het volk verdedigt. Een belangrijke verklaring voor de populariteit van Degrelle in Wallonië. De nazi's waren geen alleenstaand geval, autoritaire leiders kregen in meerdere landen veel invloed. Uiteindelijk ten nadele van de bedrogen collaborerende Vlaams-nationalisten, omdat de Duitsers meer vertrouwen hadden in de ideologisch sterker verwante Degrelle dan in diegenen die vooral pro-Vlaams waren en slechts door omstandigheden met de nazi's samenwerkten.
Ik zou zeker niet zeggen dat we vandaag Nederlands praten omwille van de collaboratie. Het was achteraf bekeken, als we alleen naar de effecten op Vlaanderen kijken, een vergissing omdat het het Belgische establishment een excuus gaf om zeer hard op te treden tegen het Vlaams-nationalisme, en de beweging zware schade toegebracht heeft. (ook om andere redenen kunnen we het een vergissing noemen, maar het wordt nogal lang)
Maar het was, rekening houdend met de tijdsgeest, wel een begrijpelijke vergissing.
Wat het voorbeeld van de Irakees die m'n ouders zou opblazen betreft, uiteraard zou ik daar een probleem mee hebben. Begrijp dan ook dat dergelijke zaken zeer subjectief zijn. Om eens een heel actueel voorbeeld te gebruiken, stel dat er twee landen zijn met kernwapens. Ze hebben al enige tijd de pest aan elkaar, maar tot nu toe was er nog geen oorlog. Een van de landen bereidt een grootschalige aanval voor die het leger en een groot deel van de bevolking van het andere land zou elimineren. In dat land merkt men de voorbereidingen op, en men merkt een mogelijkheid op om eerst aan te vallen zonder dat ze een kans krijgen om terug te slaan. Maar daarbij zou ook het grootste deel van de bevolking van het vijandige land gedood worden.
Het komt er dus op neer dat je eigenlijk gegarandeerd een genocide krijgt (welke optie ook gekozen wordt, een van de twee landen wordt grotendeels uitgeroeid). Als je het onpartijdig probeert te bekijken kan je zeggen dat het land dat de eerste plannen maakte voor de kernoorlog als agressor de "slechte" is. Maar dat betekent niet dat de hele bevolking slecht is. Toch zouden ze het slachtoffer worden van een preventieve verdedigingsaanval door het bedreigde land, dat dit als enige mogelijkheid ziet om zelf te overleven. In zo'n geval zal dat land, subjectief maar rationeel bekeken, het scenario verkiezen waarin het zelf overleeft. Het andere land zal uiteraard de andere uitkomst verkiezen.
.
.
Liefde maakt blind zeker? Als je dan nog weet dat sommigen van die collaborateurs na de oorlog nog steeds vasthouden aan het ideale nazi-regime, dan ga jij nu toch niet beweren dat zij "hatten es nicht gewusst?" Ik begrijp zeker de tijdsgeest, en dat je in tijden van oorlog irrationele beslissingen kan nemen, maar achteraf gezien moeten die mensen ook niet als grote held onthaald worden hoor, omdat zij zo laf geweest zijn om mee te doen met de vijand en ondertussen alle regels tegen de menselijkheid aan hun laars lappen. Dat is zoals de hypocrisie die je nu hebt rond Sharon: er zijn genoeg mensen die hem als dé grote vredesduif aanzien. Die hebben ook een serieuze brok geheugenverlies hoor. Ik hoop dat Sharon nooit de geschiedenisboeken in gaat als de grote verzoener in het Midden-Oosten. Dat loopt parallel met de redenering achter het eren van nazi-collaborateurs.