zarathustra
Legacy Member
JPV zei:dat emotioneel betrokken, daarmee bedoel ik met de problemen die mensen hebben. Niet met dossiers die je goed wil doen.
Alleen is dat voor mij eg. nooit 'een dossier', ik ga *altijd* on site dus voor mij voelt het altijd aan als mensen helpen met een probleem dat ze hebben. En ik denk dat je zo moet denken als je uw werk goed wilt doen. Ik ga niet zeggen op dezelfde schaal als interageren met iemand die ziek is uiteraard, maar ik vermoed veel meer dan de gemiddelde bediende ( met eg. een economie diploma) bij een bank, verzekering, veel ministeries, etc
net niet ivm andere typische jobs voor hogergeschoolden. OK, je hebt je vergaderingskes, je hebt de problemen in het kader van eerstelijnshulp, ... maar dat heeft bijna iedere job voor hogergeschoolden. 't is niet dat je verder veel sociale skills nodig hebt (tenzij als manager over ander personeel, maar dan spreken we weer over een ander niveau). Wat jij van emotionele betrokkenheid weergeeft, is iets dat bij iedereen het geval is.
Als typische IT-job zal je zelden tegenkomen dat mensen hun persoonlijk verhaal zullen vertellen aan jou. men verwacht dat niet. of van hoeveel klanten weet jij dat ze enkele jaren geleden zelfmoord gepleegd hebben, dat een van je klanten zijn vader/moeder aan een touw heeft zien bengelen, dat mama & papa gisteren uit elkaar gegaan zijn, ...
Duidelijk nog niet vaak uren en uren doorgebracht wijl wachtende voor systemen die rebooten en wat dan ook. De hoeveelheid random dingen die mensen u vertellen.. >.<
't mag nog gaan over het feit dat je een systeem ontwerpt dat uiteindelijk mensen zal ontslaan (door minder werk, betere berekening van rendementen, ...), weinig mensen die emotioneel de link zullen leggen. Het alles neergehaald en moet terug online zijn of bugs die zo critisch zijn, dat maakt een gemiddelde IT'er maar zelden mee. Dagelijkse problemen krijgt een verpleger, dokter, leerkracht, ... véél vaker mee.
Dat hangt maar af van wat uw visie is van gemiddelde IT'er, een developer of iemand die met infrastructuur bezig is. Voor die laatste is dat 'bijna' dagelijks. Weerom ik ga het niet vergelijken met leerkrachten, verpleegsters, etc maar ik zou het zeker niet laag op de lijst plaatsen in vergelijking met veel andere 'bureaujobs'
en terzijde:
enkel openbaar vervoer. Waar ze dagelijks met een volle curverbox vol materiaal (te zwaar voor de fiets) niets mee is gezien afstand van hun naar school. Ze moet immers reeds om 5u59 vertrekken en is pas om 7u10 dan thuis, met een wandelafstand van 1,3 km... niet realistisch.
Behalve dat het idioot is voor die afstand zijn die uren niet speciaal.

nderhoud/herstellingen aan alles wat een loodgieter doet
). Maar zo een mensen pakken plaatsen in voor wel gemotiveerde leerkrachten en belasten de andere leerkrachten extra. Ik ken ook een kameraad die is gestopt met leerkracht, omdat hij na 5 jaar nog steeds moeite moest doen om aan een voltijdse job te geraken en dat is frustrerend als je bv een lening en een leven wil opbouwen. Dus ik begrijp hem ook dat hij is gestopt.
) Nu ben ik er wel mee gestopt, omdat ik het niet meer kan combineren met mijn job en privé leven. Maar het heeft me wel inzicht gegeven hoe dat het allemaal in zijn werk zit. Het eerste jaar heb ik er wel veel tijd in gestoken, trainingen, planningen, nieuwe technieken, leerrijk maar toch wat speels. En moest dat jaar ook steeds dubbel werk doen, omdat de zwemmers de doelstellingen niet haalde of omdat ik de lat te hoog lag soms Ze konden de oefeningen niet. Maar na 3 jaar had ik er al een beter zicht op en had ik ook meer ervaring met oefeningen, als ik nu een fout zag dan had ik al direct een oefening in mijn hoofd voor, terwijl vroeger moest ik het eerst eens deftig bezien. Mijn voorbereidingen werden ook sneller gemaakt door de ervaring. Het begon allemaal veel tijd te besparen. Uiteraard had ik de luxe dat ik geen taken en toetsen moest verbeteren. Enigste was dat ik de training evalueerde, zodat ik de volgende training daar naartoe kon aanpassen.