asklepeion zei:
Een arts verdient NIET te veel als je rekening houdt met de vele werkuren, de zeer lange opleiding, de stress, de risico's (en bijhorende verzekeringspremies), de verantwoordelijkheid, de aanslag op de balans werk-prive, de constante zorgen. Een doktersleven is niet te vergelijken met een 9-5 job als ambtenaar.
Nu goed de discussie is al eens gevoerd...
De discussie is inderdaad al eens gevoerd maar veel heb je er niet van opgestoken blijkbaar. Diezelfde zelfgenoegzame onzin blijft men verder verspreiden alsof het de waarheid is. Om kort op uw argumenten te reageren (ik heb er enkele samengezet omdat je uw lijstje blijkbaar wat indrukwekkender wou maken door een paar keer dezelfde zaken te zeggen op een andere manier):
1) Vele werkuren en "aanslag op de balans werk-privé": Hebben ze volledig zelf in de hand. Er is geen enkele instantie, geen enkele wet, geen enkele persoon op deze aardbol die een dokter verplicht om x uur of meer te werken. Geen enkel.
2) De zeer lange opleiding: Na 6 jaar is men afgestudeerd als arts en begin je geld te verdienen. Ok daarna moet je nog uw opleiding vervolledigen maar wat is daar erg aan? Immers, in dit stadium verdienen ze al meer geld dan de gemiddelde startende universitair.
3) De stress: Een totaal subjectief gegeven die je hier voor de makkelijkheid er even bijplaatst en valt grotendeels samen met puntje 1 en puntje 4 hieronder.
4) Risico's en verantwoordelijkheid: Geconventioneerde artsen zijn volledig ingedekt met een gewaarborgd inkomen. Daarenboven rapen ze op die manier een pensioenspaarpot bij elkaar waar ze geen cent voor betalen en die ze quasi volledig belastingsvrij kunnen innen via het systeem van fictieve rente.
5) Verzekeringspremies: Nogal logisch dat, indien je fouten maakt, je daarvoor moet opdraaien. In welk beroep is dit niet zo? Dus wat is uw punt hier met betrekking tot het goedpraten van de astronomische lonen? Sterker nog, de fouten die je maakt als arts zijn vaak moeilijker te bewijzen dan in vele andere beroepen omdat het oorzakelijk verband tussen de (niet-)handelingen en de geleden schade heel moeilijk te bewijzen is in de geneeskunde.
Daarnaast bestaat er zoiets als een Fonds Medische Ongevallen, die kan bemiddelen en tussenkomen zonder dat daarvoor per se veroordelingen moeten gebeuren.
Bovendien moet je niet te hoog van de toren blazen met uw vergelijkingen over ambtenaren want dokters zijn de facto veredelde ambtenaren:
- Enerzijds gezien hun gegarandeerde en beschermde arbeidsplaatsen, opgelegd van overheidswege.
- Anderzijds gezien hun astronomische lonen, die met gemeenschapsgelden betaald worden.
asklepeion zei:
, ik weet 1 ding, de verloning van artsen is meer dan terecht, haal dat weg en het is ook gedaan met de goede gezondheidszorg in dit land. If you pay peanuts, you'll get monkeys.
Haha, dat zeggen ze wel vaker van zaken waarvan iedereen weet dat ze veel te duur zijn. "If you pay peanuts, you'll get monkeys" zei de dwaas, en hij kocht zich een fake Rolex-horloge van 10 000 euro.
M.a.w. de prijs moet altijd in verhouding staan met de kwaliteit, kwantiteit, conform vraag & aanbod, enzovoort. En als we alle elementen bij elkaar leggen zien we dat de arts op alle vlakken positief gediscrimineerd wordt van overheidswege. Ze krijgen rechten waar anderen alleen maar van kunnen dromen, en verdienen ter compensatie niet minder maar véél meer dan vergelijkbare beroepen. Met gemeenschapsgeld.
asklepeion zei:
Gelukkig staan de artsen sterk en verbinden ze zich goed om elke poging tot aanslag op de verloning te weerstaan.
Inderdaad, jullie hebben een sterke lobby en een goede vertegenwoordiging tot op de hoogste niveau's. In de gezondheidszorg zal men zelfs eerst besparen op de patiënt en de zorgverlening, daarna pas op de arts. -> Nooit dus. Ook durft niemand eraan te raken omdat niemand openlijk zijn nek durft uit te steken tegen de crimineel hoge dokterslonen, je zou de volgende dag maar toevallig onder het mes liggen van de dokter die je verwijt teveel te verdienen. Neen, dan nemen we liever het zekere voor het onzekere en houden we onze mond. Ook al is de kans énorm klein dat een dokter effectief zijn handelingen zou aanpassen aan de mening van diegene op de operatietafel (dat vertrouwen heb ik wel in dokters, onafgezien van mijn mening over hun salarissen), met onze gezondheid nemen we liever geen enkel risico. Dus niemand zegt iets, niemand doet iets.
En die macht wordt inderdaad gretig misbruikt, om blijvend onze gezondheidszorg uit te persen voor persoonlijk geldgewin. Dat klopt. Je mag er trots op zijn.
