Mijn standpunt:
Op zich is er geen enkel bezwaar tot het terugbetalen van kosten gemaakt door de werknemer in functie van zijn werk. Een aantal zaken zijn héél duidelijk, een aantal zaken zijn flou, een aantal zaken houden wel een gebruik van privé-items in, maar zorgen voor geen enkele meerkost voor een werknemer. Er zal geen enkel systeem zijn dat perfect zal zijn en de kosten die een werknemer écht heeft voor zijn werk in rekening zal houden. Dat hangt immers af van de privé-situatie van de werknemer: zijn gezondheidstoestand, zijn kinderen, de grootte van zijn woning, ...
Net daarom is imho enkel het principe te verdedigen dat de kosten die écht met méér dan gewoon "het zal wel" toe te wijzen zijn aan het werken en die een andere persoon normaal gezien niet heeft, terugbetaald moet worden.
Ik heb daarom geen enkel probleem met:
- parkeerkosten
- terugbetaling werkelijke GSM-kosten
- terugbetaling hotel/...
Soms is het terugbetalen van al die kleine kosten echter niet gemakkelijk, dat begrijp ik. Forfaitaire bedragen zijn dan de oplossing, maar moeten in dat geval de werkelijkheid écht zo goed als mogelijk benaderen. Vroeger had je nog het feit dat alles op papier en cash was. Nu zou het echter zo moeilijk niet moeten zijn om voor de meeste zaken (GSM, parkeerkosten, ...) een gemakkelijk systeem hebben waarbij je op basis van uur/telefoonnummer/locatie gemakkelijk kan bepalen of iets privé of werkgerelateerd zijn. Definieer op voorhand de telefoonnummers van vrienden/familie als privé of buiten de standaard werkuren als privé en maak dat je die achteraf nog kan "omkleuren" tot werkgerelateerd. Een systeem dat na enkele maanden héél gemakkelijk zou werken. Ook voor inspectie: die kan dan op basis van anomalieën gemakkelijk zien of er veel kans op misbruik is (een consultant die in het weekend belt (maar geen RSZ gedeclareerd is voor die dag) of naar familie belt, zal dan moeten aangeven dat dit écht bedrijfsmatig was en redelijkerwijs aantonen.
Dat zal niet voor alles lukken. Die WC-madam die 40 cent vraagt zal niet via VISA-kaart of op factuur werken. Voor die zaken kunnen kleine forfaitaire onkosten natuurlijk perfect.
Wat is er dan nog een probleem? Alles wat gewoon uitbetaald wordt als kosten, maar die tegenover andere werknemers moeilijk verantwoord kunnen worden.
85 euro voor thuiswerk? Daar zit zeker een deel tussen die terecht is. Een woning verwarmen kost geld, electriciteit kost geld. Maar écht niet zoveel als je zou verwachten. De woning hoeft niet volledig verwarmd te worden, electriciteit kost echt geen 10 euro per maand voor een laptop. Internet kost geen euro meer tenzij je écht specifieke noden hebt. Die printer, als je die echt nodig hebt, kan je werkgever perfect zélf voor je voorzien. Thuiswerk bespaart je ook kosten: geen verplaatsing meer (wat een voordeel voor jou is als je met de auto komt), geen slijtage aan je werkkledij (want blijkbaar is dat toch zo duur bij sommigen). Ook hier kunnen sommige zaken perfect geautomatiseerd worden. Oppervlakte van een woning (in principe gekend door de fiscus via het kadaster) tegenover een gemiddelde kamer en hop, de extra factuur van een woning is gekend. Nu, ik denk dat weinig mensen het een essentieel probleem zullen vinden dat ze meer thuiswerk zullen hebben zonder enige vergoeding.
Hét probleem is dat die kosten vaak gebruikt wordt om zaken te vergoeden die andere mensen ook hebben.
- Het klassieke voorbeeld is natuurlijk de bedrijfswagen. Deels terecht dat die bestaat voor mensen die dag in dag uit op de baan zijn of (ongeveer) elke dag elders werken. Maar zoveel werknemers hebben dezelfde mobiliteitsproblemen met lagere lonen en krijgen verre van dezelfde voordelen. Schoonmakers, dienstencheques-werknemers, bouwvakkers, ... hebben allemaal systemen die véél minder voordelig zijn, met lonen die vaak een stuk lager liggen (zowel bruto als netto) dan mensen met een bedrijfswagen.
- andere zaken zoals "deftige" kledij zijn ook wraakroepend. Veel werknemers hebben ook kledij die vaker verslijt of gewoon kledij die nodig is om te werken (maar geen bedrijfskledij is). Zelfs al krijg je werkkledij, dan krijg je ook geen budget om vrij te besteden, maar vaak slechts een minimumbedrag of een stuk kleding die niet praktisch is (maar wel goedkoop). Waarom zou je dan bvb 100 euro per maand representatievergoeding moeten krijgen als je ook deftig gekleed kan zijn met een kleiner budget. Omdat je een bepaalde standing moet hebben in je beroep? Dat de werkgever dan maar de kledij zélf aankoopt of je extra loon geeft, die je dan even economisch kan besteden als een gewone werknemer.
- cultuurcheques, ecocheques, maaltijdcheques, geschenkcheques, sportcheques, ... : allemaal cheques die gewoon verdoken loon zijn en een industrie creëren die méér geld kosten aan administratie en op zich weinig bijbrengen (zelfs ecocheques worden vaak niet echt ecologisch gebruikt).
- internetabonnementen kan je nog altijd toestaan, maar waarom zou het basisbedrag dat een normaal gezien betaalt aan internet, gratis moeten kunnen geven? Een standaard-abo van Telenet kost zo'n 28 euro per maand (basic internet), dat bedrag zou op zijn minst het belastbaar bedrag moeten zijn. Nu word je slechts belast op 5 euro per maand (kan zelfs nog minder). Logica? Volledig weg.
Het argument is altijd "ja maar, we betalen al zoveel aan belastingen". Los van de ganse discussie hoeveel je betaalt (de bullshit "ik betaal 40%, 45%, 50%, ..."), is het nu eenmaal zo dat niet elke werknemer dit systeem evenzeer kan gebruiken. Soms omdat de werkgever niet wil (buitenlandse bedrijven bvb), soms omdat de werkgever geen deftig HR-beleid heeft, soms dat hij gewoon het minimum betaalt en dus geen extra loon wil geven. Is het dan logisch dat de ene groep werknemers in de praktijk lager belast wordt omdat de werkgever fiscale consultants in diens neemt? Nee, daar is geen enkele logische verantwoording voor vanuit maatschappelijk oogpunt.
Meer zelfs, door het wirwar aan fiscale regeltjes (en de nodige consultancy daarrond) wordt het voor bedrijven duurder dan bedoeld om personeel aan te werven en door de combinatie van verschillende stelsels kan je soms enorme voordelen doen die nooit bedoeld waren bij het uitwerken van die maatregelen. Zo kan je aan nettolonen uitkomen die hoger zijn dan brutolonen. Daarom is het afschaffen, best in combinatie met een fiscale hervorming van de belastingsschijven, iets wat zo vlug als mogelijk moet gebeuren. Enkel maatregelen waarbij er een duidelijk een andere bedoeling is (bvb electrische fiets), kunnen voordelig uitkomen, maar moeten goed geëvalueerd worden om te vermijden dat je bvb toestanden hebt met een "volledig electrische wagen" die echter een batterij heeft die maar 80km meegaat en waarbij de auto gewoon blijft volgetankt worden met benzine.
Enkele voorbeelden van berekeningen waar je tot méér dan 150% dan de echte kost voor een werkgever kan uitkomen:
https://www2.deloitte.com/content/d...-onscreen_2018_Top20_Verloningstechnieken.pdf
..
) zien dat als een noodzakelijke vergoeding ipv een loonoptimalisatie.