Cerulean

Met Formula Legends komt ontwikkelaar 3DClouds op de proppen met een ander soort spel dan we van hen gewend zijn. We kennen ze vooral van racespelletjes op kindermaat, zoals Paw Patrol Grand Prix en Hot Wheels Monster Trucks. Ze blijven dus wel in hun vertrouwde omgeving van vierwielers die richting de finish racen, maar richten deze keer hun pijlen op een voornamelijk volwassen publiek met een voorliefde voor Formule 1. Of ze erin slagen om de perfecte crossover te vinden tussen de uitdaging die we linken aan Formule 1 en het karikaturale uiterlijk van dit spel, lees je hier.

De zon zakt traag achter de horizon van Peach Beach, terwijl een dolfijn met een duikbril je op volle snelheid de pas afsnijdt. In de verte zie je Luigi met een welgemikt groen schild zijn aartsrivaal Waluigi, verkleed als vampier, omver knallen. Vijf seconden later spelen zich in alle richtingen al andere taferelen af, en dat gaat door vanaf de start tot de finish. Mario Kart is terug van (nooit echt) weggeweest, en is groter en ambitieuzer dan ooit tevoren, met een open wereld die de reeks probeert open te breken in plaats van verder te borduren op de vertrouwde formule. Of deze gewaagde zet zijn vruchten (of bananenschillen) afwerpt, lees je hier.

Vorig jaar verscheen de ambitieuze reboot van Mortal Kombat. Op enkele punten van kritiek na, werd deze positief onthaald door de meeste gamers. Het verhaal was amusant en nam gaandeweg waanzinnige proporties aan, de graphics waren (en zijn nog steeds) adembenemend mooi, en de gameplay was geweldig. Een vaak voorkomende klacht was dat niet alle personages bij release beschikbaar waren. Enkelen daarvan, waaronder zelfs antagonist Shang Tsung, kon je enkel gebruiken als je er extra euro’s voor over had. Tot groot misnoegen van veel gamers. Men voegt nu nog een reeks nieuwe personages toe, maar gelukkig gaan ze vergezeld van een bijkomende verhaallijn en nog een paar leuke extraatjes. Gaat het hier om een gerechtvaardigde uitbreiding, of een schaamteloze cash-grab? Dat kom je in deze review te weten.

Het zijn intussen niet meer de recentste games, maar doorwinterde South Park-fans zullen ze waarschijnlijk levenslang koesteren: The Stick of Truth en The Fractured But Whole. Vooral de eerstgenoemde heeft een quasi legendarische status verworven. Het waren voornamelijk klassieke RPG’s, doorspekt met typische South Park-humor van de bovenste plank. Randy Marsh zijn bengelend scrotum ontwijken omdat je op zijn slaapkamer gekrompen bent tot Lemmiwinks-formaat, een sleutelmoment om een traantje bij weg te pinken. Toen vorig jaar South Park: Snow Day! aangekondigd werd, en daarbij bleek dat dit zich in dezelfde kinderlijke pseudofantasiewereld zou afspelen als de voorgangers, werd er meteen enige hype gecreëerd. Benieuwd of de verwachtingen worden ingelost!

Het SteamWorld-universum is langzaam maar zeker aan het uitdijen. Centraal daarin staan de door stoom aangedreven robotjes die zich bezighouden met allerhande menselijke taken, gewoonlijk in een tweedimensionale wereld met uiteenlopende thema’s en spelgenres. Deze keer smijt de Zweedse ontwikkelstudio The Station deze robots voor het eerst in drie dimensies, en dat doen ze zowel bovengronds als diep onder de aardkorst. Want SteamWorld Build weet op verrassende manier city-building naadloos te verweven met dungeon crawling. Klinkt op papier intrigerend. Of het een succesvol experiment geworden is, lees je hier.

Wie mijn gevoelige nostalgische snaar wil bespelen, weet wat ze moeten doen: games ontwikkelen in de stijl van de gouden tijden van 3D-platforming! Ik heb het dan vooral over de pareltjes die Rare destijds uitbracht op de N64. Zij speelden zelf dan wel leentjebuur bij Super Mario 64, maar slaagden er met Banjo-Kazooie in om (in mijn ogen) op alle vlakken een nog beter spel te maken. De herinneringen die ik aan die tijden heb, zijn van onschatbare waarde. De charme die toen op de dikke beeldbuis getoverd werd, is tegenwoordig zo pijnlijk afwezig. Toen mijn oog viel op Cavern of Dreams en daarbij ook nog eens bleek dat ze een regelrecht eerbetoon aan die oude games zijn, wist ik onmiddellijk: dit moet ik spelen.

Onze favoriete Italiaanse loodgieter heeft nog maar net iedereen verrast met het fantastische Super Mario Bros. Wonder, en daar is ie alweer. Voor Super Mario RPG reizen we meer dan een kwarteeuw terug in de tijd, naar de laatste grote wapenfeiten van de iconische SNES. Nintendo nam toen Square onder de arm, die we vooral kennen van de Final Fantasy-reeks, en gaf hen de opdracht om een role-playing game te maken rond de wereldberoemde Mario. Die wisselwerking ontstond nadat Square had laten weten dat ze graag een RPG wilden maken die ook in het Westen zou aanslaan. Het is nu moeilijk in te beelden dat Final Fantasy toen nog niet echt internationaal was doorgebroken, maar dat gebeurde pas iets later dankzij de PlayStation. Super Mario RPG bleek al snel een schot in de roos en markeerde bijgevolg de start van een hele verzameling RPG-titels met Mario in de hoofdrol, waarvan de meest geliefde toch wel de Paper Mario-reeks is. Terug naar het heden: Nintendo gaf deze keer het...

Ooit streefden spelontwikkelaars ernaar om steeds scherpere graphics op het beeld te toveren. Elke pixel die je met het blote oog kon onderscheiden, was bijna een schande te noemen. Intussen is men al enige tijd terug de charme van pixels gaan inzien, als ze op de juiste manier gebruikt worden. Zogenaamde retrogames zijn zodanig normaal geworden dat het bijna raar wordt om nog te spreken van retro. Het is een stijl die vooral gehanteerd wordt door indie-developers. Ondertussen woedt bij de grote studio’s de strijd om de meest realistische beelden natuurlijk ongeremd verder. Wat we iets minder vaak te zien krijgen, is voxel-art. Een voxel is de driedimensionale versie van een pixel. Ook dit ogenschijnlijk primitieve blokje kan tot ware kunst verheven worden. En bij deze introduceer ik: Station to Station!

Het is inmiddels bijna twintig jaar geleden dat Microsoft tot het besef kwam dat ze op hun Xbox-consoles nood hadden aan een exclusieve tegenhanger voor het hyperpopulaire Gran Turismo op PlayStation. Forza Motorsport was hiervan het gevolg, en game na game was de kwaliteit van zo’n hoog niveau dat deze reeks al snel een gevestigde waarde werd onder de racegames. De focus heeft steeds gelegen op een realistisch rijgevoel, en een tijdje later verkenden ze ook de arcadegerichte contreien met Forza Horizon. We mochten nu aan de slag met de achtste game in de Forza Motorsport-reeks. Die heet niet Forza Motorsport 8. Neen, anno 2023 houden spelontwikkelaars ervan om terug van nul te beginnen (of beter gezegd: één), dus deze editie kreeg gewoonweg dezelfde naam als het allereerste spel in deze reeks. Welkom bij Forza Motorsport!

Sinds het ontstaan van Mortal Kombat in 1992 was deze iconische reeks nooit meer weg te denken uit het gaming-landschap. Na een ietwat woelige periode vanaf MK4 uit 1997, waarin de kwaliteit van de games werkelijk alle kanten opging, heeft NetherRealm Studios zich sinds de reboot in 2011 volledig herpakt en brengt het consistent ijzersterke vechtspellen uit. Nu hebben we opnieuw met een soort van reboot te maken in Mortal Kombat 1. De previews zagen er veelbelovend uit en we vroegen ons allemaal af of het onze verwachtingen zou inlossen. Duizenden liters bloed, weerzinwekkende (of lachwekkende) fatalities en brutale kombo’s later breng ik een verdict uit.