Action

In 2016 kwam een van de meest geanticipeerde games van de achtste gamegeneratie eindelijk uit: Team Ico, die met Shadow of the Colossus het argument van games als een kunstvorm vergemakkelijkten, brachten The Last Guardian uit, een avontuur over een jongen en het gigantische hond-draak-vogel-beest dat hij zijn beste vriend zou noemen. The Last Guardian ging niet om zwaard- (of stok-)gevechten of moeilijke blokpuzzels, maar had aan het hart één punt: het leren kennen van dit magnifiek beest. Trico's AI was complexer dan ooit gezien was in de industrie, het was zelfs een veelvoorkomend kritiekpunt dat hij maar niet deed wat de speler van hem wou - zo eigenzinnig was hij. Maar door die eigenzinnigheid, en het feit dat elk van de speler zijn acties op de ene manier of de andere te maken had met het gedrag van Trico, was het onmogelijk het einde van die game te zien zonder een uniek verwantschap te voelen met deze viervoeter (of tweevleugeler?) van nullen en enen.

Ruim zestien jaar geleden speelde ik voor het eerst Persona 3 op mijn teergeliefde PS2. Een JRPG die indertijd drastisch mijn kijk zou veranderen op videogames en deels ook mijn algemene kijk op het leven. Het was een game die over zware thema's kon praten zoals leven en dood, trauma en ... je liet rondhangen met je maten in een shoppingcentrum terwijl Japanse popmelodietjes speelden in de achtergrond. Het ene moment verkende je een demonische toren van 200+ verdiepingen terwijl je met jouw stand ... pardon, persona, tegen monsters vocht. Eerder dit jaar kregen we de langverwachte remake Persona 3 Reload (P3R kortgevat). Elk grafisch aspect kreeg een serieuze moderne revisie, de gameplay mechanics verdiept, de geweldige soundtrack werd opnieuw opgenomen en de hoeveelheid gesproken dialogen werd serieus uitgebreid. Het enige wat fans zoals ik zichzelf afvroegen, was: "waar is het antwoord?" "Waar is mijn gigantische grindsessie die eindigt met een milde anticlimactische noot?" Zoals...

Hoewel de verzamelwoede nooit toesloeg, durf ik gerust toe te geven dat ook ik indertijd een paar Pop!’s op mijn schap heb gezet. Een Elizabeth uit BioShock Infinite? Check. De Hulkbuster van Iron Man, Jack Skellington en Wall-E in groot formaat? Triple check. Kevin de Minion die mee mocht op reis door Europa en nu een eigen ludieke fotomap heeft met snapshots bij de Eiffeltoren, het Colosseum en het kasteel van Neuschwanstein? Zeker weten wel. Alleen heb je het uiteindelijk toch echt wel gezien met de grote hoofden en zielloze lege blikken die de markt van collectables overspoelen. Nagenoeg elke licentie in de popcultuur heeft wel een generiek stukje vinyl om op laagdrempelige wijze je ‘fan zijn’’ mee in de verf te zetten. Dat er van die alomtegenwoordige Funko’s nu ook een game op de markt is, doet dus niet eens de wenkbrauwen fronsen. De uitwerking ervan daarentegen ...

Italiaanse videogames staan voor mij haast synoniem met racing games, met dank aan Milestone en Kunos Simulazioni. Naast Ubisoft Milan behoren deze twee immers tot de grootste ontwikkelaars van het land. Gelukkig zijn er ook heel wat kleinere studios die interessante games uitbrengen zoals Close to the Sun, The Last Day of June of Batora: Lost Haven. Aan het lijstje van Italiaanse studios om in het oog te houden mogen we alvast Jyamma Games toevoegen. Zij brachten recentelijk hun debuuttitel uit en stortten zich hiervoor met volle overgave in een genre dat best uitdagend is, zowel voor de speler als voor de ontwikkelaar zelf, namelijk soulslike.

Nog geen anderhalf jaar nadat Final Fantasy XVI uitkwam voor PlayStation 5, tracht Square Enix ons al te verwennen met de pc-port van deze eerste real-time actie-RPG uit hun vlaggenschipfranchise. Deze pc-versie komt in twee edities, namelijk de standaardeditie en de Complete Edition. Deze laatste bevat, naast een aantal extra wapens en items, ook de twee uitbreidingen Echoes of the Fallen en The Rising Tide.

The Legend of Zelda: Echoes of Kingdom brengt deze keer “de” vrouwelijke protagonist met zich mee waar alle legendes over geschreven worden: prinses Zelda. Hyrule is in de ban van vreemde scheuren die overal in het koninkrijk verschijnen. Een andere verlaten wereld maakt connectie via deze scheuren en slokt langzaamaan delen van het koninkrijk en zijn bewoners op. Wanneer ook het kasteel van de koning onder vuur ligt en de koning en zijn raadgevers meegesleurd worden, is het aan Zelda om de legende ook waar te maken. We duiken met prinses Zelda in het avontuur om Hyrule te redden en stemmen gaan op dat ze zelfs Link, de befaamde zwaardvechter, moet redden. Heeft ze de wijsheid in pacht of is ze een schim van Link? Benieuwd hoe Zelda in de voetsporen van Link treedt!