Guest

PewDiePie, Dutchtuber, Enzo Knol en Acid zijn enkele van de bekendste youtubers die mijn kinderen volgen. Voor mijn kinderen zijn het helden, voor mij zijn het vervelende kereltjes die vaak te luid roepen. De generatiekloof is dan ook bij ons sterk aanwezig. Om de populariteit van deze youtubers te begrijpen, heb ik me dan ook kandidaat gesteld om de nieuwste game van Raiser Games, Youtubers Life 2, te reviewen. Youtubers Life 2 is nu beschikbaar op alle platformen en is de opvolger van Youtubers Life OMG. Lukt het me om me in te leven in de wereld van een youtuber of is het een mislukte poging om het werk van deze mensen naar waarde te schatten?

Square Enix heeft een nieuwe JRPG uitgebracht: Dungeons Encounters. Meer heb ik niet nodig om enthousiast te zijn. Als liefhebber van de Dragon Quest- en Final Fantasy-series keek ik er dan ook enorm naar uit om aan de slag te gaan met Dungeons Encounters. Ondanks dat Square Enix een grote studio is, werd er weinig bekendgemaakt over deze nieuwe JRPG. De aankondiging vond pas plaats tijdens de Tokyo Game Show begin oktober van dit jaar. Dungeons Encounters is beschikbaar op PC, Nintendo Switch en PS4, kostprijs € 29,99. Verdient Dungeons Encounters een plaats tussen de grote kleppers Final Fantasy en Dragon Quest of is het iets om snel te vergeten.

De Darksiders-reeks van THQ Nordic bestaat inmiddels al een goed decennium. Het is met schaamrood op mijn kaken dat ik moet bekennen dat ik nog geen van de delen gespeeld heb. Toen Darksiders III in november 2018 uitkwam voor Windows, de PlayStation 4 en de Xbox One, is deze in eerste instantie met gemengde gevoelens ontvangen geweest. Dit onder andere vanwege de slechte camera tracking, de extreem lange laadtijden en framerateproblemen. Na de release is dit gelukkig wel gepatched en zijn de camera tracking en de framerate aanzienlijk verbeterd.

Met veel plezier heb ik al de kans gekregen om enkele mooie games te reviewen voor BeyondGaming. Het voelt altijd zeer uitdagend om een game te reviewen waarvan je of nog nooit gehoord hebt of een genre waar je weinig voeling voor hebt. Frostpunk en The Survivalists waren zeer leuke ervaringen en was me een waar genoegen om deze uit te proberen. Wordt AWAY: The Survival Series van de onafhankelijke ontwikkelingsstudio Breaking Walls een volgende topper om te reviewen?

Als ik beelden zag van Spelunky had ik altijd een hoog Indiana Jones-gevoel. Een rondrennende avonturier die zich gewapend met een zweep een weg baant door met boobytraps gevulde grotten en ander bizarre omgevingen. Ook komen er nostalgische herinneringen naar boven van de games uit de Rick Dangerous-serie, welke ik in de periode niet lang na de release in 1989 veel speelde op onder andere de Commodore Amiga 500 van een kameraad van mij. Spelunky heeft effectief wel enkele raakvlakken met Rick Dangerous, maar is verder totaal verschillend.

Als kind van de nineties ben ik opgegroeid met de films van Rocky. Vooral Rocky 4, de clash tussen Ivan Drago en Rocky, is me altijd bij gebleven. Ik heb alle films meermaals bekeken, dus het leek me de ideale kans om de Rocky Saga te herbeleven met de nieuwe titel van Survios: Big Rumble Boxing: Creed Champions. Mijn laatste ervaring met boxing games dateert van mijn Xbox-periode met de Fight Night-series. De visuals waren toen indrukwekkend, de gezichten van de boksers zagen er soms gruwelijk uit na een aantal rondes.

Soms zijn er van die spellen waar je eigenlijk min of meer toevallig tegenaan loopt en volgens de omschrijving volledig in je straatje past. Als fan van fantasy RPG's zoals bijvoorbeeld Baldur's Gate en vroeger ook een fanatiek Heroes of Might and Magic-speler, is King's Bounty II voor mij zo'n titel. De eerste King's Bounty stamt al weer van 1990 en na het even terug opgezocht te hebben, kan ik me herinneren dat ik die ook ooit gespeeld heb. Ik kan me ook vaag herinneren dat het een behoorlijk lastig spel was...

Fort Triumph wordt door uitgever All in! Games beschreven als een kruising van de fantasiewereld uit Heroes of Might and Magic III en de turn-based speelstijl uit de XCOM-serie. Met die twee namen in één zin was Bibi helemaal enthousiast om eens volledig in deze game te duiken. Zeker omdat die twee spellen natuurlijk klassiekers zijn die ik in het verleden zeer veel gespeeld heb. Ik ga gewoon meteen eerlijk verklappen dat de claim dat Fort Triumph een combinatie zou zijn van deze games, toch wel wat overroepen is. Laten we het er bij houden dat Fort Triumph het kleine broertje is en je inderdaad merkt dat Cookie Byte Entertainment, de makers van het spel, zich op veel vlakken enorm hebben laten inspireren door de twee eerder genoemde spellen.

Je belandt als enige op een onbewoond eiland nadat je boot werd verwoest. Mijn eerste gedachte was … daar gaan we weer, de zoveelste survival game waarbij je als enkeling moet zien te overleven met de weinige middelen die je hebt. De makers van My Time at Portia, Overcooked en The Escapists, Team17, hadden eind 2020 The Survivalists uitgebracht voor consoles en PC en hebben recent een nieuwe gratis update uitgebracht: the Expeditions Edition. Slaagt Team17 erin een degelijke survival game te maken die vernieuwend is of is The Survivalists de zoveelste survival game in het rijtje van Stranded Deep, Rust, (Pix)Ark, …?

Ooit sprak men van een harmonieuze samenleving tussen alle wezens, geboren nadat de maan lukraak aan diggelen ging. Een snoodaard binnenin een groep van magische goden corrumpeerde na verloop van tijd z’n metgezellen, waardoor eeuwenlange slavernij van de mensheid ontstond. Uiteindelijk vocht die laatste groep terug tegen het terreurbewind, en zij waren succesvol in het opsluiten van hun tirannen in The Citadel. Sinds hun gevangenschap genoot het mensenras van een vreedzame tijdsperiode, maar deze gekluisterde entiteiten wisten van binnenuit chaos en verderf te verspreiden met alle miserie van dien. Toch moet er iets gedaan worden aan hun koppigheid; zodus arriveert ons naamloos hoofdpersonage, uitgerust met een gigantisch zwaard gesmeed uit een zeldzaam metaal (afkomstig van diezelfde maan) dat specifiek zulke machten decimeert!

Metroidvania's; moeilijk om in te beelden dat ze niet zo lang geleden relatief zeldzaam waren, deels omdat Nintendo en Konami op een gegeven moment zelf amper interesse toonden in officiële opvolgers. Vandaag de dag kon zo’n uitspraak niet verder van de waarheid verwijderd zijn, nu Castlevania: Anniversary Collection - met compilatie nr. 2 volgens geruchten in aantocht - op meerdere platformen bestaat, Nintendo na bijna twintig jaar eindelijk Metroid Dread voor de Switch onthulde én talloze kleinere developers het laatste decennium zelf een poging waagden. Een overvloed aan alternatieven, kort samengevat, met GRIME als een recente aanwinst voor het genre. Wijkt dit spel echter van de gebaande paden af voor een tikkeltje originaliteit?

De laatste tijd worden we regelmatig geconfronteerd met de grillen van de natuur; de recente wateroverlast, de droogte en de opwarming van de aarde tonen aan dat we altijd rekening moeten houden met de kracht van de natuur. In Frostpunk lever je een constante strijd tegen de koude waarbij de kans tot overleven met de dag slinkt. In deze ciity builder / survival game van 11 bit studios is het aan jou om je volk te leiden in deze deprimerende tijden.

Developer Acid Nerve was voorheen verantwoordelijk voor Titan Souls, maar barsten van de creativiteit deed het echter niet. Lang geen belabberde titel, maar hun debuut zette de kritische of publieke consensus niet bepaald in vuur en vlam. Toch oogstte het spel voldoende succes om als een figuratieve voet tussen de deur voor toekomstige opportuniteiten te dienen, om zo zes jaar later alsnog een poging te wagen met een geheel andere titel. Death’s Door is het eindresultaat, maar kunnen we deze keer spreken van een schot in de roos?

In juli 2020 is van Destroy All Humans! een remake uitgekomen voor de PC, PlayStation en Xbox. Nu, een klein jaar later, is ook de Nintendo Switch aan de beurt. Zelf heb ik het spel nooit eerder gespeeld, dus ik kan geen vergelijking maken met de andere versies. In deze review zal ik me dus volledig focussen op de versie welke is uitgebracht op de Nintendo Switch.

Streets of Rage 4; ooit was het een project dat voor velen synoniem stond met de reinste fantasie, zeker na twee geschrapte pogingen, maar uiteindelijk veranderde het alsnog in een realiteit! Minstens 25 jaar passeerde de revue nadat de serie met het nogal verwarde derde deel in een (relatieve) mineur eindigde, dus sceptici twijfelden of de betrokken partijen überhaupt een waardige opvolger konden creëren. Wat luidt het algemene verdict echter, nu het net iets langer dan één jaar geleden werd gereleased? Deels omdat het gedurende deze periode allerlei veranderingen onderging, waaronder de spiksplinternieuwe Mr. X Nightmare DLC, zullen we deze gedachte opnieuw onder de loep nemen!

Old MacDonald had a farm - heya heya hoo. And a kwek kwek here and a kwek kwek there. Sorry mensen, maar ik moest hiermee beginnen. Geen boerderijspel zonder dat goede oude kamplied. Want zeg nu zelf, met een titel als Ranch Simulator valt er weinig als introductie te vertellen. Volgens Wikipedia is een ranch een uitgestrekt gebied, inclusief de gebouwen die zich hierop bevinden, dat hoofdzakelijk wordt gebruikt voor het fokken van grazend vee. En dat, beste mensen, is de setting van deze game.

Je moet het maar aandurven: een game maken over een concept waar niet zo veel games van bestaan, maar de games die dat thema hebben, leggen de lat wel enorm hoog. Het is dan duidelijk dat we het niet over shooters of rpg's hebben, maar over iets helemaal anders: pretparkmanagment. Pixelsplit heeft zich eraan gewaagd en kwam met Indoorlands op de proppen. De vraag is natuurlijk of ze mee mogen draaien met toppers als Rollercoaster Tycoon en Planet Coaster of dat ze eerder whack-a-mole gewijs terug in hun kast worden geklopt.

Zelfs op de oudste videogame hardware wemelt het van de platformers, en omdat de industrie reeds decennia lang allerlei verfijningen bedacht, hebben ontwikkelaars hierdoor last om gameplay-gewijs origineel uit de hoek te komen. Doch zien we vrij regelmatig ettelijke buitenbeentjes; in de laatste jaren zagen we onder meer Octahedron, Dandara, Vectronom en Ynglet, en sporadisch komen we zelfs excentrieke exemplaren tegen zoals bijvoorbeeld Donkey Kong Jungle Beat met z’n bongo-apparaat. Super Magbot stuurt eveneens een andere richting uit wat betreft mechanische ideeën, maar is het wel succesvol met diens pogingen?

In een ver verleden werden de mensen die graag point-and-click adventures speelden op hun wenken bediend. Tussen 1988 en 2000 vierde dit genre naar mijn mening toch wel zijn hoogdagen. Rond deze periode kwamen titels als Maniac Mansion, Full Throttle, Day of the Tentacle, Grim Fandango en vele anderen uit. Vaak doorspekt met bijzondere humor en bijpassende animaties. Monkey Island en Simon the Sorcerer waren toch wel mijn persoonlijke favorieten en dat vooral vanwege de absurde humor die in de spellen zat. Kan Willy Morgan and the Curse of Bone Town de honger naar de point-and-click adventures van vroeger stillen?