PC

FMV-games waren in de jaren negentig “de shit”. Of dat leken ze toch even in mijn domme kinderlijke kop. Ik herinner me nog een verblijf op de kinderafdeling van het hospitaal waar de enige vorm van entertainment bestond uit cliniclowns en een Cd-i. Voor de jongelingen onder ons die het nu in Keulen horen donderen, leg ik even uit wat dat ding was. Op dit multimediasysteem van Philips kon je interactieve cd’s afspelen, en veel van die dingen draaiden dus om full motion video. Spellen als Dragon’s Lair en Mad Dog McCree boden je interactieve films waarbij jij de beslissingen voor het hoofdpersonage moest maken. In het hoofd van een tienjarige in de jaren negentig is zoiets dus ... mindblowing. In de ogen van de rest van de wereld bleek het echter een ander verhaal en mede door de dure kostprijs van de Cd-i werd het allemaal nogal een flop. Samen met het systeem leken ook de FMV’s veroordeeld tot de annalen van de geschiedenis.

Zo maken ze ze doorgaans niet meer. Het is een dooddoener die in het geval van Pumpkin Jack doeltreffend is. Wanneer je dit kleine spelletje begint te spelen stap je namelijk in een tijdmachine naar het begin van de jaren 2000 toen simpele platformers met excentrieke personages schering en inslag waren. Pumpkin Jack doet spontaan denken aan titels als Jak and Daxter en Gex. De hamvraag is dan ook of er in 2021 op de PlayStation 5 nog nood is aan een game die naar het verleden kijkt voor inspiratie. Tijd om dat even te ontdekken in de review.

Voor degenen die het nog niet wisten: Hercule Poirot is een fictief personage dat, zoals de titel al prijsgeeft, werd bedacht door Agatha Christie. Hij is een detective die regelmatig speciale moordzaken oplost. Zijn avonturen vind je terug in vele boeken, maar ook op het televisiescherm vind je de Belgische detective af en toe terug. Zijn laatste verschijning is in een vorm van een videogame waarin hij de ene na de andere zaak dient op te lossen. Ik neem je graag mee in de nieuwe avonturen van Hercule Poirot.

Sommige namen uit de sportwereld hoeven weinig tot geen uitleg, ook al ben je geen sportfan. Iedereen van een zekere leeftijd, en misschien zelfs jonge leeftijd, weet bijvoorbeeld wie een Maradona, Serena Williams of Eddy Merckx is. Het waren personen die op een of andere manier uitblonken in hun sport. Nog zo’n icoon is Ayrton Senna. Tot op vandaag wordt deze F1-legende door velen verheerlijkt. Grotendeels omdat hij gewoon goed was in wat hij deed, maar ook waarschijnlijk doordat hij veel te vroeg omkwam in een spectaculaire crash die bij heel wat mensen op het netvlies gebrand is. Als eerbetoon bracht Aquiris Game Studio in samenwerking met Ayrton Senna Institute voor zijn game Horizon Chase Turbo een DLC uit met de ronkende naam Senna Forever.

Square Enix heeft een nieuwe JRPG uitgebracht: Dungeons Encounters. Meer heb ik niet nodig om enthousiast te zijn. Als liefhebber van de Dragon Quest- en Final Fantasy-series keek ik er dan ook enorm naar uit om aan de slag te gaan met Dungeons Encounters. Ondanks dat Square Enix een grote studio is, werd er weinig bekendgemaakt over deze nieuwe JRPG. De aankondiging vond pas plaats tijdens de Tokyo Game Show begin oktober van dit jaar. Dungeons Encounters is beschikbaar op PC, Nintendo Switch en PS4, kostprijs € 29,99. Verdient Dungeons Encounters een plaats tussen de grote kleppers Final Fantasy en Dragon Quest of is het iets om snel te vergeten.

In het verleden was er een wijdverspreid geloof dat het fotograferen van een persoon het stelen van hun ziel was. Een absurde overtuiging natuurlijk, maar wel één die mede aan de basis lag van het idee achter de Project Zero-serie. Lange tijd werd de Project Zero-saga vergeleken met Resident Evil en Silent Hill wat betreft de kwaliteit van de horrorervaring. Nu Resident Evil een bescheiden shooter is geworden en Silent Hill ten prooi is gevallen aan Konami's bizarre renovatiebeleid, is de release van een nieuwe Fatal Frame-aflevering (de naam waaronder de Tecmo Koei-serie in Amerika bekendstaat) een godsgeschenk voor fans van het genre.

In games worden ninja's vaak op twee manieren geïnterpreteerd: ofwel zijn ze hoogst efficiënte, levensgevaarlijke killing machines, of ze smelten zowaar met het gewaad der duisternis samen om zo ongemerkt rond te sluipen. Af en toe combineert men zelfs de twee stijlen, waardoor ontwikkelaars in het verleden de illusie om doelwitten geniepig te elimineren herhaaldelijk verkochten. Recent in Sekiro: Shadows Die Twice bestond dit soort methode louter als een optie om te overwegen, terwijl het in de antieke Tenchu-serie min of meer een verplichting was. Langs de zijde van indie developers hebben we dan weer Klei Entertainment’s Mark of the Ninja en Aragami van Lince Works, en net die laatste ontving sinds kort een opvolger voor verscheidene platformen. Is het een volwaardige stealth game of is het, net als bij vele hedendaagse AAA-budget titels, enkel een oppervlakkige feature?

De tijd dat ik iedere ochtend bij de onthaalmoeder werd afgezet vooraleer ik naar de kleuterschool vertrok, ligt al even achter mij. Onbezonnen amusement met mijn klasgenootjes zonder dat er van enig huiswerk sprake was. Het weekend werd iedere vrijdagmiddag stevig ingezet door de verhalen van oma Germaine. Deze marionet was op een blauwe maandag in elkaar gestoken door juf Els. Zij wist op deze manier die kleine snotters tomeloos te boeien met haar fascinerende vertelsels. Ik ben blijkbaar niet de enige nostalgische ziel die met de nodige weemoed terugkijkt op deze zorgeloze periode. Ontwikkelaar kaleidoscube doet het poppenspel herleven in A Juggler’s Tale, een sprookje waarin de wanderlust van een klein meisje heel wat teweegbrengt. In deze review kom je te weten of ze dit originele uitgangspunt hebben weten om te zetten naar een leuke game.

Planet Zoo viert volgende week z'n tweede verjaardag! Hoewel er niets bijzonders op de planning staat om die verjaardag in de schijnwerpers te plaatsen, zijn de ontwikkelaars bij Frontier nog altijd druk bezig met nieuwe content voor de dierentuinsimulator. Zowel gratis als betalende content wordt nu en dan naar het gamende publiek gebracht. De nieuwste DLC-aanwinst is het North America Pack. Voor een kleine tien euro haal je hiermee enkele nieuwe dieren naar je dierentuin.

De laatste jaren wint Marvel steeds meer aan populariteit. Onder andere het aantal films is nog amper te volgen. Het Marvel-universum heeft dan ook ontzettend veel helden die elk hun eigen verhaal willen vertellen. Ook bij de Guardians of the Galaxy is dat het geval. Ondertussen hebben ze twee eigen films en maakten ze hun entree in enkele andere films. Vanaf morgen mogen ze daar ook een nieuwe eigen game aan toevoegen. Ik neem je graag mee naar Marvel's Guardians of the Galaxy.

Het goede leven. De ene zal er over spreken als hij of zij in een warm land met een cocktail op het strand ligt, een ander gaat misschien vinden dat het pas begint nadat men niet meer moet werken en van zijn pensioen kan genieten. Maar het is ook de titel van een game waarin een journalist, een klein dorpje en katten en honden de hoofdrollen hebben gekregen. Of dit een geslaagd concept is, gaan we even bekijken.