PC

Halloween staat voor de deur en dat betekent dat we weer mogen griezelen. Ook The Dark Pictures Anthology: House of Ashes zal hierbij z'n steentje bijdragen. De derde game in de reeks die ooit uit acht games moet bestaan, doet weer het nodige om voor een spannende ervaring te zorgen. Horrorelementen moet je niet verwachten, maar het spel doet er alles aan om je continu op het puntje van je stoel te zetten. Mijn ervaring met House of Ashes lees je in deze review.

Soldaatje spelen, het is iets dat velen onder ons in hun jeugd waarschijnlijk veel gedaan hebben. Sommigen zijn deze fase nooit volledig ontgroeid, en gooien zich met plezier op paintball, lasershooting of airsoft. Al blijft het veiliger om online oorlogje te voeren en spellen als Call of Duty en Battlefield blijven razend populair. Het aantal spellen dat een meer realistische ervaring probeert te brengen blijft echter beperkt en vooral het PC-publiek kan rekenen op goede simulaties zoals ArmA 3, Squad of Insurgency. Het nieuwste deel in deze laatste reeks, Insurgency: Sandstorm, maakte onlangs wel zijn langverwachte opwachting op consoles.

Na een eerdere release voor pc enkele jaren geleden en de komst van de Xbox One-versie eerder dit jaar, waren vorige maand de andere consoles aan de beurt. Sinds een maand kan je dus ook op PlayStation 4 en Nintendo Switch aan de slag met Project Winter. In een winters landschap moet je alles op alles zetten om je medespelers te helpen ontsnappen of hen net te verraden en de kop in te kloppen. Je kan het zowat vergelijken met een uitgebreidere versie van Among Us. Of het me beviel, lees je in deze review.

Na het maken van een Mario Kart-kloon met Nickelodeon Kart Racers was het een kwestie van tijd voor ook Smash Brothers op de kopieermachine ging in het hoofdkwartier van Nickelodeon, een magische plek waar de Turtles vriendschappelijk keuvelen met Jimmy Neutron in de cafetaria. Er valt ook hoegenaamd niks af te dingen op de kracht van dat idee. Het is weinigen gegeven om een game als Smash Bros. te imiteren, omdat je het enkel kan doen als je een diverse stal van herkenbare personages hebt. Nickelodeon, dat vele jaren onze kindertijd gekleurd heeft met animatiereeksen als Spongebob Squarepants en Hey Arnold, heeft dan ook alles in huis om een gooi te doen naar de kroon van Nintendo. Komt Nickelodeon All-Star Brawl in de buurt van de perfectie die Super Smash Bros. door de jaren heen bereikt heeft of krijgen we opnieuw een gemiste kans zoals PlayStation All-Stars te verwerken? Tijd voor een review.

In de lijstjes met de beste FPS-games ooit gemaakt, zal je steevast Half-Life of diens sequel terugvinden aan de top. Beide titels waren dan ook grensverleggend voor hun tijd. De invloed van deze reeks op het genre en de industrie is tot op de dag van vandaag nog steeds voelbaar. Gaande van games als F.E.A.R., Metro 2033 en Bioshock tot het oeuvre van Arkane Studios (Dishonored, Prey en Deathloop), zijn al deze titels ergens schatplichtig aan de erfenis van Gordon Freeman. Echte klonen bleven wonderwel achterwege, maar met Industria verscheen er onlangs een game die zijn inspiratiebron wel zeer hoog in het vaandel draagt.

Sinds 2 september is Bravely Default II beschikbaar op PC. Het spelen en reviewen ervan was er eentje van een lange adem. Nochtans ben ik fan van JRPGs, maar er was hier iets wat me steeds weerhield om er serieus van te genieten. Ik moest mezelf steeds pushen om verder te spelen zodat er hier toch een recensie van werd neergepend. Laat zeker weten wat jullie bevindingen van het spel zijn, ik ben best benieuwd. Hieronder mijn mening!

“Met een mascotte is ons succes gegarandeerd!” dachten vele ontwikkelaars tijdens de formatieve jaren van videogames blijkbaar. Mede vanwege de monumentale financiële opbrengsten van onder meer Nintendo’s Donkey Kong of Namco’s Pac-Man, kregen talloze concurrerende bedrijven het idee om hun eigen (hopelijk) iconische karakters te bedenken. Vaak ging dit gepaard met een gameplay-idee dat doolhofachtige levels hanteerde - makkelijker voor het arcadekastje om zo iemands geld op te peuzelen - wat in TAITO's geval resulteerde in het populaire Bubble Bobble. De bubbel voor deze ooit populaire IP is ondertussen lang geleden gesprongen, maar dat houdt de rechthebbende eigenaar niet tegen om het alsnog enige aandacht te geven.

Toen World War Z in 2019 uitgebracht werd, werd al heel snel de vergelijking gemaakt met Left 4 Dead 2, deels terecht en deels ten onrechte. Natuurlijk kan niet ontkend worden dat beide games er op het eerste zicht wat hetzelfde uitzien. Het zijn allebei moderne zombie shooters in een apocalyptische setting, waar de multiplayer en co-op gameplay belangrijker zijn dan het episodische verhaal. Zelfs de beschikbare klassen en aldus personages zijn in beide games te herleiden naar ongeveer dezelfde specifieke rollen binnen het team van zombiejagers. Waar World War Z zich wél in onderscheidt ten opzichte van zijn concullega, is onder meer de third person view én het upgradesysteem, waardoor je als speler extra gemotiveerd wordt om de game te blijven spelen. Doorgespoeld naar dit jaar, namelijk op 21 september, kwam World War Z: Aftermath eindelijk beschikbaar op de diverse platformen. Een ideale gelegenheid voor ons om na te gaan hoe deze game zich nu onderscheidt van zijn voorganger...

Zombies... De eeuwige zondebok! Ongeacht waar ze in tevoorschijn komen, bijna iedere keer zijn ze het onmiskenbare ‘slachtoffer’ van iemand die ze een miljoen pandoeringen wil toedienen. Met actie opgepompte stukken media (in al hun vormen en maten) exploiteren deze gedachteloze ondoden maar al te graag, waardoor videogames ze herhaaldelijk bij elkaar ronselen voor onder andere shooter ervaringen. Zeker als dit coöperatieve omstandigheden kan rechtvaardigen. Niet dat ik er iets op tegen heb, want het maakte me nog altijd nieuwsgierig over het goeds dat Turtle Rock's Back 4 Blood op tafel kon brengen. Collega's Tonerider, Edenian, Sir. K, ShPonGle en FreakyJP vertoonden eveneens interesse, en zodus leveren we samen een recensie bestaande uit meerdere opinies!

Met veel plezier heb ik al de kans gekregen om enkele mooie games te reviewen voor BeyondGaming. Het voelt altijd zeer uitdagend om een game te reviewen waarvan je of nog nooit gehoord hebt of een genre waar je weinig voeling voor hebt. Frostpunk en The Survivalists waren zeer leuke ervaringen en was me een waar genoegen om deze uit te proberen. Wordt AWAY: The Survival Series van de onafhankelijke ontwikkelingsstudio Breaking Walls een volgende topper om te reviewen?

Elf jaar na de oorspronkelijke release heeft Alan Wake nog steeds een warme plek in vele harten. Het roept nog steeds herinneringen op aan verhaalvertelling waar nauwelijks een touw aan vast te knopen was en tonnen sfeer. Het is niet verbazingwekkend dat dit één van die zeldzame titels is waar fans ruim een decennium later nog steeds blijven hunkeren naar een sequel. Voor het eerst in een lange tijd is er ook daadwerkelijk hoop in de vorm van Alan Wake Remastered. Samen met ontwikkelaar d3t brengt Remedy één van hun meest geliefde games terug onder de aandacht en brengt het Alan Wake ook naar een volledig nieuw publiek op PlayStation. Heeft deze remaster alles in huis om nieuwe zieltjes te winnen voor een opvolger? Je ontdekt het in de review.

Er komt een onvermijdelijke fase in het leven van elk jongetje waarbij we even door het leven willen gaan als ninja. Je kleedt je in je meest donkere pyjama, trekt een bivakmuts over je hoofd en begint door het huis te sluipen en je te verstoppen. Je schuilt achter de sofa of kruipt in de kleerkast en probeert zo hard mogelijk je adem en gegiechel in te houden, wachtend op het opportuun moment om toe te slaan. Wanneer je prooi na oneindig lang wachten ten tonele verschijnt spring je "Bonsai!!!" schreeuwend tevoorschijn. Ninja! Helaas heb ik ondertussen geleerd dat eens je de dertig gepasseerd bent vriendinnen maar matig onder de indruk zijn van dat soort streken, al helemaal niet wanneer je strijdkreet zoveel betekent als miniatuurboompje. Het is dan ook maar wat goed dat Ghostrunner de voorbije dagen op mijn PlayStation 5 vertoefde om mijn innerlijke ninja nog eens de kans tot schitteren te geven. Het risico op afkeurende blikken van mijn betere helft is een stuk kleiner op console.