PC

Om professionele redenen neem ik regelmatig de trein naar de hoofdstad. Het pendelen brengt een groot voordeel met zich mee, namelijk extra vrije tijd om nuttig te spenderen. Mijn reistijd loopt al snel op tot vier uur per dag, dus ideaal om op de Switch te gamen. Als gastreviewer kreeg ik de mogelijkheid om Loddlenaut uit te proberen. Loddlenaut werd uit de hoed getoverd door ontwikkelstudio Moon Lagoon, een studio bestaande uit twee jonge mensen, Ricardo Escobar en Jin-Young Sohn, die oorspronkelijk Loddlenaut als schoolproject hadden gemaakt. Loddlenaut kwam eerder uit op Steam en werd zeer positief onthaald. Kan Loddlenaut ook op de Switch scoren en kan het mij bekoren tijdens mijn treinrit of zoek ik al snel ander vertier? Je ontdekt het hieronder.

In 2016 kwam een van de meest geanticipeerde games van de achtste gamegeneratie eindelijk uit: Team Ico, die met Shadow of the Colossus het argument van games als een kunstvorm vergemakkelijkten, brachten The Last Guardian uit, een avontuur over een jongen en het gigantische hond-draak-vogel-beest dat hij zijn beste vriend zou noemen. The Last Guardian ging niet om zwaard- (of stok-)gevechten of moeilijke blokpuzzels, maar had aan het hart één punt: het leren kennen van dit magnifiek beest. Trico's AI was complexer dan ooit gezien was in de industrie, het was zelfs een veelvoorkomend kritiekpunt dat hij maar niet deed wat de speler van hem wou - zo eigenzinnig was hij. Maar door die eigenzinnigheid, en het feit dat elk van de speler zijn acties op de ene manier of de andere te maken had met het gedrag van Trico, was het onmogelijk het einde van die game te zien zonder een uniek verwantschap te voelen met deze viervoeter (of tweevleugeler?) van nullen en enen.

Ruim zestien jaar geleden speelde ik voor het eerst Persona 3 op mijn teergeliefde PS2. Een JRPG die indertijd drastisch mijn kijk zou veranderen op videogames en deels ook mijn algemene kijk op het leven. Het was een game die over zware thema's kon praten zoals leven en dood, trauma en ... je liet rondhangen met je maten in een shoppingcentrum terwijl Japanse popmelodietjes speelden in de achtergrond. Het ene moment verkende je een demonische toren van 200+ verdiepingen terwijl je met jouw stand ... pardon, persona, tegen monsters vocht. Eerder dit jaar kregen we de langverwachte remake Persona 3 Reload (P3R kortgevat). Elk grafisch aspect kreeg een serieuze moderne revisie, de gameplay mechanics verdiept, de geweldige soundtrack werd opnieuw opgenomen en de hoeveelheid gesproken dialogen werd serieus uitgebreid. Het enige wat fans zoals ik zichzelf afvroegen, was: "waar is het antwoord?" "Waar is mijn gigantische grindsessie die eindigt met een milde anticlimactische noot?" Zoals...

Waarom, waarom, mijn God, waarom? Het is de eerste vraag die ik me stel wanneer ik zie dat er nog maar eens een remaster, remake of rewhatever van een wat oudere game op de proppen komt. Soms valt dat reuze mee en zie je zo wat de bestaansreden van een herwerking is, zoals bij een Epic Mickey of Resident Evil 4 die hun ervaring moderniseerden om een nieuw publiek aan te spreken, Andere keren echter, merk je dat de uitgever gewoon een nieuw likje verf over het oude canvas gesmeerd heeft om toch nog maar eens langs de kassa te passeren, zoals in het geval van LEGO Harry Potter dat voor de derde consolegeneratie op rij in een ‘nieuwe’ versie aan de man wordt gebracht. Wat Until Dawn betreft lijkt het echter allemaal een stuk minder zwartwit.

Daar is ie dan! De remake van Silent Hill 2, een van de meest en langst verwachte toppers van dit jaar, netjes op tijd afgewerkt door Bloober Team voor grote uitgever KONAMI. Want ja, er was wel twijfel, toen voor het eerst duidelijk werd dat de Poolse gamestudio, die we vooral kennen van de Layers of Fear-reeks, Observer, Blair Witch en The Medium, deze prestigieuze taak op zich mocht nemen. En dan heb ik het over die nobele uitdaging, om één van de beste PlayStation 2-titels ooit te herwerken naar moderne standaarden (lees: Unreal Engine 5), en dat zelfs te mogen doen voor zowel PlayStation 5 als pc.

Terugkeren naar de ijstijd is nu niet direct iets waar ik naar uitkijk. En ook al doen we nog zo ons uiterste best om de aarde wat warmer te maken, toch lijkt het niet onmogelijk dat het ooit gebeurt. Of het ene met het andere te maken heeft, laat ik hier in het midden want het is geen wetenschappelijk artikel. De geschiedenis heeft echter de neiging om zich te herhalen dus hoop ik gewoon dat het nog lang zal uitblijven.

De jaren negentig worden vaak omschreven als de gouden periode voor Japanse rollenspellen en vooral op de Super Nintendo en de PlayStation verschenen er heel wat klassiekers die vandaag de dag nog steeds als inspiratiebron gelden. Vaak krijgen deze klassiekers zelfs een nieuw jasje aangemeten in de vorm van een remaster en een klassieker. Maar het zijn vooral de indietitels gemaakt door personen met een liefde voor het genre die in het oog springen, zoals Sea of Stars, Chained Echoes of het onlangs aangekondigde Threads of Time. Eentje die zeker je aandacht verdient, is Beyond Galaxyland, een spel dat wordt uitgegeven door United Label, het indielabel van CI Games, de uitgever van onder andere Lords of the Fallen en de Sniper: Ghost Warrior-reeks.