Platformer

Prince of Persia … één van de alleroudste game franchises die al heel wat ups en downs heeft meegemaakt. Van de baanbrekende originele game in 1989 tot de steengoede trilogie op PS2/Xbox/GameCube en een hoop middelmatige troep zoals de DS en Wii-games. De franchise leek daarna begraven, maar heeft gelukkig een comeback gemaakt met het steengoede Prince of Persia: The Lost Crown. Volgende in het lijstje was The Rogue Prince of Persia, dat enkele maanden later uitkwam en zeker niet moest onderdoen voor zijn voorganger. Van metroidvania naar roguelite (wie had wat anders gedacht met The Rogue als titel?). Een redelijke verandering van genre die tegelijk nieuw maar ook vertrouwd aanvoelt. Voor deze review ga ik met de Switch 2-versie aan de slag, een grote upgrade ten opzichte van de Switch-versie, die enkele maanden later uitkwam dan de versies op pc en andere consoles.

Terminator 2: Judgment Day. Terecht opgehemeld als één van de briljantste actiefilms aller tijden en nog steeds één van regisseur James Camerons beste prenten. Met zo’n status zou je toch vermoeden dat het (gedurende het hoogtepunt van diens faam) ooit in een eerste klasse videogame-adaptatie belandde, maar de realiteit spreekt dit helaas tegen. De Terminator-franchise ontving namelijk nooit iets van het kaliber van een GoldenEye 007, een Star Wars: Rogue Leader of een Chronicles of Riddick: Escape from Butcher’s Bay. Het semi-recente Terminator: Resistance zou naar verluidt z’n charme hebben, maar ook hier merk je een enorme kwalitatieve kloof tussen het door Teyon gemaakte spel en mainstream schotten in de roos zoals Alien: Isolation of Indiana Jones and the Great Circle. Wat ik concreet bedoel is dat er tot op heden geen enkele titel bestaat waarover iedereen unaniem zegt dat het een klassieker is, maar Bitmap Bureau wou daar eind 2025 verandering in brengen. Sloegen ze in hun...

Sinds Battle for Bikini Bottom: Rehydrated in 2020 de nostalgie van duizenden gamers opnieuw aanwakkerde, probeert ontwikkelaar Purple Lamp die magie vast te houden. Na het hier reeds goedgekeurde The Cosmic Shake staat nu de derde telg klaar: Titans of the Tide. De vraag is niet alleen of het spel leuk is, maar ook of de makers eindelijk durven afstappen van het ondertussen vertrouwde gevoel. Na eventjes vertoefd te hebben in de geestwereld van Bikini Bottom, kan ik zeggen: Titans of the Tide is tof, maar niet vernieuwend.

De Krokante Krab houdt een promotie waarbij krabburgers aan de helft van de prijs worden verkocht. De rij is lang, en zelfs De Vliegende Hollander schuift geduldig mee aan. Als hij bijna aan de beurt is, stormt koning Neptunus binnen en steekt hem voorbij. Uit woede vervloekt De Vliegende Hollander Bikini Bottom. Het stadje verandert in een...

Als het aankomt op unieke co-op ervaringen voor twee spelers, dan blijft Hazelight Studios de ongenaakbare kampioen. De studio schotelde ons immers pareltjes voor zoals A Way Out, It Takes Two en Split Fiction. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat andere studio’s zich niet op hetzelfde pad durven wagen. Zo kregen we recent nog LEGO Voyagers voorgeschoteld en bracht het Nederlandse Studio Mantasaur onlangs ook All Hands on Deck op de markt, een kleurrijke co-op puzzelgame waar spelers de handen in elkaar zullen moeten slaan.

Ninja Gaidens Ryu Hayabusa is niet de enige ninja uit een klassieke games-periode waarvoor een ontwikkelaar dit jaar een comeback organiseerde. SEGA wou Joe Musashi eindelijk eens afstoffen en zij huurden Lizardcube in als hulp voor deze klus, nadat die studio hun kunnen demonstreerde met Wonder Boy: The Dragon’s Trap en (de presentatie van) Streets of Rage 4. Een geschikte partner in mijn opinie, en niet alleen omdat ze bijzonder getalenteerde 2D-artiesten zijn! Toch is deze opdracht niet te onderschatten, want over het assortiment van platformers (al dan niet met een vleugje actie) kunnen we de laatste paar maanden allesbehalve klagen. Kreeg Lizardcube het echter voor elkaar om het onderste uit de kan te halen voor Shinobi: Art of Vengeance, of verbleekt deze titel naast de inspanningen van de concurrentie?

Acht jaar. Zo lang is het geleden dat toen nog kersverse ontwikkelaar Playtonic Games op de proppen kwam met Yooka-Laylee, een soort spirituele opvolger van Banjo-Kazooie. Die game kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. De ontwikkelaar was namelijk samengesteld uit een team voormalige werknemers van Rare, die onder exact die belofte een erg succesvolle Kickstarter startten. De belofte werd grotendeels ingelost, als je voorbij de erg losse besturing en andere ergernissen kon kijken. Tijd voor een herkansing dus, met Yooka-Replaylee, een remake waar niemand op zat te wachten. Zoals Tamara Versmissen tegen haar man Bryan zei toen hun zoontje Dylano werd geboren: het is niet omdat het niet verwacht is, dat we het niet graag kunnen zien, hè?

Eerder dit jaar kreeg ik de eer om een van de leukste spellen die ik ooit heb gespeeld te reviewen: Donkey Kong Bananza. En nog maar een paar maanden later, na de meest recente Nintendo Direct, kwam zomaar de eerste DLC uit. Addertje onder het gras? Het stevige prijskaartje van twintig euro dat eraan hangt. Veel geld voor relatief weinig content.

Van sommige remakes kan je je afvragen of ze überhaupt hadden moeten bestaan. Van andere gaan je mondhoeken al lichtjes de hoogte in als je hoort dat ze op de planning staan. Eén van de, naar mijn bescheiden mening, beste Mario-games ooit gemaakt, valt zeker in die laatste categorie. Jawel mensen, ik heb het over Super Mario Galaxy, een titel die reeds in 2007 voor het eerst het daglicht zag. De meningen zullen ongetwijfeld variëren, maar naast Super Mario World en Super Mario Odyssey blijft Super Mario Galaxy voor mij nog steeds één van Nintendo’s grootste toppers. Ik was dus enorm verheugd toen ik hoorde dat Super Mario Galaxy en Super Mario Galaxy 2 in een bundel als remake zouden verschijnen op de Switch. Nintendo bezorgde ons alvast een reviewexemplaar, waarmee ik maar al te graag aan de slag ging!