THQ Nordic

2010, het jaar dat de Burj Khalifa werd ingehuldigd, de Eyjafjallajökull het op een spuwen van vulkanisch as zette en het luchtruim gijzelde en Toy Story 3 harten brak in de donkere zalen. Het jaar ook waarin levende legende Warren Spector na zes jaar de wereld eindelijk nog eens wist te verblijden met een game, namelijk een Wii-exclusieve platformer rond Mickey Mouse. Het schokgolfje dat dit veroorzaakte was niet van de muis. De man die verantwoordelijk was voor invloedrijke pc-games als Deus Ex besloot voor zijn eerste titel in jaren een game met motion controls en tekenfilmfiguren te maken. Dat kwam uiteraard omdat Spector een stevige Disney-fan is, die als het ware de sleutels van de kluis kreeg om decennialang Disney-geschiedenis in een ambitieuze game te stoppen. Het leverde Epic Mickey op, een spel dat zijn naam daadwerkelijk niet had gestolen, maar tegelijk ook behoorlijk wat ruwe kantjes had. Epic Mickey worstelde namelijk overduidelijk met de stevige limitaties die de Wii...

Het zijn intussen niet meer de recentste games, maar doorwinterde South Park-fans zullen ze waarschijnlijk levenslang koesteren: The Stick of Truth en The Fractured But Whole. Vooral de eerstgenoemde heeft een quasi legendarische status verworven. Het waren voornamelijk klassieke RPG’s, doorspekt met typische South Park-humor van de bovenste plank. Randy Marsh zijn bengelend scrotum ontwijken omdat je op zijn slaapkamer gekrompen bent tot Lemmiwinks-formaat, een sleutelmoment om een traantje bij weg te pinken. Toen vorig jaar South Park: Snow Day! aangekondigd werd, en daarbij bleek dat dit zich in dezelfde kinderlijke pseudofantasiewereld zou afspelen als de voorgangers, werd er meteen enige hype gecreëerd. Benieuwd of de verwachtingen worden ingelost!

Ik houd wel van SpongeBob Squarepants. "Amaar, Squidward, wat zeg jij nu??" hoor ik u denken. Toch wel, toch wel. Ik kom uit een generatie waar de 'klassieke' tekenfilm begon aangevuld te worden met meer subversieve content. Denk aan Ren and Stimpy, Beavis and Butt-Head ... Materiaal dat zijn plaats ondertussen zeker gevonden heeft in de geschiedenis van de popcultuur, maar het was nooit mijn ding. Nog steeds kijk ik met plezier naar ouderwetse Looney Tunes en ben ik ook een beetje blijer als de obsession du jour van de twee junior Squidwards gewoon leuk en onschuldig is (al trek ik wel een lijn in het zand als het aankomt op Peppa-maak er spek van-Pig of Cai-groan-llou. Daarmee dus mijn sympathie voor de spons met een dasje. Al jaren is het gewoon geestig, zonder ooit een sponsgerelateerd schandaal. De kans om Cosmic Shake op PlayStation 5 te spelen heb ik dan ook gretig aangenomen. Ook al moest ik daarvoor mijn dagelijkse Squidward-zelve inwisselen voor...

Op het vlak van gamereleases begint het jaar stilaan op dreef te raken, met best wel een aantal interessante titels welke deze maand onze kant opkomen. Zo kunnen we, na herhaaldelijk uitstel, eindelijk aan de slag met de nieuwste Alone in the Dark, welke een ode is aan de gelijknamige cultklassieker uit de jaren negentig. Onder hetzelfde IP brengt dit keer het toegewijde team van Pieces Interactive ons een mysterieus, maar spannend verhaal dat vloeide uit de pen van de veelgeprezen horrorschrijver Mikael Hedberg. De gotische noir-setting van dienst is een surrealistische interpretatie van het New Orleans uit de jaren twintig. Verder werden kosten noch moeite gespaard om er een succesvolle release van te maken, want niemand minder dan filmsterren Jodie Comer en David Harbour werden ingelijfd als hoofdpersonages. Uiteindelijk ging er nog een flinke laag Lovecraft overheen, waardoor je je als gamer kan afvragen: wat kunnen zij die houden van dit soort horrorspellen, nog meer wensen?

Voorrondes van de Croky Cup, nul - één aan de rust. Mijn Green Bruges speelt vandaag als een belabberde caféploeg tegen Beveren, normaliter nochtans een makkelijke partij. Toch staan we gevleid voor, dankzij een lucky treffer, en de vele missers van de tegenstander. Ik besluit tactisch in te grijpen en twee middenvelders te wisselen. Want centraal op het middenveld worden we duidelijk overrompeld. Natuurlijk geef ik mijn spelers ook die welverdiende donderspeech, vooraleer ze terug de grasmat opgaan. De maatregelen werpen meteen hun vruchten af, want het wordt een waar spektakel. We krijgen geen enkele tegenkans meer en scoren de ene mooie goal na de andere, waardoor we de match winnen met een oververdiende nul - vijf. We gaan door! De fans kunnen niet stoppen met juichen, de pers bejubelt mijn aanpak en het management toont zich tevreden. Want die broodnodige injectie voor ons transferbudget, die is nu binnen. Inderdaad, drie jaar na de release van de eerste editie is We...

Waar is de tijd dat je pc-magazines kocht waarbij er af en toe een cd-rom met een volledig spel bijzat. Ik herinner me nog hoe ik destijds een (volgens mij Franstalig) magazine kocht waarbij je Outcast kreeg, een computerspel waarvan ik als jonge snotaap eigenlijk bitter weinig begreep. Toch bleven vele beelden op mijn netvlies gebrand, van de indrukwekkende en revolutionaire 3D-wereld, twee jaar voordat de wereld zou kennismaken met de open wereld van Grand Theft Auto 3, tot de memorabele looks van het hoofdpersonage Cutter Slade. En het beste van al? Dit was een spel van eigen bodem, lang voordat Larian Studios wereldfaam verwierf met haar Divinity-reeks en Baldur's Gate 3.