Geld krijgen/geven van/aan familieleden?

[DogFacedGod]

Iemand die op eigen kracht zijn vermogen heeft verwerft dwingt bij mij toch meer respect af dan iemand die het in zijn schoot geworpen krijgt.



Dit dus.

Maar wanneer is iets eigen kracht?

Ik vind het belangrijker dat iemand van zijn eigen kan erkennen dat waar een mens geraakt is dat dat niet enkel puur de som is van zijn individuele prestaties is maar dat daar ook "geluk", "omgeving" , "prestaties van anderen",... insteekt. Dat die iemand beseft dat de ene meer geluk heeft dan de andere én dat niet alles een resultaat is van het puur individuele.


Ik vind bijvoorbeeld @anders. zijn opmerking vrij goed.

Als je al financieel veilig bent, zijn sommigen mensen mentaal meer bereid om meer risicio's te nemen omdat voor hen dat risico nemen, veel kleiner is dan iemand anders.
Ik ken er die meermaals zelfstandige activiteiten hebben opgestart, telkens gefaald (Niet omwille van incompetentie maar eerder omdat de usecase wel heel specifiek/idealistisch was.) maar vierde keer was de goeie. Maar dat was ook één uit een "goeie" familie dus die kon zo'n risico's zich permetteren.

 

[Multiboxer]

Ik heb altijd eten, drinken en kledij gekregen tot ik 19 was.
Ook had ik toen ik 18 jaar was een spaarboekje met 3000 euro erop en heb ik nog 3 jaar bij mijn vader thuis gewoond zodat ik kon werken en sparen.
Zo heb ik 30k gespaard voor mijn eerste appartement te kunnen kopen en gelukkig nooit moeten huren. Dat was wel een goeie ondersteuning.

Na er van beticht te worden dat ik later mijn broer met autisme zou oplichten is de band zeer verslechterd.
Nu proberen ze de band aan te halen en geld te schenken maar ik verscheur de cheques voor hun neus en zeg dat ik nooit een euro zal aanvaarden. Het voelt als omkoping aan om nu nog geld aan te nemen.
Ik heb laten weten dat ze alles aan mijn broer mogen schenken.
Ik moet niets, geen erfenis, nada en zal mijn plan wel trekken.

 

[Reverz]

Ik heb niet echt de gewoonte om respect af te meten van vermogen.

Respect verdient je wat mij betreft door wat je doet, niet wat je koopt/kan kopen.

Respect "verdienen" vind ik dan zelfs een beetje de verkeerde richting. Wie ben ik namelijk om te zeggen tegen/over een wildvreemde "Mijn respect moet je verdienen!"? Voor mij is het eerder: respect heb je, tenzij je acties laten zien dat je het gewoon niet verdient. Ik ga nu ook niet doen alsof ik iedereen 100% gelijk behandel, on(der)bewust ga je altijd wel oordelen/gedrag aanpassen, maar ik probeer het wel.

Ik denk dat men ook wel vergeet hoe veel eenvoudiger het is om de risico's te nemen die vaak nodig zijn om een goed betalende job "zelf op te bouwen" als je weet dat je iets hebt om op terug te vallen.

+1

Daarom dat men ook spreekt over kansarmoede. Je bent gemiddeld wrs nog steeds beter af als kind van een multi-miljonair die je gene rotte frank geeft dan als kind van gemiddelde ouders die u een klein duwtje geven. Connecties doen vaak veel of zelfs meer dan directe financiële steun. Ook de ervaring waar je heel je jeugd wordt "blootgesteld" aan de manier van leven van iemand die financieel succesvol is lijkt mij toch ook niet nutteloos. En als je echt keihard op je gezicht gaat, heb je altijd nog wel een backup.

Neem Viktor Verhulst als misschien wel gemakkelijkste voorbeeld: het is duidelijk aan welke kant van het spectrum die zit maar zelfs al zou diej nooit ne rotte frank gekregen heb van zijn pa... zou dat dan een self-made man zijn? Nee hé... alles waar hij nu zijn eigen geld mee verdient kan hij ook alleen maar doen omdat hij "zoon van" is.

Dus zelfs dat zogezegd "Fils a papa < ------------------------------------- > Self made" spectrum is héél erg voor interpretatie vatbaar en eigenlijk gewoon irrelevant. Wat maakt het mij uit hoeveel geld iemand heeft en sterker nog, van waar? Ik zal altijd veel meer respect hebben voor iemand die €100M erft van zijn/haar ouders maar mensen wel correct behandeld dan iemand die 'vanuit de goot' €100M bij elkaar rijft maar daarbij wel over lijken gaat en zijn medemens als vuil behandeld.

 

[anders.]

Respect "verdienen" vind ik dan zelfs een beetje de verkeerde richting. Wie ben ik namelijk om te zeggen tegen/over een wildvreemde "Mijn respect moet je verdienen!"? Voor mij is het eerder: respect heb je, tenzij je acties laten zien dat je het gewoon niet verdient. Ik ga nu ook niet doen alsof ik iedereen 100% gelijk behandel, on(der)bewust ga je altijd wel oordelen/gedrag aanpassen, maar ik probeer het wel.


+1

Daarom dat men ook spreekt over kansarmoede. Je bent gemiddeld wrs nog steeds beter af als kind van een multi-miljonair die je gene rotte frank geeft dan als kind van gemiddelde ouders die u een klein duwtje geven. Connecties doen vaak veel of zelfs meer dan directe financiële steun. Ook de ervaring waar je heel je jeugd wordt "blootgesteld" aan de manier van leven van iemand die financieel succesvol is lijkt mij toch ook niet nutteloos. En als je echt keihard op je gezicht gaat, heb je altijd nog wel een backup.

Neem Viktor Verhulst als misschien wel gemakkelijkste voorbeeld: het is duidelijk aan welke kant van het spectrum die zit maar zelfs al zou diej nooit ne rotte frank gekregen heb van zijn pa... zou dat dan een self-made man zijn? Nee hé... alles waar hij nu zijn eigen geld mee verdient kan hij ook alleen maar doen omdat hij "zoon van" is.

Dus zelfs dat zogezegd "Fils a papa < ------------------------------------- > Self made" spectrum is héél erg voor interpretatie vatbaar en eigenlijk gewoon irrelevant. Wat maakt het mij uit hoeveel geld iemand heeft en sterker nog, van waar? Ik zal altijd veel meer respect hebben voor iemand die €100M erft van zijn/haar ouders maar mensen wel correct behandeld dan iemand die 'vanuit de goot' €100M bij elkaar rijft maar daarbij wel over lijken gaat en zijn medemens als vuil behandeld.

Denk daar als voorbeeld maar aan Michel Van den Brande. "self-made"-man, maar er gebeuren wel continu ongevallen op zijn werven en hij blijft doen alsof het allemaal een ander zijn schuld is...

 

[LouGarou]

Ik heb het altijd ambetant gevonden dat de oudere generatie liever op zijn/haar centen blijft zitten en het bij wijze van spreken meeneemt in het graf, dan het op te doen of weg te geven. Mijn grootouders zijn van dat principe: het mag nooit niks kosten en 'ocharme ons pensioentje', maar dat pensioen is groter dan gelijk wie die nu pas op zijn/haar 65e in pensioen gaat, zitten al van hun 45 in pre-pensioen en met als gevolg op een berg geld. Dan heb ik liever dat ze het nu al grotendeels weggeven aan ouders, kleinkinderen, etc of opdoen, dan dat vadertje staat er binnenkort mee gaat lopen.

Mijn ouders zijn gelukkig niet van dat principe en ik zal later ook zoveel mogelijk mijn kinderen op tijd steunen, zonder dat de (r)overheid ermee gaat lopen. Want dat is én blijft degoutant.

 

[Nijntje]

Maakt zeker en vast wel uit, laat me raden jij hebt een pak geld gekregen.
Das dan makkelijk praten.

"ondernemerschap is makkelijk als je geld hebt''
Kort door de bocht. Ik ben op mijn 18e zelfstandig geworden in bijberoep met 1900 euro die ik zelf gespaard had en tegen men 30ste letterlijk alles dat ik had geriskeerd voor de uitbouw van een bedrijf terwijl ik nog niet eens vastgoed bezat maar aan het huren was.
Heb goed verdiend in mijn twintiger jaren maar als het mislukte was ik als dertiger letterlijk broke geweest.

Toen ik mijn woning kocht in 20-21 kwamen mijn ouders ook over de brug maar had hier niet naar gevraagd. Ik had al men zaken netjes op orde en wil voor mijn eigen leven verantwoordelijk zijn. Enige reden waarom ik geld zou aannemen is voor fiscale optimalisatie (erfrecht is schandelijk wat mij betreft), maar ik zeg hun altijd ''doe het aub op''

Men dochter van 15 maanden die heeft eigenlijk nu de lotto gewonnen. Successieplanning is al volop aan gang en ze gaat in principe nooit in de problemen kunnen komen. Ik vind dat ook geen gegeven om zich voor te moeten schamen. Ik ben ook fier op wat ik heb opgebouwd en deel graag dingen met vrienden, echter 'kijk eens wat ik heb en jij niet' situaties daar kots ik van. Is toch iets opvoeding gerelateerd waar ik al mee bezig ben geweest om de dochter daar de juiste waarden mee te kunnen geven dat het niet allemaal uit de lucht is komen vallen.

Geld is altijd een vieze discussie en broeihaard voor afgunst. Mijn vrouw werkt hard, stresserende job, veel uren en krijgt daar regelmatig wel is een sneer: ''Waarom kom jij eigenlijk werken, uwe vent heeft toch geld''. Ik vind dat degoutant en voor haar is dat super onaangenaam. Precies alsof ze daar wat de toerist gaat uithangen. Op haar werk is ze heel bewust dat ze geen handtas neemt of bepaalde juwelen opvallend zou dragen omdat ze commentaar zou krijgen. Ook daar zeg ik: je moet u nooit schamen om wat je hebt, gewoon het niet in mensen hun gezicht wrijven.

@anders. en ik hebben contact via een andere groep en ik trol hem daar ook af en toe maar heb hem ook al oprecht gezegd: good for you.
Hij werkt, familie wat meer bemiddeld, who cares? Snap niet waarom het soms zo moeilijk is om andere mensen iets te gunnen.

Zoals een aantal hier reeds vermeld hadden: het maakt niet uit van waar het komt of hoeveel het is maar wat je er mee aanvangt.

 

[mac-bc]

Mijn ouders hebben destijds aan elk kind €50K gegeven bij de aankoop van de "eerste en eigen woning" (precies de overheid ).

Nu staan wij voor een véél grotere investering, nu is er bij mijn ouders ook al veel meer marge om iets te geven, nu is het ook het ideale moment om aan successieplanning te doen, ... Alle lichten staan op groen. Maar mijn vader is er recent met een andere vrouw vandoor en sindsdien is alles wat dat betreft onbespreekbaar.

Hij zou er vroeger àlles aan gedaan hebben om op een fiscaal-gunstige manier vermogen naar zijn kinderen over te dragen. Nu dus 180° gedraaid en heeft hij al zijn geld nu nodig omdat #YOLO. Het kan hem niets meer schelen dat de overheid straks met dikke percentages wegloopt, zolang hij hier en nu nog grenzeloos kan genieten met zijn nieuwe vlam.
Het vermogen van mijn ouders is al gedeeld door 2 door de scheiding, maar dan nog heeft hij niets tekort en zou er ruimte moeten zijn om toch iéts te regelen. Misschien wil hij wel uitpakken tegenover zijn nieuwe vrouw. Een luxeleventje opbouwen. Een dikke villa kopen en 4 keer per jaar op reis gaan.

 

[Nijntje]

Mijn ouders hebben destijds aan elk kind €50K gegeven bij de aankoop van de "eerste en eigen woning" (precies de overheid ).

Nu staan wij voor een véél grotere investering, nu is er bij mijn ouders ook al veel meer marge om iets te geven, nu is het ook het ideale moment om aan successieplanning te doen, ... Alle lichten staan op groen. Maar mijn vader is er recent met een andere vrouw vandoor en sindsdien is alles wat dat betreft onbespreekbaar.

Hij zou er vroeger àlles aan gedaan hebben om op een fiscaal-gunstige manier vermogen naar zijn kinderen over te dragen. Nu dus 180° gedraaid en heeft hij al zijn geld nu nodig omdat #YOLO.
Het vermogen van mijn ouders is al gedeeld door 2 door de scheiding, maar dan nog heeft hij niets tekort en zou er ruimte moeten zijn om toch iéts te regelen. Misschien wil hij wel uitpakken tegenover zijn nieuwe vrouw. Een luxeleventje opbouwen. Een dikke villa kopen en 4 keer per jaar op reis gaan.

Ja goed maar in alle eerlijkheid, uw ouders hebben dus als ik het goed voorheb u reeds 50k gegeven? Je snapt dat zoiets bij het merendeel van de bevolking onbestaand is? Als uw vader, los van of ik akkoord ben met zijn keuzes, ZIJN EIGEN vermogen wil opdoen dan is dat toch perfect verstaanbaar?

 

[Pieterjan94]

Nee, nooit iets gehad voor grote/belangrijke aankopen. Ook niet het gevoel gehad dat ik dat heb gemist. Met een gift van 50k had ik 50k verder gestaan, maar ik denk dat dat weinig extra comfort zou hebben opgeleverd tov mijn situatie nu.

50k krijgen die ik gewoon rechtstreeks in de beurs mag steken daarentegen... Dat zou wel interessanter geweest zijn - maar voor een aankoop niet echt.

 

[Ares]

Ik vind dat ook geen gegeven om zich voor te moeten schamen.

Klopt helemaal, maar Belgen en hoofden die boven het maaiveld uitkomen... Dat is en blijft een slechte combo.

Wat erger is, is dat dat politiek gezien alleen maar versterkt wordt in de wij-zij-beeldschepping (sterke schouders, CEO's die aan een zwembad hangen, successieplanning slecht want niet iedereen doet dat).

 

[DogFacedGod]

Nee, nooit iets gehad voor grote/belangrijke aankopen. Ook niet het gevoel gehad dat ik dat heb gemist. Met een gift van 50k had ik 50k verder gestaan, maar ik denk dat dat weinig extra comfort zou hebben opgeleverd tov mijn situatie nu.

50k krijgen die ik gewoon rechtstreeks in de beurs mag steken daarentegen... Dat zou wel interessanter geweest zijn - maar voor een aankoop niet echt.

Als je 50k krijgt voor een aankoop, dan bespaar je toch 50k elders? Objectief gezien maakt dat mogelijk dat je "vroeger" een huis kan kopen bijvoorbeeld dan normaal. En als je hierdoor vier jaar eerder een huis kan kopen in plaats van huren, dan maakt dat wel financieel verschil natuurlijk

En als je daardoor een ander huis kon kopen dan mogelijk, dan heb je wel extra comfort.

 

[mac-bc]

Ja goed maar in alle eerlijkheid, uw ouders hebben dus als ik het goed voorheb u reeds 50k gegeven? Je snapt dat zoiets bij het merendeel van de bevolking onbestaand is? Als uw vader, los van of ik akkoord ben met zijn keuzes, ZIJN EIGEN vermogen wil opdoen dan is dat toch perfect verstaanbaar?

Klopt. Ik besef dat. En ik ben daar dankbaar voor.
En ik begrijp ook dat je mijn reactie nu heel egoïstisch vindt.

Maar hier spelen twee effecten:

• Emotioneel: Ik zou er geen enkel probleem mee gehad hebben mocht hij die switch gemaakt hebben naar #YOLO samen met mijn moeder, zodat ze samen van hun pensioen konden genieten. Maar je zou kunnen stellen dat mijn ouders heel hun leven relatief bescheiden geleefd hebben om hun kinderen iets te gunnen en mijn vader dan beslist om mijn moeder te dumpen voor een jongere vrouw, om dan met zijn nieuwe vlam de Grote Jan te gaan uithangen. Dat steekt.
• Financieel: voor een ander investeringsproject van één van mijn broers hadden mijn ouders (toen ze nog samen waren) wél nog een grote schenking gedaan. Allemaal netjes beschreven dus op zich geen enkel probleem, dat wordt bij het overlijden van mijn ouders allemaal mooi vereffend. Dat was de afspraak. Maar bon, toen kwam ons project op de proppen. En toen kwam de scheiding. En net zoals bij mijn broer destijds heb ik dat geld eigenlijk nú veel meer nodig dan binnen 20 jaar natuurlijk. Dus op mijn vraag om een soortgelijke inspanning te doen, kwam een njet. Ook op de vraag om een kleinere inspanning te doen, kwam een njet. Géén inspanning dus. Reden? -> Zie puntje 1: vader is nu gescheiden, vermogen gedeeld door 2 en de tortelduifjes willen zichzelf niets tekort doen.

Je kunt je inbeelden dat ik nu heel anders kijk naar een vader die van zijn pensioen geniet, dan wanneer hij nog samen was geweest met mijn moeder en zonder die grote schenking aan die ene broer.
Allemaal zeer delicaat natuurlijk, want ik wil mijn broer zijn levensproject niet misgunnen. Ik wil mijn vader zijn geluk natuurlijk ook niet misgunnen, ook al is het met een nieuwe vrouw. En het blijft zijn geld dus wat kan ik ervan zeggen? Eigenlijk niets. Dat het niet eerlijk is. Maar daar houdt het ook mee op.

Ik wil het zeker niet laten escaleren. Net zoals met buren is familie de laatste groep waar je ruzie mee wil. Maar als je je afvraagt hoe familieruzies ontstaan, dan heeft mijn vader wel flink zijn best gedaan om de kiemen daarvan te zaaien in ruil voor zijn persoonlijk geluk. Het is nu aan mij om hiermee om te gaan.

 

[Castil]

Ik heb het altijd ambetant gevonden dat de oudere generatie liever op zijn/haar centen blijft zitten en het bij wijze van spreken meeneemt in het graf, dan het op te doen of weg te geven. Mijn grootouders zijn van dat principe: het mag nooit niks kosten en 'ocharme ons pensioentje', maar dat pensioen is groter dan gelijk wie die nu pas op zijn/haar 65e in pensioen gaat, zitten al van hun 45 in pre-pensioen en met als gevolg op een berg geld. Dan heb ik liever dat ze het nu al grotendeels weggeven aan ouders, kleinkinderen, etc of opdoen, dan dat vadertje staat er binnenkort mee gaat lopen.

Mijn ouders zijn gelukkig niet van dat principe en ik zal later ook zoveel mogelijk mijn kinderen op tijd steunen, zonder dat de (r)overheid ermee gaat lopen. Want dat is én blijft degoutant.

Hier van hetzelfde met de grootmoeder.
Ze spaart voor de kleinkinderen maar wilt nog niks geven want is zeer 'geldziek'. Haar goed recht om het te houden, maar ze verstaat niet dat er een groot deel naar de staat gaat bij overlijden.

Mijn ouders snappen het al iets meer.

 

[Valkuil]

Gekozen voor "éénmalig of beperkter".
10k gekregen nadat we ons huis hadden gekocht, maar dat bedrag spenderen ze bv. zelf ook elke paar maand aan op reis gaan. Veel zal er op het einde van hun rit niet overblijven, de nieuwe partner van ons ma is nogal materialistisch van aard, en leeft volgens het motto sterven met nul op de rekening (en liefst ook op het einde van de maand). Zijn keuze uiteraard. Hij werkt ervoor. Bij mijn vrouw zorgt dit wel voor enige wrevel, zij heeft wat meer gekregen van haar ouders en onze levensstijl en maatschappijvisie sluit ook veel harder aan bij die van haar ouders. Mijn moeder was vroeger ook helemaal anders maar laat haar nieuwe partner daar in begaan.

Enkel van de (niet kleine) erfenis langs moederszijde, die onder stiefvader's impuls ook wel aan dure wagens e.d. gespendeerd zal worden, vind ik het zonde en niet te verenigen met de levensstijl en visie van mijn grootouders, die zoals veel mensen van hun generatie sober leefden en hun geld bijhielden om familie te helpen die het nodig had. Dan wordt het via de erfbelasting denk ik socialer gespendeerd dan dat mijn stiefvader het zal spenderen.

 

[Pieterjan94]

Als je 50k krijgt voor een aankoop, dan bespaar je toch 50k elders? Objectief gezien maakt dat mogelijk dat je "vroeger" een huis kan kopen bijvoorbeeld dan normaal. En als je hierdoor vier jaar eerder een huis kan kopen in plaats van huren, dan maakt dat wel financieel verschil natuurlijk

En als je daardoor een ander huis kon kopen dan mogelijk, dan heb je wel extra comfort.

Vroeger een huis kunnen kopen vereist dan dat het op voorhand geweten is dat je die som zou kunnen krijgen - wat geen zekerheid is gezien de reacties hier.
De vraag hier interpreteer ik dus heel letterlijk, ik ga bv een huis kopen en krijg bij het delen van het nieuws plots 50k extra (wat al een extreem bedrag is imo). Dus ik weet het niet, ik win er zeker tijd mee door dat ik sneller dingen kan doen als ik dat zou willen, maar dat brengt nu ook niet de grote surplus aan comfort imo.

 

[Sylverscythe]

Maar wanneer is iets eigen kracht?

Ik vind het belangrijker dat iemand van zijn eigen kan erkennen dat waar een mens geraakt is dat dat niet enkel puur de som is van zijn individuele prestaties is maar dat daar ook "geluk", "omgeving" , "prestaties van anderen",... insteekt. Dat die iemand beseft dat de ene meer geluk heeft dan de andere én dat niet alles een resultaat is van het puur individuele.

Ik vind het wel weer klassiek dat droge feiten zoals gevraagd worden dan aanleiding geven tot een discussie rond "respect" en "self-made" zijn. Op enkelen na zijn we hier allemaal geboren in West-Europa, het equivalent van een grote pamper, om het respectloos uit te drukken. Dat is al een gigantische bijdrage tot dat "self-made" zijn, gevolgd door in welke gezin je net geboren werd.

Ik vind bijvoorbeeld @anders. zijn opmerking vrij goed.

Als je al financieel veilig bent, zijn sommigen mensen mentaal meer bereid om meer risicio's te nemen omdat voor hen dat risico nemen, veel kleiner is dan iemand anders.
Ik ken er die meermaals zelfstandige activiteiten hebben opgestart, telkens gefaald (Niet omwille van incompetentie maar eerder omdat de usecase wel heel specifiek/idealistisch was.) maar vierde keer was de goeie. Maar dat was ook één uit een "goeie" familie dus die kon zo'n risico's zich permetteren.

Net zoals iemand die arm opgroeit en elke euro in twee moest bijten helemaal anders aankijkt tegenover iets zoals de beurs, waar je risico neemt, terwijl de kinderen van heel wat BG'ers hier al op jonge leeftijd te zien en te horen krijgen dat het allemaal ok is (en papa/mama daardoor niet op straat staan).

 

[E_wout]

Het geluk gehad om toch in totaal al zo een 125 K te hebben gekregen als gift. Daarnaast successieplanning al voor een groot deel rond waardoor blote eigenaar van een veelvoud daarvan. Die blote eigendom komt dus ooit mijn richting uit maar lig daar nu totaal niet wakker van en hoop dat het nog lang mag duren.

Het is uiteraard "bon ton" om te zeggen dat je zelf je kapitaal opgebouwd hebt en ik heb daar inderdaad veel respect voor. Maar als ik het geluk heb om in die situatie te zitten en ze dat met veel liefde geven ga ik daar nu ook niet bepaald van weglopen. Zelf hebben we ons leven goed (en stabiel) uitgebouwd dus eigenlijk is alles "erbovenop" bonus. Mijn kinderen kunnen er maar wel bij varen.

Als jongere wel een tijdje de rebelse gedachte gehad "ik ga het zelf allemaal doen en geef mijn erfenis maar aan een goed doel". Nu ik zelf kinderen heb is mijn idee wel wat veranderd.

 

[anders.]

Vroeger een huis kunnen kopen vereist dan dat het op voorhand geweten is dat je die som zou kunnen krijgen - wat geen zekerheid is gezien de reacties hier.
De vraag hier interpreteer ik dus heel letterlijk, ik ga bv een huis kopen en krijg bij het delen van het nieuws plots 50k extra (wat al een extreem bedrag is imo). Dus ik weet het niet, ik win er zeker tijd mee door dat ik sneller dingen kan doen als ik dat zou willen, maar dat brengt nu ook niet de grote surplus aan comfort imo.

Snap ik toch niet zo goed. Wij gingen kijken voor een huis, toen we naar het budget begonnen rekenen kwamen er plots wat giften bij, bijgevolg hebben we een comfortabeler huis gebouwd?

 

[MrKend54l]

Maakt zeker en vast wel uit, laat me raden jij hebt een pak geld gekregen.
Das dan makkelijk praten.

Ik heb zelf, als je het toch wilt weten, mijn eerste wagen van 10k cadeau gekregen.
Daarna toen we gingen bouwen een goeie 15k gekregen alles bij elkaar. Dat is niet niks, en beide hebben mij zeker geholpen.
Maar het is allesbehalve zo dat dit nu een gigantisch verschil heeft gemaakt. Alles wat we daarna hebben opgebouwd is onze eigen verdienste.

Maar voor mij maakt het echt niet uit of iemand nu 200k kreeg en die met beide handen heeft aangenomen.
En of hij daar nu een huis of een porsche mee gekocht heeft. Dat is gewoon nog verenigbaar met zelf iets opbouwen en succesvol zijn.
En zelfs dan nog, al ben je niet super succesvol en ben je gewoon kantoorklerk zonder meer, als je gelukkig bent is daar echt niks mis mee.

 

[Ares]

Dan wordt het via de erfbelasting denk ik socialer gespendeerd dan dat mijn stiefvader het zal spenderen.

Goh ja, in de veronderstelling dat het de facto "socialer" zou zijn (doubt): their money, their fun. Niemand heeft tot taak "socialer" te zijn of "de maatschappij" te spijzen.