Haal jij voldoening uit je werk?

[Muñoz]

Tgoh, wat is voldoening. Ik doe maatschappelijk relevant werk in iets dat heel dicht aanleunt bij mijn 'intellectuele' interesses (financiële markten, Europese en nationale politiek, data, ...) en word dan nog eens bovengemiddeld goed betaald voor betrekkelijk weinig uren en amper stress. Dus wellicht een betere situatie dan 95% van de mensen, ook al zit ik nog in de beginfase van m'n werkleven.
Voldoende voldoening (pun intended) is er dus wel. Maar er zijn nog altijd talloze zaken waar ik véél meer voldoening uit haal. Ik beschouw werk nog altijd als een noodzakelijk 'kwaad' en niet iets waarvan ik zou toelaten dat het het middelpunt van m'n bestaan wordt. Uiteindelijk beoordeel je de geslaagdheid van je leven op veel zaken, en hoe hard je gewerkt hebt (of als wat) lijkt me nu toch nooit echt een determinerende factor.

Ik haal meer voldoening uit m'n zelfstandige activiteit dan uit de job in loondienst.

Je wordt zeer dikwijls beoordeelt op uw job, toch?
Een arts heeft hoger aanzien dan een vuilnisman.

Er zijn een aantal beroepen die veel aanzien hebben omdat ze mensen helpen, opleiden, ... Artsen, leerkrachten, verplegers, ... hebben daarom dus altijd al een hoog aanzien gehad. Ga je buiten dat soort jobs, dan is aanzien gewoon een eufemisme voor "wat verdient het". En dan maakt het echt geen hol uit of je nu een geldscheppende loodgieter of een Ponzifrauderende gangster bent.

Als je iemand nieuw tegenkomt, hoevaak gaat het niet na 5 minuten over "en wat doe je van werk?" Dat vind ik persoonlijk een idiote vraag om iemand te leren kennen.

Omdat werk wel een groot deel van de tijd in uw leven inneemt. Gemiddeld slaap je 1/3e, werk je 1/3e en 'leef' je 1/3e van de tijd. Aangezien vragen stellen over slapen niet erg interessant is, de meeste mensen in hun "privéleven" vanaf een zekere leeftijd ook tamelijk saai zijn ("familie, soms afspreken met vrienden en wat thuis zitten eeeeeeh "), blijft er niet veel meer mogelijks interessant meer over dan het werkleven.

Maar mensen die veel voldoening halen uit hun werk stellen zo'n vraag sneller.

Bwah, een job zegt uiteindelijk ook veel over de persoon zelf . Stel nu 2 mensen voor die even oud zijn, even knap, even 'rijk' zijn, ... en die allebei TEW hebben gedaan. De ene zit al 10 jaar op hetzelfde bureau'ke bij één of andere overheidsdienst, terwijl de andere al veel van job is veranderd, een job in loondienst combineert met iets als zelfstandige/vennootschap. De kans dat die eerste véél meer de voorkeur geeft aan rust en stabiliteit is groot. Maar die tweede klinkt als iemand die véél energievoller en durvend is (en wrs ook ADHD heeft ), en een gevarieerder leven heeft.

 

[makila]

Ja.

Ik heb wel wat moeite met de houding van sommige collega's en met het werken in een setting waar er constant te weinig volk en geld is. Ik denk niet dat ik dit voor eeuwig ga doen. Het is ook wat afhankelijk van de bevoegde minister en daar is weinig hoop.

Makila: We hebben onze deadline gehaald
Baas: Gooi alles maar weg want ze komen met ne nieuwe regelgeving af voor ons stukje, we moeten (mogelijks) terug vanaf scratch beginnen

Makila: En voor wanneer is de nieuwe deadline?
Baas: Het budget voor dit deel van het project is nu op hé Makila! Dus de deadline is nog steeds dezelfde: 'gisteren'. *Baas Lacht*

 

[Mefke]

Eigenlijk niet meer. Ik ben 23j geleden beginnen werken in een bedrijf dat producten levert voor opvolging van diabetes. Dat ik zelf diabetes heb en in r&d werkte bracht wel mee dat ik het gevoel had dat ik iets betekende om het leven van zoveel anderen (incl mezelf) te verbeteren. Ik zag het als een dubbel maandloon: eentje dat echt gestort wordt en eentje waar ik onrechtstreeks de vruchten van plukte.
6 jaar terug hebben ze mijn afdeling gesloten en ben ik overgeplaatst naar kwaliteitscontrole. De manier waarop dat gebeurd is en het feit dat ik nu mijn huidige werk doe en nog een heel stuk van het oude werk waar ik feitelijk niet meer voor nodig was, er toch op een of andere manier nog extra bovenop gesmeten krijg, baal ik van. Ik ken intussen alle processen in het bedrijf en er is nog weinig challenge aan de job. Ook het feit dat ik niet meer het gevoel heb bezig te zijn om mensen hun leven te verbeteren maar het hoofddoel gewoon zoveel mogelijk testen produceren en geld binnen halen helpt ook niet om nog veel voldoening te halen uit mijn job. In de farmaceutische industrie is het doel ook niet voor de mensen beter te maken maar uiteindelijk gewoon de winst die telt. De multinational waar we deel van uitmaken slaagt er naar mijn gevoel ook niet in om goed met zijn werkvolk om te gaan.

Maar ja ik verdien wel goed, werk dichtbij huis zorgt ervoor dat ik een beetje in een gouden kooi opgesloten zit. Ze hebben mij al eens een andere job voorgesteld, maar dan zouden ze mij ook de handenarbeid, het deel waar ik echt nog plezier uithaal, ook afnemen, dus dat heb ik geweigerd.

Langs de andere kant weet ik ook niet of ander werk (hier of elders) mij ook meer voldoening zal geven. Ik zie werk de laatste jaren (sinds de verandering van functie en enkele familiale gebeurtenissen) meer en meer als een noodzakelijk kwaad en beknotting van mijn vrijheid, maar die wel nodig is om die vrijheid te kunnen creëren. Ik heb het nodig om te kunnen leven, maar ik heb geen zin (meer) om er mijn leven voor te laten, dat was in het begin van mijn carrière wel anders. Daarbij ook komend dat de pensioenleeftijd alsmaar opgetrokken wordt en gecombineerd met mijn medische toestand vind ik dat een heel deprimerend vooruitzicht. Statistisch gezien heb ik gemiddeld 13 jaar minder dan een gezond persoon te goed en dat weegt mentaal zwaar door. Een gemiddelde man in België wordt 80 min 13 jaar... ja dan komt het wel in de buurt van die pensioenleeftijd. Ik zie veel mensen rondom mij zowel in de familie als op het werk, die op pensioen gaan en van het leven en hun herwonnen vrijheid genieten. Maar ik vrees dat die vrijheid er voor mij nooit zal komen... Of in een toestand die het niet meer mogelijk maakt om er nog van te genieten want ik kom stilaan in de jaren dat complicaties mogelijks gaan beginnen optreden ondanks de zorg en tijd die ik elke dag in mijn eigen lichaam steek. Dat zou er in feite los van moeten staan maar dat drukt toch wel zijn stempel op mijn beleving van werk.

 

[Oldskooler]

Ik ben 3 jaar orderpicker geweest na de crisis van 2001 (de deur richting de IT sector ging op slot en ik was door omstandigheden plots persona non grata geworden). Eigenlijk doe of deed ik dat veel liever dan een jobke in de IT sector waar ik ondertss al 20+ jaar in werk. Maar ja, soms moet je kiezen: Iets meer luxe of plezier in je werk en tot op heden lukt het (nog) wel.

Toffe sfeer, toffe collega's en verstand op nul (allé ja, je moet een pallet kunnen stapelen en dat klinkt mss vreemd in de oren van iemand die dat nog nooit gedaan heeft: Dat is ook een 'skill' en niet iedereen kan dat goed). Je moet ook wel ne goeie fysiek hebben (je moet je lijnen halen) maar als sportmens had ik daar weinig issues mee.

Wel een droevig momentje: De Casa (Toen nog via Domus Logistics) waar ik orderpicker geweest ben is failliet. Veel ex-collega's zijn hun job nu kwijt.

Ooit ook nog gedaan.

Mocht ik terug 18 zijn, mss gewoon niet verder gestudeerd. 40 jaar in een magazijn rondgelopen. Fysiek moe, maar go with the flow.
Een brevet behalen van heftruckchauffeur.

Met de fiets gaan werken, bij een bedrijf om de hoek. Daar een apenjobke doen. Niks aan uw hoofd, wetende van dit ga ik gewoon 40 jaar lang doen zonder te veel gezever. Dan ben je eigenlijk nog niet zo slecht af. Maar dan moet je ook geen grand luxe verwachten, maar is dat nodig?

Die mensen zijn niet super gelukkig, maar ook niet ongelukkig.
Als ik zie bij een gemiddelde gestudeerde en zijn/haar job. Na een tijd een complete sleur, de helft opbotsend tegen een burn-out.
Nog eens een carrièreswitch proberen in de hoop dat het beter wordt, wederom eindigend met een hoop shit aan het hoofd.

---
Ooit hier eens aangehaald, een vriendin van me die psychologe is, spijt van haar studies:

Die psychologe klaagt trouwens ook. Ziet het zelf niet meer zitten
Dat valt niet vol te houden continu naar het geklaag van anderen te zitten luisteren.
Dan nog verslagen maken.
Werkt voor een praktijkje, en de bazin zet het personeel steeds onder druk om bij te scholen. Hoe meer specialisaties, hoe beter natuurlijk voor de praktijk.
In de 30 jaar, en nog steeds moeten studeren ook. Zaterdag betekent werken en studeren.

Die zegt ook: "haar zus was veel slimmer, is gewoon op haar 18de het fabriek in gegaan. Die heeft echt niets aan zijn hoofd, klopt haar uren en kan nog vroeger op pensioen ook dan zij."
Zou niet eens slecht verdienen.

 

[Affinity]

Ooit ook nog gedaan.

Mocht ik terug 18 zijn, mss gewoon niet verder gestudeerd. 40 jaar in een magazijn rondgelopen. Fysiek moe, maar go with the flow.
Een brevet behalen van heftruckchauffeur.

Met de fiets gaan werken, bij een bedrijf om de hoek. Daar een apenjobke doen. Niks aan uw hoofd, wetende van dit ga ik gewoon 40 jaar lang doen zonder te veel gezever. Dan ben je eigenlijk nog niet zo slecht af. Maar dan moet je ook geen grand luxe verwachten, maar is dat nodig?

Die mensen zijn niet super gelukkig, maar ook niet ongelukkig.
Als ik zie bij een gemiddelde gestudeerde en zijn/haar job. Na een tijd een complete sleur, de helft opbotsend tegen een burn-out.
Nog eens een carrièreswitch proberen in de hoop dat het beter wordt, wederom eindigend met een hoop shit aan het hoofd.

---
Ooit hier eens aangehaald, een vriendin van me die psychologe is, spijt van haar studies:

Die psychologe klaagt trouwens ook. Ziet het zelf niet meer zitten
Dat valt niet vol te houden continu naar het geklaag van anderen te zitten luisteren.
Dan nog verslagen maken.
Werkt voor een praktijkje, en de bazin zet het personeel steeds onder druk om bij te scholen. Hoe meer specialisaties, hoe beter natuurlijk voor de praktijk.
In de 30 jaar, en nog steeds moeten studeren ook. Zaterdag betekent werken en studeren.

Die zegt ook: "haar zus was veel slimmer, is gewoon op haar 18de het fabriek in gegaan. Die heeft echt niets aan zijn hoofd, klopt haar uren en kan nog vroeger op pensioen ook dan zij."
Zou niet eens slecht verdienen.

Ik heb uit noodzaak (dringend geld nodig, zat op een huurappartement en was mijn job kwijtgeraakt) eens 2 maand in een fabriek gaan werken… “chill jobke” op de kraan metalen slabben opheffen en verleggen. Op het computerschermke zag ik waar ik naartoe moest, welke en hoeveel ik er moest oppikken, en waar ik ze weer neer moest leggen.

“chill niets aan mijn hoofd”, ja santé mijn ratjen gelijk we hier zeggen.

Na mijn eerste dag op alles en nog wat ik maar kon vinden van jobs gesolliciteerd, zolang het maar NIET int fabriek moest zijn…

Uiteindelijk pas na 2 maand terug als bediende aan de slag kunnen gaan. Een van de gelukkigste momenten in mijn leven.

En da was ook 5 minuten van mijn deur, maar no way dat ik zo’n job waarbij ge uw verstand moet uitschakelen een half jaar ging volhouden…


En even on topic: ik werk als IT consultant en haal voldoening uit mijn werk als ik erin slaag een complex probleem of design vraagstuk zelf opgelost krijg. Tis gelijk een drug, de kick die ge krijgt en ego boost. Langs de andere kant als ik ergens vastzit en het niet opgelost krijg, dan val ik in een diep dal en kan ik ‘s avonds wel eens wat gintonics achterover slaan…

 

[parabellum]

Met de fiets gaan werken, bij een bedrijf om de hoek. Daar een apenjobke doen. Niks aan uw hoofd, wetende van dit ga ik gewoon 40 jaar lang doen zonder te veel gezever. Dan ben je eigenlijk nog niet zo slecht af. Maar dan moet je ook geen grand luxe verwachten, maar is dat nodig?

Die mensen zijn niet super gelukkig, maar ook niet ongelukkig.
Als ik zie bij een gemiddelde gestudeerde en zijn/haar job. Na een tijd een complete sleur, de helft opbotsend tegen een burn-out.
Nog eens een carrièreswitch proberen in de hoop dat het beter wordt, wederom eindigend met een hoop shit aan het hoofd.

Laagopgeleide jobs hebben vaak niets van afwisseling. Ik heb dat als studenten/vakantiejob gedaan, die dagen gingen erg traag vooruit. En de jobs waar de tijd wel vooruit ging waren zonder uitzondering fysiek zwaar.

Bovendien werk je met laagopgeleiden. Met de meesten had ik geen enkel raakvlak. Politiek, economie, geschiedenis...niets van de 'serieuze' zaken interesseerde hen, typische gespreksonderwerpen waren wat er de avond voordien op VTM te zien was geweest, de voetbal, en de eerstkomende fuif/braderie/bloemencorso/... in de streek.

 

[pardal]

Super veel voldoening als maatschappelijk werker. Het verschil kunnen betekenen in iemand zijn leven, al is het peanuts, doet het toch.

De verloning is wel aan de lage kant en doorgroeimogelijkheden eerder beperkt.

Heb 2 jaar als magazijnier gewerkt in een 5 tal verschillende magazijnen, zowel kleine ondernemingen als grote. Maar dat toch nooit meer. In de kleine onderneming de baas die naar u voeten komt geven, niets geld mag kosten, maar zelf wel een Porsche kopen. Of in een grote onderneming een nummerke zijn en mogen vertrekken als het kalm om dan 2 weken later terug te mogen gaan werken omdat het dan drukker is.

Maar ook de collega's voelen tegen, ofwel mislukte voetballers, sporters/muzikanten die het doen om de rekeningen te betalen ofwel personen die op het toppunt van hun kunnen zitten met een niveau dat niet verder komt dan het middelbaar onderwijs

 

[Oldskooler]

Laagopgeleide jobs hebben vaak niets van afwisseling. Ik heb dat als studenten/vakantiejob gedaan, die dagen gingen erg traag vooruit. En de jobs waar de tijd wel vooruit ging waren zonder uitzondering fysiek zwaar.

Bovendien werk je met laagopgeleiden. Met de meesten had ik geen enkel raakvlak. Politiek, economie, geschiedenis...niets van de 'serieuze' zaken interesseerde hen, typische gespreksonderwerpen waren wat er de avond voordien op VTM te zien was geweest, de voetbal, en de eerstkomende fuif/braderie/bloemencorso/... in de streek.

Ik zette me opzij, liet die hun praat houden. Lekker een eigen leefwereldje, jij een nummertje in het geheel, was nog fun

Nu zijn de discussies van een ander niveau idd, maar ik geef weinig om hun verhalen en meningen

*laat me met rust*

Een zeer rustig stress- en impulsloos leven was het eigenlijk.

De impulsen worden me nu soms wat te veel.
Al zijn het maar een paar bleeps na elkaar op teams. Dat zuigt energie weg.

Ik heb uit noodzaak (dringend geld nodig, zat op een huurappartement en was mijn job kwijtgeraakt) eens 2 maand in een fabriek gaan werken… “chill jobke” op de kraan metalen slabben opheffen en verleggen. Op het computerschermke zag ik waar ik naartoe moest, welke en hoeveel ik er moest oppikken, en waar ik ze weer neer moest leggen.

“chill niets aan mijn hoofd”, ja santé mijn ratjen gelijk we hier zeggen.

Na mijn eerste dag op alles en nog wat ik maar kon vinden van jobs gesolliciteerd, zolang het maar NIET int fabriek moest zijn…

Uiteindelijk pas na 2 maand terug als bediende aan de slag kunnen gaan. Een van de gelukkigste momenten in mijn leven.

En da was ook 5 minuten van mijn deur, maar no way dat ik zo’n job waarbij ge uw verstand moet uitschakelen een half jaar ging volhouden…


En even on topic: ik werk als IT consultant en haal voldoening uit mijn werk als ik erin slaag een complex probleem of design vraagstuk zelf opgelost krijg. Tis gelijk een drug, de kick die ge krijgt en ego boost. Langs de andere kant als ik ergens vastzit en het niet opgelost krijg, dan val ik in een diep dal en kan ik ‘s avonds wel eens wat gintonics achterover slaan…

Je hebt jobs waar je u kapot moet werken.

Maar je hebt er waar je gewoon in een geautomatiseerde omgeving moet bijsturen en controleren.

Ik ken er die met een gazet aan een machine zitten de hele dag, wachtend tot een meter te hoog staat, om dan een knop hoeven om te draaien.
En daar dan nog dik voor betaald worden.

IT consultant: levenslang studeren, steeds aanpassen, nieuwe tech, nieuwe collega's...
Op uw 55 mss nog uitgezonden te worden naar Antwerpen of Brussel.
Op een gegeven moment komt die klop toch dat je er echt geen zin meer in hebt.
Dat enthousiasme (los van het pendelen, ik zal nooit ver pendelen) had ik ooit ook nog. Maar nu ebt het weg, de tegenzin neemt het over.
Meetings, veel geprul, verloop van collega's in die wereld, het moet altijd maar weer anders, simpeler wordt het niet, eisen worden zwaarder, ...
Aangestuurd worden door mensen die er NIKS van kennen telkens.
Het besef van op een gegeven moment lukt het wsl allemaal niet meer, en wat dan?
(Daarom ben ik o.a. net bij een overheid gaan werken, in de hoop dat ze me dan ooit maar een jobke geven in de marge, waar ik me kan amuseren tot mijn pensioen. )
Zelfs al ben je nog enthousiast, weet dat bedrijven niet meer zitten te wachten op een dure oude consultant.

 

[cege]

Als ik een score zou moeten geven, een 5 op 10.

Het technische is wel fun.
Al verhoogt de complexiteit exponentieel. Om het vol te houden tot mijn 64, ik vrees ervoor.
IT 20 jaar geleden != IT nu.
De helft van de tijd ben je bezig met prulletjes die hun eigen leven leiden. Elke dag opnieuw zijn er wel weer zulke prulletjes:
"Waarom werkt dat nu weer niet? Waarom is dat nu weer veranderd?

Ook te veel in shit zitten ploeteren van anderen.
Veel te veel mensen die echt geen idee hebben waar ze mee bezig zijn, en de stront voor u achterlaten.

Sowieso wel veel voordelen, thuiswerk zoveel je wilt, veel verlof.
(Best een heel goed loon + andere voordelen.)

--
Soms denk ik van het om te gooien. En voor een saaie routinematige job te gaan.
Dat ik weet van dit, en alleen dit nog, tot mijn 64ste.

Waarom de focus op 64? Voor het volledige pensioen?

Er is geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om tot 64 te werken. Je kunt toch op je 60 of 55 stoppen of een random job doen? Of 50.

Zorg dat je genoeg gespaard hebt, of ga ergens random werken in de Colruyt of zo. 9 to 5, 0 stress, nergens van aantrekken. Desnoods 4/5 en random flexijob.

 

[Tanuki_]

Ik ben degelijk in mijn job. Maar 'voldoening'? Dat haal ik volledig uit mijn privéleven. Ik heb mijn job niet nodig voor mijn identiteit.

Als je iemand nieuw tegenkomt, hoevaak gaat het niet na 5 minuten over "en wat doe je van werk?" Dat vind ik persoonlijk een idiote vraag om iemand te leren kennen. Maar mensen die veel voldoening halen uit hun werk stellen zo'n vraag sneller.

Bwa, ik heb toch niet het idee dat mensen die voldoening uit hun job halen meer die vraag stellen, volgens mij is dat gewoon een standaard vraag die men stelt uit gewoonte/curieusiteit. Dat er betere vragen zijn om te stellen om iemand te leren kennen daar ben ik volledig mee akkoord, net omdat iemands job doorgaans weinig met hun identiteit te maken heeft. Als kan je er soms wel dingen uit afleiden. Maar het is nu eenmaal wel iets waar we (toch zeker in tijd) veel mee bezig zijn.

Ik vind ook niet perse dat als iemand hun job graag doet en er voldoening uit haalt hun job 'nodig' hebben om een identiteit te hebben. Ikzelf ben heel content met mijn job, heb er hard voor gewerkt om dit te kunnen doen en ben trots op mijn rol.. Ik ben er veel mee bezig en praat er vaak over, heb er hier op het forum ook al genoeg over gereuteld, maar vraag mij om mezelf te omschrijven of vraag andere mensen om mij te omschrijven als persoon en ik denk niet dat er ook maar iemand mijn job zou vermelden. Ik vond mij ook niet minder mezelf toen ik nog poetste of in een magazijn werkte, integendeel. Het feit dat ik op die jobs even hard mijn best deed als dat ik nu doe op mijn droomjob zegt veel meer over mij (goed of slecht) dan welke job ik heb voor het moment.

De hoofdmagazijnier waarmee ik samenwerkte enkele jaren terug haalde veel voldoening uit zijn job. Hij had een heel systeem, onderhield het magazijn en systeem goed, alles was altijd proper en in orde en hij en was oprecht trots als alles op wieltjes liep dankzij zijn goed werk. Diezelfde kerel stond ook om 17u30 stipt al met zijn jas aan bij de deur om uit te klokken, en ge moest tegen hem na de uren of in het weekend ook niet beginnen over 'zijn' magazijn. Om maar te zeggen dat iemand perfect veel voldoening kan halen uit het werk dat ze doen maar er verder niet te veel belang aan hechten.

Nuja, identiteit is ook wel een vaag/ruim interpreteerbaar begrip I guess. Ik snap denk ik gewoon niet goed waar jouw statement vandaan komt, ze komt bij mij wat neerbuigend over tegenover mensen die blij zijn met hun job.

Je wordt zeer dikwijls beoordeelt op uw job, toch?
Een arts heeft hoger aanzien dan een vuilnisman.

Ja, maar iemand zijn beoordeling over mij op basis van mijn job is geen deel van mijn identiteit vind ik.

 

[Sloan]

Ja, maar iemand zijn beoordeling over mij op basis van mijn job is geen deel van mijn identiteit vind ik.

Depends wat identiteit voor je is.
Ik ben orderpicker, snel uitgeklapt. Men kan dan snel veronderstellen dat ik gewoon een job doe omdat het moet en geen interesse heb ik doorgroeien of carrière maken.

Hiervoor was ik podiumbouwer. Dan ging men ervan uit dat ik avontuurlijk was etc..

Je kan wel afleiden wat er gaande is in iemand zijn leven en keuzes aan de hand van de job.

Uiteraard is het niet de end all be all.

 

[Tanuki_]

Om nog op de vraag te antwoorden: Ja ik haal voldoening uit mijn werk! Ik werk als environment/prop artiest bij een gaming studio, ik maak props, gebouwen, landschappen, alles van blockout, modelleren, maken van textures, materials en complete shaders tot volledig afgewerkte levels. Het is een job waarbij je vooral softwarematig veel moet kunnen en kennen en waarbij je echt eindeloos veel kan (en moet) bijleren. Het is soms vermoeiend om weer een nieuwe workflow, techniek of programma te moeten leren maar ik haal wel veel voldoening uit het feit dat ik wel veel kan op dat vlak. Ook het feit dat ik mijn (klein) steentje mag bijdragen aan games waar miljoenen mensen plezier aan hebben vind ik wel cool en daar haal ik ook wel voldoening uit. Maar het is vooral het feit dat ik creatief kan bezig zijn en dingen kan maken en dingen afwerken waar ik trots op ben die bij mij echt de happy hormones in gang doen schieten. Ik zie mezelf ook niets anders doen buiten dit soort werk. Het grootste nadeel is dan zeer on-BG-gewijs wel de financiele kant maar dat kan mij maar weinig motiveren, zolang ik rond kan komen en een beetse kan sparen ben ik content. Ik sta dagelijks op met een dankbaar en blij gevoel dat ik deze job mag doen, dat is mij ook veel waard.

 

[cege]

Ik ben op zich niet tegen werken maar sommige dagen zit ik hier ook 8 uur terwijl het op 4u ook kan en dan zit je eigenlijk ook maar tijd te verspillen. Bij momenten is het druk en dan vliegt de dag voorbij. Gewoon het feit dat ge daar 8 uur aan gebonden zijt 5 dagen in de week dat suckt.
In feite tikken uw goede jaren voorbij en tegen wanneer je wettelijk met pensioen kunt gaan ben je misschien oud en versleten.

Ik denk wel met sporten en eventueel wat te klussen thuis of rond te reizen ik me ook zou kunnen bezighouden als het niet meer nodig zou zijn om te werken.

Hier idem. Er zijn dagen dat ik 10h werk. Maar er zijn dagen dat ik letterlijk 3 meetings heb s avonds om 18 19 20h en voor de rest niks kan doen wegens a) geen geld, b) iedereen op verlof en c) een baas die bij elke scheet waarschuwt voor 'pas op dat je niet te veel doet'.

Gelukkig werk ik 100% van thuis en geneer ik me ondertussen niet meer om nog 0,0 tijd te verschijten aan de computer als ik niks te doen heb. Als ik om 8h aan de computer zit en om 10h door de emails ben, dan ga ik wat huishouden doen. Om 11h doe ik dan wat 'dringende zaken'. Om 14h doe ik dan wat was of zo en begin ik het avondeten voor te bereiden. Als ik daarna nog wat mails/meetings doe en dan om 16h klaar ben, dan is het einde dag en gaat de computer af.

De tijd dat ik de extra mile ga voor het zoveelste project dat gedoemd is om in de vuilbak te belanden, ligt al lang achter me. 3 bazen geleden omschreef me als 'je bent nogal objectief gedreven'. Ja, no shit. Ik weet dat je gewend bent dat iedereen random shit doet zonder objectieven. Misschien daarom dat er uit een jaarlijks R&D budget van 60M USD letterlijk niks kwam. Veel maybes en halve dingen, niks tot aan de finish. Misschien daarom dat ze jou en je divisie weggesaneerd hebben en ik er nog zit.

Dusja, het is aan het mgmt om objectieven te definieren. Niet dat je met moet zeggen wat ik dagelijks moet doen, maar wel zo definieren wat de divisie objectieven zijn. Just an idea.

Case in point. In de huidige divisie zijn ze dus redelijk in hetzelfde bedje ziet. Product X staat op de planning en daar zijn sales lined up als dat klaar is. Vorige week zit je dan in een meeting om te zien dat die developers 'in de spare time' al aan een vervolg product bezig zijn met experimenteren. Terwijl product X maar blijft liggen. Jammer genoeg zijn er dus 2 teams aan het opvolg product bezig in verschillende stacks, back-end, front-end. Uiteraard, want nergens officieel op de radar, geen objectief. Dus minstens 1 van de 2 zal uiteindelijk gekilled worden, grote kans dat ze alle 2 gekilled worden uiteindelijk. En de developers, die doen maar verder. Voor wie of waarom ? Mysterie. Want je kunt misschien je baas plezieren en innovatief zijn en zo.

Maar ergens up the chain zal er in een excel sheet ergens een team rood worden van 'much money, weinig output'. En dan is het toch shit hit the fan. Ik zou verwachten dat een beetje deftige manager dat toch zou weten. Zelfs ik als nietig grondvolk probeer als project manager binnen mijn speelveld de resources die officieel in projecten gaan zo laag mogelijk te maken met beetje rooskleurig te zijn in de cost calculations. Het kan maar helpen dat je projecten goedkoop in de boeken staan. Maar het is volgens mij geen rocket science om al de projecten samen te smijten en te zien dat sommige teams full time op de payroll staan, maar nergens in projecten opduiken. Ik kan wel wat mensen oplijsten. Vorige week nog 1 van 100 naar 50% gedaan in de project calculation en iedereen approvet. Maar die werkt op niks anders...

Je wordt zeer dikwijls beoordeelt op uw job, toch?
Een arts heeft hoger aanzien dan een vuilnisman.

Dat is wat je er zelf van maakt, hoor. 95% van de mensen heeft een random job waar niemand van weet wat het inhoudt. Veel mensen die fancy titels hebben maar geen hol verdienen en useless werk doen. Veel mensen die generieke titels hebben en veel verdienen. Wie nog mastur-wasbeert op job titels en 'aanzien', doet het zichzelf aan.

Waarom je een fluit aantrekken van wat een ander van je job denkt ? Whatever pays the bill, man. Met aanzien kun je geen brood kopen, met euro's wel.

Mijn pa zit bij de Kiwani's. Zo'n bende pseudo rijke worsten die circle jerken. Bende arrogante worsten die de neus optrekken voor wie geen Duitse premium auto heeft. Geen idee waarom mijn pa op zijn 60 daar plots naartoe is beginnen gaan. Paar keer naar een event geweest omdat hij het vroeg. Als je eens wil voelen hoe misplaatst aanzien voelt, moet je daar eens naartoe gaan. Het is simpel hoor, de job die ze zelf doen, heeft aanzien. De rest niet. De oplossing is simpel, je trekt met soortgenoten op en je definieert dat dat hoog aanzien heeft

Ja, je bent een Kiwani, boohoo. En je gaat me beetje semi uitlachen omdat ik met een Toyota rij, geen kostumeke draag, je mijn bedrijf niet kent en mijn job titel niet verstaat. Pretty sure dat ik meer verdien dan de helft van het volk dat daar rondloopt en gewoon mijn goesting doe zonder wakker te liggen van wat nutteloze 'must do' stuff die niks opbrengt (zoals van die belachelijke after work/networking events waar low-level payroll medewerkers naartoe denken te moeten gaan om... ja, waarom).

Staat wat naast de kwestie wat jij zou willen of niet. Maatschappelijk staan mensen die goed verdienen meestal hoger op de ladder kwa waardeoordeel.
(Los van de persoon te kennen)

Zie hierboven.

Eens je je kunt bevrijden van self-imposed 'moet ik doen want ABC', is het leven simpel hoor.

Eigenlijk toch bizar hoeveel inefficiëntie er zo is op 'den bureau' hè? Toen ik nog in consultancy werkte heb ik echt projecten gehad waar heel ons team, inclusief manager, de helft van de tijd of meer met andere dingen bezig was.

Als ik dat dan vergelijk met mijn vakantiewerk in de fabriek of in de tuinbouw, daar moest je je al verantwoorden als je langer dan 5 minuten op de WC zat.

Ik kan je vertellen dat tijdens mijn vakantiewerk in de fabriek er toch heel veel mensen "schijterij hadden" 10-15 min voor de break en 10-15 min na de break. Daar werden toch overal serieus de kantjes afgelopen. Op het achterlijke af. Ik was 18y en werkte er een week en had al door wie er mega doorzichtig altijd verdween rond de breaks, dus zo moeilijk was het niet om het door te hebben. En ik heb daar 4 zomers gewerkt. En zomer 4 waren het nog altijd dezelfde die ofwel 'naar de wc moesten', 'het karton wel gingen wegdoen' of 'de veiligheidsinstructies panelen gingen recht hangen' (wat dan 15 min wandelen was heen en terug en uiteraard 3x per week moest gebeuren).

Ja.

Ik heb wel wat moeite met de houding van sommige collega's en met het werken in een setting waar er constant te weinig volk en geld is. Ik denk niet dat ik dit voor eeuwig ga doen. Het is ook wat afhankelijk van de bevoegde minister en daar is weinig hoop.

Ik denk dat dit in veel 'goeie bedrijven' het geval is. Ofwel is het leuk om te werken ofwel is het leuk voor de aandeelhouders. Het laatste blijft langer duren aangezien dat een zekere financiele discipline oplegt. Waar ik werk denkt iedereen altijd 'flush in cash, daar is geen druk'. Eigenlijk komt de 'break-even' lijn gewoon op 25% marge te liggen. En dan gebeurt hetzelfde als bij een ander bedrijf dat verlies dreigt te draaien. Cut cut cut, nooit geld, nooit volk. En als het 1-2y goed gaat met 25%, dan duwen ze naar 26%.

Zelfs in Facebook of Amazon of Nvidia or Microsoft zijn er continu re-orgs en zitten de mensen intern te neuten dat er te weinig volk en geld is.

Het vroegere team waar ik zat is van 5 man naar 15 man gegroeid op 2-3y tijd. En zelfs dan was het antwoord op elke roadblock of probleem 'we hebben meer volk nodig'. Terwijl het obvious is dat volk erbij smijten geen oplossing is, zeker niet als je net van 5 naar 15 gegroeid bent. De oplossing is een deftig management dat de objectieven afstelt op team grootte en mensen aan de lijn houdt zodat ze niet doen wat ze niet moeten doen, ook al zou het eventueel interessant kunnen zijn. De strategie bepaalt de teams en de projecten, niet de mensen zelf.

 

[Mormel]

Al een periode niet aan het werk, dus geschreven vanuit het perspectief van mijn laatste functie.

Voldoende ingevuld. Was als bakker verantwoordelijk voor de ganse productie, opvolgen van bestellingen, opstellen werkschema's, begeleiden stagairs... Gaf enorm veel voldoening elke dag te weten dat je een deel van het dorp voedt en alles door jouw handen gepasseerd is (zeker als je 's avonds opstart en ziet dat quasi alles verkocht is). Daarnaast was het ook een afwisselende job omdat de dagen wel op elkaar leken maar je doorheen de dag nooit echt langer dan een uur met dezelfde taak bezig was. 's Nachts kunnen meekwellen met de muziek en soms een danske placeren was ook gewoon fijn.

Waarom niet de beste score: het tweesnijdend zwaard van geen vaste uren. Op een kalme dag kon ik soms na zes uur werken vertrekken, maar evengoed stond je in het weekend meer dan veertien uur op de werkvloer en begon de volgende werkdag minder dan acht uur nadat je gestopt was. Tijdens de twee weekenddagen evenveel of meer werkuren draaien als op de andere vier dagen samen was eigenlijk meer regel dan uitzondering.
Laatste twee jaar dat ik er werkte werd er ook in de werkuren gesneden door voor koffiekoeken over te schakelen op afbak en dozen diepgevroren sandwishes te bestellen, dus mijn tevredenheid over het product daalde terwijl ik tegen klanten die ik tegenkwam (woon ook in het dorp) moest liegen dat het zelfgemaakt was terwijl ze klachten hadden over het product.

 

[Sneeuwstorm]

Dat is wat je er zelf van maakt, hoor. 95% van de mensen heeft een random job waar niemand van weet wat het inhoudt. Veel mensen die fancy titels hebben maar geen hol verdienen en useless werk doen. Veel mensen die generieke titels hebben en veel verdienen. Wie nog mastur-wasbeert op job titels en 'aanzien', doet het zichzelf aan.

Waarom je een fluit aantrekken van wat een ander van je job denkt ? Whatever pays the bill, man. Met aanzien kun je geen brood kopen, met euro's wel.

Mijn pa zit bij de Kiwani's. Zo'n bende pseudo rijke worsten die circle jerken. Bende arrogante worsten die de neus optrekken voor wie geen Duitse premium auto heeft. Geen idee waarom mijn pa op zijn 60 daar plots naartoe is beginnen gaan. Paar keer naar een event geweest omdat hij het vroeg. Als je eens wil voelen hoe misplaatst aanzien voelt, moet je daar eens naartoe gaan. Het is simpel hoor, de job die ze zelf doen, heeft aanzien. De rest niet. De oplossing is simpel, je trekt met soortgenoten op en je definieert dat dat hoog aanzien heeft

Ja, je bent een Kiwani, boohoo. En je gaat me beetje semi uitlachen omdat ik met een Toyota rij, geen kostumeke draag, je mijn bedrijf niet kent en mijn job titel niet verstaat. Pretty sure dat ik meer verdien dan de helft van het volk dat daar rondloopt en gewoon mijn goesting doe zonder wakker te liggen van wat nutteloze 'must do' stuff die niks opbrengt (zoals van die belachelijke after work/networking events waar low-level payroll medewerkers naartoe denken te moeten gaan om... ja, waarom).

Exact, ik lig daar niet meer van wakker van wat een ander daarvan denkt.
Als aanzien de reden is om dokter te worden, dan is het maar triestig eigenlijk. Klinkt gelijk een kind van een doktersfamilie die ook moest de stiel voortzetten omwille van het aanzien dat men had maar zonder dat kind te laten doen wat hij graag wilt doen. Die is dan misschien zijn hele leven ongelukkig dan, of had toch liever iets anders gedaan. Vroeger dacht men zo, maar ik dacht toch dat dit een denkwijze was van 50 jaar geleden waar men intussen zou van afgestapt zijn.

Vroeger hadden ASO en de Latijnse richtingen ook meer aanzien terwijl je als zelfstandige stielman meestal nog beter uw centen verdient. Dus waarom zou een technische job minder zijn? Tegenwoordig zijn stielmannen altijd volgeboekt en moet ge maanden op voorhand iets inplannen voor ze kunnen langskomen. Die hebben meer dan werk genoeg denk ik.

 

[Iron Man]

Ik ben 3 jaar orderpicker geweest na de crisis van 2001 (de deur richting de IT sector ging op slot en ik was door omstandigheden plots persona non grata geworden). Eigenlijk doe of deed ik dat veel liever dan een jobke in de IT sector waar ik ondertss al 20+ jaar in werk. Maar ja, soms moet je kiezen: Iets meer luxe of plezier in je werk en tot op heden lukt het (nog) wel.

Toffe sfeer, toffe collega's en verstand op nul (allé ja, je moet een pallet kunnen stapelen en dat klinkt mss vreemd in de oren van iemand die dat nog nooit gedaan heeft: Dat is ook een 'skill' en niet iedereen kan dat goed). Je moet ook wel ne goeie fysiek hebben (je moet je lijnen halen) maar als sportmens had ik daar weinig issues mee.

Wel een droevig momentje: De Casa (Toen nog via Domus Logistics) waar ik orderpicker geweest ben is failliet. Veel ex-collega's zijn hun job nu kwijt.

Als ge enkel bij de Casa orders hebt gepikt, weet ge nauwelijks wat order picking is... Dat ging daar allemaal in slow motion.

 

[Iron Man]

OT: de job betaalt mijn rekeningen en biedt erg veel flexibiliteit wat betreft werkuren, thuiswerk en verlof e.d.

Voldoening... nee, maar we hebben een geweldig team.

 

[Sloan]

Hier idem. Er zijn dagen dat ik 10h werk. Maar er zijn dagen dat ik letterlijk 3 meetings heb s avonds om 18 19 20h en voor de rest niks kan doen wegens a) geen geld, b) iedereen op verlof en c) een baas die bij elke scheet waarschuwt voor 'pas op dat je niet te veel doet'.

Gelukkig werk ik 100% van thuis en geneer ik me ondertussen niet meer om nog 0,0 tijd te verschijten aan de computer als ik niks te doen heb. Als ik om 8h aan de computer zit en om 10h door de emails ben, dan ga ik wat huishouden doen. Om 11h doe ik dan wat 'dringende zaken'. Om 14h doe ik dan wat was of zo en begin ik het avondeten voor te bereiden. Als ik daarna nog wat mails/meetings doe en dan om 16h klaar ben, dan is het einde dag en gaat de computer af.

De tijd dat ik de extra mile ga voor het zoveelste project dat gedoemd is om in de vuilbak te belanden, ligt al lang achter me. 3 bazen geleden omschreef me als 'je bent nogal objectief gedreven'. Ja, no shit. Ik weet dat je gewend bent dat iedereen random shit doet zonder objectieven. Misschien daarom dat er uit een jaarlijks R&D budget van 60M USD letterlijk niks kwam. Veel maybes en halve dingen, niks tot aan de finish. Misschien daarom dat ze jou en je divisie weggesaneerd hebben en ik er nog zit.

Dusja, het is aan het mgmt om objectieven te definieren. Niet dat je met moet zeggen wat ik dagelijks moet doen, maar wel zo definieren wat de divisie objectieven zijn. Just an idea.

Case in point. In de huidige divisie zijn ze dus redelijk in hetzelfde bedje ziet. Product X staat op de planning en daar zijn sales lined up als dat klaar is. Vorige week zit je dan in een meeting om te zien dat die developers 'in de spare time' al aan een vervolg product bezig zijn met experimenteren. Terwijl product X maar blijft liggen. Jammer genoeg zijn er dus 2 teams aan het opvolg product bezig in verschillende stacks, back-end, front-end. Uiteraard, want nergens officieel op de radar, geen objectief. Dus minstens 1 van de 2 zal uiteindelijk gekilled worden, grote kans dat ze alle 2 gekilled worden uiteindelijk. En de developers, die doen maar verder. Voor wie of waarom ? Mysterie. Want je kunt misschien je baas plezieren en innovatief zijn en zo.

Maar ergens up the chain zal er in een excel sheet ergens een team rood worden van 'much money, weinig output'. En dan is het toch shit hit the fan. Ik zou verwachten dat een beetje deftige manager dat toch zou weten. Zelfs ik als nietig grondvolk probeer als project manager binnen mijn speelveld de resources die officieel in projecten gaan zo laag mogelijk te maken met beetje rooskleurig te zijn in de cost calculations. Het kan maar helpen dat je projecten goedkoop in de boeken staan. Maar het is volgens mij geen rocket science om al de projecten samen te smijten en te zien dat sommige teams full time op de payroll staan, maar nergens in projecten opduiken. Ik kan wel wat mensen oplijsten. Vorige week nog 1 van 100 naar 50% gedaan in de project calculation en iedereen approvet. Maar die werkt op niks anders...





Dat is wat je er zelf van maakt, hoor. 95% van de mensen heeft een random job waar niemand van weet wat het inhoudt. Veel mensen die fancy titels hebben maar geen hol verdienen en useless werk doen. Veel mensen die generieke titels hebben en veel verdienen. Wie nog mastur-wasbeert op job titels en 'aanzien', doet het zichzelf aan.

Waarom je een fluit aantrekken van wat een ander van je job denkt ? Whatever pays the bill, man. Met aanzien kun je geen brood kopen, met euro's wel.

Mijn pa zit bij de Kiwani's. Zo'n bende pseudo rijke worsten die circle jerken. Bende arrogante worsten die de neus optrekken voor wie geen Duitse premium auto heeft. Geen idee waarom mijn pa op zijn 60 daar plots naartoe is beginnen gaan. Paar keer naar een event geweest omdat hij het vroeg. Als je eens wil voelen hoe misplaatst aanzien voelt, moet je daar eens naartoe gaan. Het is simpel hoor, de job die ze zelf doen, heeft aanzien. De rest niet. De oplossing is simpel, je trekt met soortgenoten op en je definieert dat dat hoog aanzien heeft

Ja, je bent een Kiwani, boohoo. En je gaat me beetje semi uitlachen omdat ik met een Toyota rij, geen kostumeke draag, je mijn bedrijf niet kent en mijn job titel niet verstaat. Pretty sure dat ik meer verdien dan de helft van het volk dat daar rondloopt en gewoon mijn goesting doe zonder wakker te liggen van wat nutteloze 'must do' stuff die niks opbrengt (zoals van die belachelijke after work/networking events waar low-level payroll medewerkers naartoe denken te moeten gaan om... ja, waarom).

Zie hierboven.
Eens je je kunt bevrijden van self-imposed 'moet ik doen want ABC', is het leven simpel hoor

Waarom praat ge nu zo uit de hoogte terwijl ik duidelijk ben dat ik niet zo denk over mensen?

Goeie job, veel geld verdienen, dikke duim van Jan Modaal. Moeilijker is het niet

Kan mij geen ruk schelen wat een ander denkt over mij. Ik heb wat ik wil, meer moet er niet zijn.

 

[Nineshots]

Als je iemand nieuw tegenkomt, hoevaak gaat het niet na 5 minuten over "en wat doe je van werk?" Dat vind ik persoonlijk een idiote vraag om iemand te leren kennen. Maar mensen die veel voldoening halen uit hun werk stellen zo'n vraag sneller.

Voor iemand die fulltime werkt, is werken toch de grootste bedrijvigheid in je leven op slapen na?
Dan is dat toch niet raar dat iemand je probeert te leren kennen door naar je job te vragen? Of ben je een totaal ander persoon op je werk dan in je privé?

 

[Wilto]

Voor iemand die fulltime werkt, is werken toch de grootste bedrijvigheid in je leven op slapen na?
Dan is dat toch niet raar dat iemand je probeert te leren kennen door naar je job te vragen? Of ben je een totaal ander persoon op je werk dan in je privé?

Op mijn werk gedraag ik me professioneel. Kennissen/collega's van het werk heb ik nog nooit thuis uitgenodigd. Die hebben mij nog nooit op de voetbal gezien bijvoorbeeld. Het is niet dat ik me compleet anders gedraag, maar dat gebeurt automatisch.