Het grote stoner & doomtopic
- Onderwerp starter Kid_C
- Startdatum
Ik vond Sunn O))) gisteren oer, maar dan ook oer saai muzikaal. Jeetje. 't Is niet mijn eerste kennismaking met de band of het genre voor alle duidelijkheid. Op plaat vind ik het zoveel boeiender en dynamischer dan wat ik gisteren in Het Depot heb gehoord.
Visueel vond ik het dan wel weer knap.
Visueel vond ik het dan wel weer knap.
clercqie
Well-known member
Begonnen bij het begin met Filth en Cop, of..?Ik ben in Swans aan het duiken en dat zal enkele mensen hier blij maken.
To Be Kind.
CisnerosIsStillGod
Member
Wtf begin jij nu pas aan Swans? Holy shit man. Wat ik geschreven heb over Om kan ik denk ik maal 1000 doen over de Swans trilogy. Geniaal. Die drie albums zijn de pure perfectie. Toevallig zit ik de laatste 3/4 maand in een Swans fase waarin ik weinig anders luister dan de trilogy. Die live shows van dien tijd waren ook on-ge-zien. Stuurde onlangs nog out of the blue naar Thijs die erbij was in de kreun op de To Be Kind tour... Ja da was echt fucking amazeballs. Zo maken ze ze nimeer. Heb ze toch 6/7x gezien tussen 2012 en 2019 en telkens insanely geniaal. The Glowing Man is voor mij echt de accumulatie van die trilogy, met nummers als frankie M en The Glowing Man die de pure perfectie benaderen. Ik overweeg (zeer sterk) een glowing man tattootje.
Wat SunnO))) gisteren betreft. Ik snap niet hoe je 'oersaai' kunt aanhalen... Da's kind of the point... Een meditatieve traagheid die abstractie maakt van waar gitaren voor gebruikt worden, en dat op hoge volumes om de fysieke ervaring voorop te zetten. Ik vond het muzikaal (verbazingwekkend, want ik vond ze op de full band Life Metal tour echt fantastisch) echt dik in orde. Boeide de hele tijd ondanks de zeer ritualistische inherente traagheid. Fantastisch.
Ik had wel - zoals verwacht helaas - problemen met het volume. Klinkt als echt hipstergewouwel, volledig akkoord, maar in 2012 in Fort 8 in Hoboken (met quadrophonic setup) waren toen de stilste momenten de luidste momenten van gisteren. Naar het einde toe in het depot had ik echt een paar keer dat gevoel van 'ok we zijn er' maar dat duurde nooit lang. Tegenover in Hoboken, dat was op het ondraaglijke af, een fysieke ervaring zoals nooit tevoren. Swans in ~2017 in Kompass Club was luider dan deze Sunn. Als je uitpakt met 'maximum volume yields maximum results' en je gaat vervolgens touren in mainstream venues die niet boven de 105dB gemiddeld en 111dB pieken gaan, dan voel ik me als fan wel bekocht. De fysieke ervaring is hier toch echt primordiaal - en werd echt niet ten volle ingelost. Spijtig.
Dat gezegd zijnde, de heren zijn wel meesters in wat ze doen en de intentie en minimalistische weloverwogendheid waarmee ze spelen is geniaal. Een oefening in traagheid, in deconstructie van wat 'metal' en 'rock' betekent, maar bovenal een beleving - en dat was het toch iets minder dan vorige keren...
Tl;dr: I'm a sad hipster because SunnO used to be way louder back in my day. Klinkt heel onnozel - volledig akkoord - maar als dat uw brand is, deliver dan ook.
Anyway. 8,5/10 gig. Would 'brrrrr' again met plezier.
Wat SunnO))) gisteren betreft. Ik snap niet hoe je 'oersaai' kunt aanhalen... Da's kind of the point... Een meditatieve traagheid die abstractie maakt van waar gitaren voor gebruikt worden, en dat op hoge volumes om de fysieke ervaring voorop te zetten. Ik vond het muzikaal (verbazingwekkend, want ik vond ze op de full band Life Metal tour echt fantastisch) echt dik in orde. Boeide de hele tijd ondanks de zeer ritualistische inherente traagheid. Fantastisch.
Ik had wel - zoals verwacht helaas - problemen met het volume. Klinkt als echt hipstergewouwel, volledig akkoord, maar in 2012 in Fort 8 in Hoboken (met quadrophonic setup) waren toen de stilste momenten de luidste momenten van gisteren. Naar het einde toe in het depot had ik echt een paar keer dat gevoel van 'ok we zijn er' maar dat duurde nooit lang. Tegenover in Hoboken, dat was op het ondraaglijke af, een fysieke ervaring zoals nooit tevoren. Swans in ~2017 in Kompass Club was luider dan deze Sunn. Als je uitpakt met 'maximum volume yields maximum results' en je gaat vervolgens touren in mainstream venues die niet boven de 105dB gemiddeld en 111dB pieken gaan, dan voel ik me als fan wel bekocht. De fysieke ervaring is hier toch echt primordiaal - en werd echt niet ten volle ingelost. Spijtig.
Dat gezegd zijnde, de heren zijn wel meesters in wat ze doen en de intentie en minimalistische weloverwogendheid waarmee ze spelen is geniaal. Een oefening in traagheid, in deconstructie van wat 'metal' en 'rock' betekent, maar bovenal een beleving - en dat was het toch iets minder dan vorige keren...
Tl;dr: I'm a sad hipster because SunnO used to be way louder back in my day. Klinkt heel onnozel - volledig akkoord - maar als dat uw brand is, deliver dan ook.
Anyway. 8,5/10 gig. Would 'brrrrr' again met plezier.
clercqie
Well-known member
Effe terzijde, maar wel fijn om @sevencrowns hier weer te zien posten. Gij kent mij wss ni echt, maar indertijd op 9L heb ik door u een aantal punk-gerelateerde dingen leren kennen die wel een beetje mijn leven of toch zeker mijn muzikale smaak hebben veranderd (ten goede)!
Dat is daar dan ook wel (vroegtijdig?) geëindigd met 8 combi's op de parking
PBR Streetgang
Well-known member
...and about time!Ik ben in Swans aan het duiken en dat zal enkele mensen hier blij maken.
Oh wauw, ik wist niet dat er nog mensen waren die mijn mening deelden over The Glowing Man, ik dacht altijd dat de consensus was dat deze wat minder was dan The Seer en To Be Kind. Toch zet ik die van al hun albums het vaakste op. Komt zeer traag op gang, maar tegen dat Frankie M en The Glowing Man er zijn ben je helemaal in de sfeer en die nummers zijn bij het beste dat er ooit op plaat is opgenomen. Finally Peace is ook echt een prachtige afsluiter voor dit album.
Ik moet zeggen dat ik onlangs teleurgesteld was in hun meest recente release. The Beggar is muzikaal niet slecht maar Gira zingt... vals. Of het nu met opzet is of gewoon omdat hij al een jaartje ouder is, het klinkt imo niet goed. Maar hun run van The Seer t.e.m. Leaving Meaning hoort bij de beste muziek die ik ooit heb gehoord, en da's al veel om mee te nemen.
Jammer dat ik ze niet live ga kunnen zien. Ik had in 2019 tickets voor hun passage in AB met de Leaving Meaning tour, maar dat was dan geannuleerd. Dan had ik in juni tickets om ze in de Arenberg te gaan zien, maar dat was dezelfde week wanneer mijn zoontje werd geboren dus kon ik niet gaan. Nu heb ik tickets in november maar mijn vrouw is ziek en we moeten in isolatie blijven omwille van infectiegevaar. Geen concerten voor mij voor de rest van dit jaar. Jammer van Swans, Cult of Luna, Shellac, Butch Kassidy, Queens of the Stone Age, Murlocs en nog een heleboel anderen.
Laatst bewerkt:
clercqie
Well-known member
Hot take incoming, maar To Be Kind wordt bij mij stilaan de minste van de grote drie. Glowing Man blijft hier inderdaad groeien in waarde, die heb ik heeeeel lang onderschat. The Seer was mijn introductie tot de band, dus die blijft wel een streepje voor hebben. 'Minst favoriete' is relatief natuurlijk want ook To Be Kind is meesterlijk. Alhoewel... Bring The Sun/Toussaint vind ik van alle de marathon tracks op de trilogie gevoelsmatig het langst aanslepen, zeker vanaf de midpoint voorbij. The Seer het nummer is gelijkaardig qua opbouw maar die vind ik wel van begin tot eind prachtig en niets te skipoen aan. Bring The Sun durf ik dus tegenwoordig wel al sneller eens skippen en het resultaat is een gebalder, eigenlijk sterker album..
Beetje hetzelfde gevoel bij The Beggar eigenlijk. Ik heb die op CD, maar eigenlijk leg ik vooral CD1 op voor een imo toch heel aangenaam uurtje luisteren. Maar de 40minuten durende collage Beggar Lover Three ga ik ook al snel overslaan als ik niet in de stemming ben..
Beetje hetzelfde gevoel bij The Beggar eigenlijk. Ik heb die op CD, maar eigenlijk leg ik vooral CD1 op voor een imo toch heel aangenaam uurtje luisteren. Maar de 40minuten durende collage Beggar Lover Three ga ik ook al snel overslaan als ik niet in de stemming ben..
Fuck, veel sterkte met je vrouw. Hopelijk wordt het snel beter...
PBR Streetgang
Well-known member
Ik vind Bring The SUn en Toussaint L'Ouverture geweldig, voor mij is het eerder Oxygen die ik wel eens durf over te slaan. Geweldig nummer, maar for some reason haalt het mij uit de roes van het album. Ik doe het zelden, maar af en toe durf ik wel eens op skip te drukken.
PBR Streetgang
Well-known member
Thanks, het is wat.
Hoe beluisteren jullie die albums eigenlijk? In één trek door of in stukken? Per cd?
De reden dat ik hier nooit eerder volop kon induiken is dat de sfeerzetting voor Swans me zo belangrijk lijkt dat het opgedeeld luisteren van de albums afbreuk doet aan de totaalervaring dat ze voor ogen hebben (pre SFTB zijn ze gelukkig korter). De combinatie van de duurtijd (2 uur +), het feit dat ik zelden gewoon zo lang kan luisteren zonder iets anders te moeten doen én dat ik dan nog eens zin moet hebben om in dat gat van nihilisme te duiken is op die manier een hoge drempel. Ik heb het met meerdere albums ook meerdere keren geprobeerd maar telkens werd ik na een tijd gestoord en dan had ik geen zin meer om verder te luisteren omdat ik het gevoel had dat de trip onderbroken was.
Anywaay, CD2 van SFTB gehaald en wat een bom is 'The Sound' niet?
Heerlijke drones tussendoor, meer dan terecht een classic.
De reden dat ik hier nooit eerder volop kon induiken is dat de sfeerzetting voor Swans me zo belangrijk lijkt dat het opgedeeld luisteren van de albums afbreuk doet aan de totaalervaring dat ze voor ogen hebben (pre SFTB zijn ze gelukkig korter). De combinatie van de duurtijd (2 uur +), het feit dat ik zelden gewoon zo lang kan luisteren zonder iets anders te moeten doen én dat ik dan nog eens zin moet hebben om in dat gat van nihilisme te duiken is op die manier een hoge drempel. Ik heb het met meerdere albums ook meerdere keren geprobeerd maar telkens werd ik na een tijd gestoord en dan had ik geen zin meer om verder te luisteren omdat ik het gevoel had dat de trip onderbroken was.
Anywaay, CD2 van SFTB gehaald en wat een bom is 'The Sound' niet?
Heerlijke drones tussendoor, meer dan terecht een classic.
Laatst bewerkt:
Avondland
Well-known member
Zoveel ononderbroken tijd kunnen wijden aan een album is easy voor mensen die single zijn of nog studeren. Eens je een gezin hebt is die mate van vrije tijd een schaars goed (en goud waard).Hoe beluisteren jullie die albums eigenlijk? In één trek door of in stukken? Per cd?
De reden dat ik hier nooit eerder volop kon induiken is dat de sfeerzetting voor Swans me zo belangrijk lijkt dat het opgedeeld luisteren van de albums afbreuk doet aan de totaalervaring dat ze voor ogen hebben (pre SFTB zijn ze gelukkig korter). De combinatie van de duurtijd (2 uur +), het feit dat ik zelden gewoon zo lang kan luisteren zonder iets anders te moeten doen én dat ik dan nog eens zin moet hebben om in dat gat van nihilisme te duiken is op die manier een hoge drempel. Ik heb het met meerdere albums ook meerdere keren geprobeerd maar telkens werd ik na een tijd gestoord en dan had ik geen zin meer om verder te luisteren omdat ik het gevoel had dat de trip onderbroken was.
Anywaay, CD2 van SFTB gehaald en wat een bom is 'The Sound' niet?
Maar een rit Mol - Gent tijdens de spits geeft me toch zeker 2,5 uur quality time enkele rit en ik moet die rit zowieso nog eens doen dus ik leg dan nog eens Swans op. Loeihard. Want zo hoort het.
PBR Streetgang
Well-known member
Ik kan muziek luisteren tijdens het werk, als ik weet dat ik ononderbroken kan doordoen, grijp ik die kans om een van de latere Swans op te leggen.
Avondland
Well-known member
Ik kan (en doe) dat ook, maar dat is eigenlijk niet aandachtig luisteren omdat ik tegelijk actief bezig ben met werken. Tijdens het autorijden kan ik toch meer aandacht geven aan de muziek.
Same. Eens in de zetel ploffen en gewoon 2 uur naar een plaat luisteren en alleen maar luisteren zit er niet echt op't moment.
Er staat wel altijd muziek op maar da's dan meer als achtergrond. Op zich ook niet slecht maar het is een totaal andere ervaring uiteraard.
Bonus is wel de kindere hier constant worden blootgesteld aan goeie muziek. Hopelijk blijft daar later wat van hangen
CisnerosIsStillGod
Member
Ik luister bepaalde nummers uit de trilogie soms weken, maanden aan een stuk (heb dat met andere muziek ook hoor). Heb bv nu weer een fase dat ik al enkele maanden quasi alleen Frankie M / When will I return? / The Glowing Man / Finally, Peace luister, soms weken enkel naar She Loves Us, soms enkel The Seer of No Words/No thoughts, nu heel erg The Beggar Lover (Three) sinds release...
Heel fragmentarisch dus en totaal niet per volledig album, maar wel stukken /passages.
Overall toch ook wel TGM>TBK>The Seer. TBK blijft toch een banger met screen shot, bring the sun, oxygene, she loves us en To Be Kind zelf (van die laatste staat niet voor niets een zinnetje op het geboortekaartje van ons zoontje). Hoewel de trilogie heilig is zijn er ook nummers die ik quasi nooit luister, op vrijwel elk album van de drie. Tegelijkertijd is vanaf Frankie M -> einde van TGM wellicht een van de beste passages in music.
Mss hot take, maar wat betreft leaving meaning en The Beggar, alsook het meeste van My Father en alles pre-reunie staat bij mij niet in GOAT-tier. Give me 25- 40min walls of noise or give me death - al smaak ik de rest zeker en zit daar ook 9/10 materiaal bij, de trilogie is echt 10/10 - ik zou ze, na ze meermaals live te hebben meegemaakt in het trilogy-era, ook niet meer live moeten zien nu. Die shows in 12-16 toen Thor er nog bij was waren het absolute summum. De laatste twee keer op TGM-tour met die pianist vond ik al minder (was ook geniaal maar net iets onder de Thor-setup). Deze shows zullen ook hun charme hebben, maar de Michael Gira van 10j terug krijgen we nooit meer terug. "Michael is done."
Heel fragmentarisch dus en totaal niet per volledig album, maar wel stukken /passages.
Overall toch ook wel TGM>TBK>The Seer. TBK blijft toch een banger met screen shot, bring the sun, oxygene, she loves us en To Be Kind zelf (van die laatste staat niet voor niets een zinnetje op het geboortekaartje van ons zoontje). Hoewel de trilogie heilig is zijn er ook nummers die ik quasi nooit luister, op vrijwel elk album van de drie. Tegelijkertijd is vanaf Frankie M -> einde van TGM wellicht een van de beste passages in music.
Mss hot take, maar wat betreft leaving meaning en The Beggar, alsook het meeste van My Father en alles pre-reunie staat bij mij niet in GOAT-tier. Give me 25- 40min walls of noise or give me death - al smaak ik de rest zeker en zit daar ook 9/10 materiaal bij, de trilogie is echt 10/10 - ik zou ze, na ze meermaals live te hebben meegemaakt in het trilogy-era, ook niet meer live moeten zien nu. Die shows in 12-16 toen Thor er nog bij was waren het absolute summum. De laatste twee keer op TGM-tour met die pianist vond ik al minder (was ook geniaal maar net iets onder de Thor-setup). Deze shows zullen ook hun charme hebben, maar de Michael Gira van 10j terug krijgen we nooit meer terug. "Michael is done."
Obi-Jan
Well-known member
Veel sterkte met je vrouw!
Ik vind Swans altijd moeilijk om in te geraken, het heeft voor mij nog geen klik gemaakt. Het helpt inderdaad niet dat hun albums zo lang zijn, dus ik kan ze ook zelden in 1 keer beluisteren, maar het blijft ook gewoon nooit hangen. Ik heb gisteren 'The Glowing Man' nog eens beluisterd, en ik kan er mij nu al niets meer van herinneren.
Het is wel zo dat sinds er hier een kleine rondloopt het moeilijker is om eens met volle aandacht naar muziek te luisteren
Dus meestal is het in de auto of tijdens het werken dat er hier naar muziek geluisterd wordt. De vrouw des huizes apprecieert het niet altijd als ik mijn muziek op zet in het bijzijn van kleine onschuldige kindjes 
