Het volledige muzikale relaas van afgelopen Roadburn begon met 80km op mijn trouwe stalen ros richting Tilburg, na de avond ervoor eveneens Electric Callboy te hebben meegepikt. Uitstekend optreden overigens. Ehbon, Roadburn zelve:
- begonnen met Forndom, best in orde, voer voor fans van Wardruna en consoorten, maar zou ik graag eens zien met een volle liveband.
- stukje Bismuth & Vile Creature meegepikt. Vuil en zwaar, hoera!
- Year of No Light vervolgens, altijd raak, beviel me alweer goed. Voor het eerst sinds 2009-2010? nog eens een nummer met vocals. Nu nog eens touren met Vampyr als het even kan.
- verdergegaan met Messa, helaas ben ik vooralsnog geen enorme fan van Close hoewel ik de voorgaande albums top vind. Was ook iets te kapot wegens zware week. Niet slecht, maar ik heb veel betere herinneringen aan andere optredens van hen.
- stukje The Devil's Trade meegepikt, weinig over te zeggen, ging er wel in. Een nummer kwam onverwacht wel loeihard binnen, het onderwerp was even zwaar persoonlijk en ik had het totaal niet zien aankomen.
- Slift vervolgens gaan meepikken, goed begonnen, me halverwege even kwijtgeraakt tot ze even vertraagden, mij weer opvisten en beenhard meesleurden. De moeite!
- Een klein stukje Sólstafir gekeken voor het openingsnummer, het geweldige Ljós i Stormi. Daarna vrij snel verdwenen omdat ze Fjára speelden. Jammer dat ik daarmee een paar geweldige nummers gemist heb, maar ze hebben het hele album al eens integraal gespeeld op Roadburn, en, belangrijker...
- MOTHERFUCKING SMOTE speelde in de zaal vlak ernaast. Ik kende ze nauwelijks, maar godmiljaar, wat een dijk van een trip, en ik was nagenoeg bloednuchter. Opgeslorpt, ondergedompeld in drie kwartier psychedelische stoner drone of wat voor labels een mens hier op moet kleven, en vervolgens trippend weer losgelaten op deze planeet. Heerlijk, mogelijk het beste optreden van het festival.
- afgerond met Russian Circles. Ik was halfdood van vermoeidheid, maar dit was wel stevig genoeg om mij redelijk bij de les te houden. Kwaliteit.
Dag twee begonnen met Atonia (Primitive Man helaas gemist) een samenwerking van een hoop psych-ish whatever bands. Zeker genietbaar, maar evenmin weggeblazen. Daarna:
- nog een dosis Slift gaan opsnuiven, en deze keer hadden ze me vanaf begin tot einde mee. Dik in orde!
- vervolgens trakteerde Warhorse op het betere loodzware werk. Live werd ook wel duidelijk waar pakweg Conan de mosterd gehaald heeft. De band is een klein uur over het publiek gewalst zoals het hoort, ijzersterk. Black Acid Dream als afsluiter was magistraal, topoptreden.
- wat rondgehangen en net op tijd het verrassingsoptreden van Lamp of Murmuur kunnen zien. Stevige black met een scheutje rock 'n roll. Ook dik in orde! Ne vriend van mij heeft ook per abuis nen handdoek in de nek van de zanger gesmeten. Drama!
- een stuk Alcest meegepikt, Écailles de Lune is geen slechte plaat, maar echt warm word ik er zelden van.
- Motor!k dan maar. Dansen dansen! Altijd raak met hun elektronische kraut.
- Als afsluiter Sum of R, helaas weer halfdood van vermoeidheid, maar als liefhebber van Dark Buddha Rising was dit sowieso spek naar mijn bek.
De rest volgt later dit weekend. Nu tijd voor een schoonheidsslaapje.