Ik begeef me even in dit topic omdat ik iets van me wil afschrijven. Ik verwacht dus met andere woorden niet echt een oplossing of medelijden, maar misschien wat (h)erkenning, en hopelijk kan ik het wat achter mij laten als ik het van me afschrijf
Mijn vriendin en ik zijn het voorbije jaar op zoek geweest naar een huis in het Gentse. Zoals velen wel zullen weten, is dit een moeilijke en dure regio. Enkele maanden geleden hebben we een bezoek gebracht aan een huis dat echt helemaal ons/mijn ding was. Ik was instant verliefd op het huis en zag ons er een gezin starten en oud worden. Enkel was het, rationeel gezien, toch wat hoog geprijsd (zelfs voor Gent). Het EPC was C aangezien het dak niet deftig vernieuwd/geïsoleerd was, mijn vriendin vond de tuin niet zonnig genoeg,… kortom, rationeel gezien hebben we toen besloten om geen bod uit te brengen.
Een aantal dagen later zijn we naar een ander huis gaan zien, dat volledig en goed gerenoveerd was, EPC B, alles tot in de puntjes afgewerkt met alle moderne comfort,… Rationeel gezien was dit huis een veel betere keuze dan het vorige huis. Hierop hebben we dan een bod gedaan en dit bod is aanvaard, we hebben dit huis dus gekocht.
Enkele weken geleden zijn we dan verhuisd naar dit huis, maar ik merk dat ik het vorige huis echt niet kan loslaten… ik blijf er steeds aan denken hoe verliefd ik was op dat huis en ik heb eigenlijk spijt dat we toen toch geen bod hebben gedaan. Het is niet zo dat ik spijt heb dat we ons huis gekocht hebben, maar wel dat we het andere huis niet gekocht hebben, of toch geen bod hebben gedaan. Ik besef hoeveel geluk we hebben dat we ons huis hebben kunnen kopen en het heeft alles was we zochten. Mochten we het eerste huis niet bezocht hebben of niet gezien hebben, ben ik zeker dat ik hier heel gelukkig mee zou geweest zijn. Maar toch heb ik spijt dat ik mijn gevoel toen niet heb gevolgd… Ik heb dit ook al aan mijn vriendin gezegd, en zij begrijpt mijn gevoel wel. Ze vond dat huis ook heel mooi, maar ze was er niet zo verliefd op als ik en vindt ons huis dus nog altijd een (even) goede optie.
Ik weet niet goed wat ik hier mee kan/moet doen… ik denk dat ik alleen maar kan hopen dat dit gevoel ooit weggaat naarmate de tijd vordert en we ons huis gewoon worden. Ik denk dat ik gewoon ook heel erg boos ben op mezelf; ik had de kans om mijn droomhuis te kopen maar heb die toch niet gegrepen. Misschien dat mijn verhaal ook een les kan zijn voor anderen