Je hele leven single zijn?

[Sneeuwstorm]

Goed bier alleszins

 

[StBernardus]

Goed bier alleszins

Zolang je ermee niet overdrijft

 

[SilentSpring]

De broer van een vriend van mij is zo iemand. Ondertussen al een eind in de 30 en woont nu al jaren alleen, nooit een vriendin of vriend gehad, maakt ook absoluut geen aanstalten om iemand te zoeken. We zaten ooit op café en er kwam een meisje met hem praten. Toen ze aanbood om haar nummer te geven zei die droogweg: 'nee bedankt' en draaide zich weer om naar de toog.
Vroeger gingen we er van uit dat hij homo was en nog in de kast zat, maar hij zal eerder aseksueel zijn. Hij heeft een job, hobby's, sociaal contact, maakt reizen,...heb nooit de indruk gekregen dat hij ongelukkig zou zijn.

Ik herken daar een stuk van mezelf in (toch in het eerste deel van jouw post)

Ik ben midden 30 en woon net 6j in mijn eigen huis, ik ben eigenlijk perfect gelukkig alleen en met mijn hond.
Die is altijd content als ik thuiskom, zaagt nooit, ....
Ik kan gaan en staan waar ik wil, eten waar en wat ik wil, werken/tv-kijken/gamen/lezen whatever,...
De vrouwen waar ik regelmatig mee in contact kom zijn ook eerder genre dramaqueens, dus dat versterkt mijn gevoel van happy single alleen maar, vooral wanneer ik thuiskom in mijn rustig huis en denk van "oef, rust".

Ik heb Tinder, daar neus ik dagelijks eens tussen die "top picks" terwijl ik in't kleinste kamertje zit, maar ik heb eigenlijk niet echt de nood om echt aan het swipen te gaan.
Ik kan mij daar precies niet toe brengen, dat dating-gebeuren lijkt zo vermoeiend
Ook bij Parship bijvoorbeeld: die vragenlijstjes sluit ik altijd rap terug af.
Daar zitten een heleboel vragen tussen waar ik zelfs nog nooit aan gedacht heb, op 75% van die dingen zou ik eerder antwoorden "don't care" als ik echt eerlijk moet zijn

Allez, het zou soms wel leuk zijn om eens iets met 2 te doen en geraak ik van straat ga ik (hopelijk) ook perfect gelukkig zijn, is het niet zo dan ga ik er ook niet van wakker liggen.

 

[willydrama]

Net zoals mensen die in een relatie zitten, en wel eens een slechte periode hebben of ongelukkig zijn, zullen die happy singles ook wel eens slechtere momenten hebben met de situatie waarin ze zitten. Dat lijkt me logisch. En het hangt natuurlijk ook vaak af van de periode in je leven.

Er hebben altijd eeuwige vrijgezellen bestaan zoals die boeren broers in de serie van Jeroen Meus, maar nooit in de mate van vandaag. Welke vriendengroep praat in op een single om zich over bepaalde minpunten heen te zetten en elk jaar 10 of meer slechte dagen met een partner te beleven ?

 

[koenvhaver]

Ik zou zeer ongelukkig zijn als single. Zou dat nooit kunnen. Zonder ermee akkoord te zijn om iedereen in huis te nemen om niet alleen te zijn. Dat is ook maar triestig. Een lat-relatie zou ik ook kunnen aanvaarden.

 

[Gonzo the Great]

Er hebben altijd eeuwige vrijgezellen bestaan zoals die boeren broers in de serie van Jeroen Meus, maar nooit in de mate van vandaag.

Dit doet me denken aan Die Ludolfs. Voor wie het niet kent: 4 duitse broers die een auto afbraak runnen.
Zalig hoe die soms zitten te dutten aan de keukentafel met wat muziek van zo'n oud radiootje op de achtergrond. Hoe relax kan je zijn

 

[Avondland]

Ik zou zeer ongelukkig zijn als single. Zou dat nooit kunnen. Zonder ermee akkoord te zijn om iedereen in huis te nemen om niet alleen te zijn. Dat is ook maar triestig. Een lat-relatie zou ik ook kunnen aanvaarden.

Dit dus ook: er zijn mensen die niet alleen kunnen zijn. Die kunnen dan maar beter gelukkig zijn in hun huidige relatie, want er zijn ongetwijfeld een aantal bij die liever ongelukkig in een relatie zitten dan zonder relatie.

 

[Letsken]

Als je bewust ervoor kiest vermoed ik dat je vrede hebt met single zijn, en ik zou ook niet weten waarom je niet gelukkig kan zijn zo. Sommige mensen zijn nu eenmaal graag op zichzelf denk ik dan, soms uit zich dat in een LAT-relatie, soms in geen relatie. De maatschappelijke norm is een relatie, waardoor ik ook wel denk dat er mensen een partner zoeken omdat ze dit "moeten", terwijl sommigen perfect gelukkig zouden zijn, misschien zelfs gelukkiger, zonder.

Dat heeft niet altijd te maken met op zichzelf te willen zijn, zeker op wat jongere leeftijd. Je kan evengoed als single via vrienden/hobby's quasi elke dag in gezelschap zijn, en een minstens zo sociaal leven leiden als velen in een relatie. Bij de 'eeuwig singles' die ik ken zitten opvallend veel zeer extraverte karakters.
En net daar wringt het soms, op bepaalde leeftijd - zo rond de 30, begint die groep wat kleiner te worden gezien de leeftijdsgenoten een gezin stichten. Bij degenen die niet echt een relatie wilden, begint het dan toch ook te steken en gaan ze ook op zoek naar een relatie - niet per se voor de relatie op zich maar het niet alleen willen vallen op bepaalde avonden. Is een beetje zwart-wit uitgedrukt maar je snapt wel wat ik bedoel.

Ik ben zelf al zowel lange tijd single geweest en in lange relaties gezeten. Ik zou zeggen dat ik iets gelukkiger was gedurende de relaties, maar een immens verschil is het voor mij niet. Moest ik jaren geleden een pact kunnen sluiten met m'n grote vriendengroep waarbij we allen beloven geen relaties te beginnen en hetzelfde leven verder leiden (quasi elke avond elkaar in groep zien, samen daguitstappen maken, geen verplichtingen,...) ik zou er waarschijnlijk voor getekend hebben.

 

[Kevin]

Ik ben midden 30 , woon 10+ jaar alleen in het ouderlijk huis en ik ben ook al heel mijn leven single. Ik heb daar wel een aantal redenen voor :

- Mijn eigen keuze omdat ik iemand ben die graag alleen is en nu alles kan doen wat ik wil qua tv-kijken , gamen , ... en ik niet het gevoel heb dat ik iets mis want ik heb een aantal hobby's (meeste zijn zonder sociaal contact) en en mijn 3 katten waar ik heel veel aan heb. Op gebied van sociaal contact heb ik ouders die ik meerdere keren per week zie en een paar vrienden die ik bijna dagelijks hoor of eens mee afspreek.

- Door autisme en sociale angsten waardoor ik weinig het huis verlaat. Daardoor heb ik heel weinig sociaal contact. Wat ervoor zorgt dat ik nooit iemand ga aanspreken dat ik niet ken. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit al 1 minuut heb gesproken met een vrouw van mijn leeftijd. Ook niet online.

- Ik het gevoel heb dat ik totaal niet klaar ben voor een relatie en ook het gevoel heb dat er niemand zit te wachten op iemand die maar half voor zichzelf kan zorgen. (zelfvertrouwen staat ook niet direct in mijn woordenboek)


Voorlopig heb ik niet het gevoel van iets te missen of ongelukkig te zijn en vermijd ik een hele pak stress door niet te daten. Situaties waar ik zenuwachtig voor ben of die nieuw zijn zorgen voor zoveel stress dat ik ervan moet overgeven , last krijg van zweetplekken waar Ben Crabbé jaloers op zou zijn en van enorme winderigheid. Ik ken niks van daten maar dat lijken me niet echt goeie verkooppunten

 

[StBernardus]

er is ook een groot verschil tussen alleen zijn en eenzaam zijn.
ik zeg altijd : ik ben misschien alleen maar niet eenzaam.
Terwijl ik dan mensen in een relatie ken die wel eenzaam zijn (enkel nog in de bubble van de relatie zitten en al het contact met hun vrienden verliezen, die hebben geen enkel sociaal leven meer buiten hun relatie)

Ik ben ook iemand die wel zijn eigen ruimte moet hebben en die graag alleen woont. Tijdens de week ben ik graag na mijn werk op mijn gemak alleen thuis en heb ik niemand rond mij nodig.
Ik ga ook graag alleen naar de cinema of alleen gaan wandelen of eens een zondag alleen op mijn gemak in mijn zetel met mijn playstation of een boek doorbrengen.

Aan de andere kant heb ik ook enorm graag mensen om me heen. Ik heb een heel uitgebreid sociaal leven en een grote vriendenkring.
Mijn weekends en congés zijn altijd stampvol met allerlei sociale activiteiten.

En verder heb ik sedert enige tijd een FWB waar ik terecht kan voor intimiteit en anders zijn er ook nog altijd betalende opties.

Dit alles zorgt ervoor dat ik echt geen enkele behoefte heb aan een serieuze relatie of om samen te wonen met iemand.

Voor mij persoonlijk is het leven perfect zoals het nu is.

 

[apzoeir]

Soms gaat het leven ook gewoon snel verder...

Als twintiger had ik me het ideale plaatje voorgesteld. Ik zou een lieve kerel tegen komen, we wonen in een leuk huis met tuin, paar huisdieren erbij en liefst 3 jongens als kinderen. Ik zou een echte soccer mom geweest zijn.

Ik was toen ook ergens nog naïef dat leuke mannen ook wel eens verder keken dan het uiterlijk (had behoorlijk overgewicht).

De jaren nadien ging ik in een vorm van zelfmedelijden (wie wil mij nu) en voor je't weet ben je dan half in de 30.

Intussen ben ik 38 (en 40kg kwijt) en op een of andere manier lukt het momenteel nog niet. Ik ben ergens in de loop der jaren ook associaal geworden op liefdesvlak omdat ik precies zo ver achterloop in de tijd. Ik weet gewoon niet goed hoe het allemaal aan te pakken.

Maar nu lijkt dit allemaal heel zielig terwijl het dat ook niet persé is. Ik ben dan wel alleen, maar alles behalve eenzaam. Heb vele fijne trouwe vrienden waar ik altijd op kan rekenen, ben dagelijks wel ergens naartoe (sporten, iets drinken, ...). Ik haal ook veel voldoening uit mijn werk enzo.

Dus op een of andere manier ben ik best heel sociaal, maar als het dan puur op liefdesgebied aankomt ben ik gewoon een sukkel.

Je hebt het gewoon niet allemaal in de hand soms en de tijd gaat sneller dan je denkt.
Ik zweef nu soms vaak tussen twee gevoelens. Enerzijds wacht ik nog altijd op die droomprins. Anderzijds ben ik best blij met het leven dat ik heb. Ik doe waar ik zin heb zonder met iemand rekening te moeten houden.

 

[Avondland]

De tijd gaat inderdaad heel snel, maar dat besef je vaak pas achteraf. Je moet beseffen dat je het niet meer kan overdoen, dus is het zinloos om er té lang bij stil te staan. Heb je fouten gemaakt, erken ze dan en probeer er uit te leren. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Als je weemoedig bent ingesteld, kan je er over blijven malen.

 

[dopey_92]

Soms gaat het leven ook gewoon snel verder...

Als twintiger had ik me het ideale plaatje voorgesteld. Ik zou een lieve kerel tegen komen, we wonen in een leuk huis met tuin, paar huisdieren erbij en liefst 3 jongens als kinderen. Ik zou een echte soccer mom geweest zijn.

Ik was toen ook ergens nog naïef dat leuke mannen ook wel eens verder keken dan het uiterlijk (had behoorlijk overgewicht).

De jaren nadien ging ik in een vorm van zelfmedelijden (wie wil mij nu) en voor je't weet ben je dan half in de 30.

Intussen ben ik 38 (en 40kg kwijt) en op een of andere manier lukt het momenteel nog niet. Ik ben ergens in de loop der jaren ook associaal geworden op liefdesvlak omdat ik precies zo ver achterloop in de tijd. Ik weet gewoon niet goed hoe het allemaal aan te pakken.

Maar nu lijkt dit allemaal heel zielig terwijl het dat ook niet persé is. Ik ben dan wel alleen, maar alles behalve eenzaam. Heb vele fijne trouwe vrienden waar ik altijd op kan rekenen, ben dagelijks wel ergens naartoe (sporten, iets drinken, ...). Ik haal ook veel voldoening uit mijn werk enzo.

Dus op een of andere manier ben ik best heel sociaal, maar als het dan puur op liefdesgebied aankomt ben ik gewoon een sukkel.

Je hebt het gewoon niet allemaal in de hand soms en de tijd gaat sneller dan je denkt.
Ik zweef nu soms vaak tussen twee gevoelens. Enerzijds wacht ik nog altijd op die droomprins. Anderzijds ben ik best blij met het leven dat ik heb. Ik doe waar ik zin heb zonder met iemand rekening te moeten houden.

Vind het wel heel moedig en sterk van je dat je er zo oprecht over praat, zoals hier boven me zegt niet te veel nadenken over wat er gebeurd is de tijd kan je niet meer terug draaien anders pieker je je eigen kapot waardoor je nog meer aan het denken zal gaan.

 

[Zane]

Ik stap dit jaar nog op tram 3 (ik word er 30). Niet echt iets waar ik naar uitkijk eerlijk gezegd. Tot op vandaag nog steeds vrijgezel, nog nooit een relatie gehad. Vroeger had ik daar veel moeilijkheden met het single zijn, maar dit heb ik stilaan achter mij gelaten. Ik ben een introvert persoon, vroeger veel meer dan nu, doorheen de jaren meer opengebloeid maar ik zal altijd iemand blijven die eerder wat teruggetrokken is. Dit jaar een vernieuwde energie gevonden in het sporten en vorig jaar een nieuwe hobby in clubverband opgenomen (wat op sociaal aspect soms nog steeds een uitdaging is). Waar vroeger mijn weekends meestal leeg waren, raken deze nu meer opgevuld.

Momenteel laat ik het op relatievlak gewoon zijn beloop, ik ben meer een go with the flow kinda guy. Ik heb momenteel geen zin om moeite te steken in de dating scene of die dating websites uit te proberen. De kans dat ik iemand tegenkom acht ik momenteel klein, echter maak ik er geen probleem meer van. Dus momenteel happy single, ik moet nergens naar kijken en kan doen wat ik wil. Ik hoop later een gezin uit te bouwen, maar voorlopig hoeft dat niet.

Ik ben ook van mening dat je eerst gelukkig moet zijn op jezelf, vooraleer een partner erbij te nemen. Geluk zoeken bij een ander draait garantie verkeerd uit want dan bouw je de relatie op onder verkeerde voorwendselen voor jezelf.

 

[Muñoz]

Met andere woorden: kan je een gelukkig leven hebben als single (voor hele lange tijd of voor altijd)?

Hangt er vanaf wat je verstaat onder "single". Is dat echt de klassieke relatie waarbij je elke dag samenwoont en quasi alles samen doet, of vallen LAT-relaties, open relaties, etc. daar ook onder?
Je kan, denk ik, perfect gelukkig zijn als je bewust vrijgezel blijft. Bv. omdat je een heel drukke carrière hebt, weinig nood hebt aan een 'wederhelft', etc. Zolang je seksuele behoeften bevredigd worden (wat imo compleet losstaat van een relatie), waarom niet? Toch kan dat niet levenslang, en al zeker niet wanneer je onvrijwillig vrijgezel bent. Elke mens heeft vroeg of laat toch het verlangen om 'graag gezien te worden'? Seks is één ding, maar iemand hebben die verliefd op u is (iets wat de meeste koppels na pakweg een paar jaar niet meer zijn, maar bon ) is toch iets van de beste zaken die er zijn in het leven? Een leven zonder ooit is één keer (wederzijds) verliefd te worden, dat lijkt me toch maar heel triestig (ook al ben ik zelf iemand die daar nogal cynisch/'nuchter' in is).

Ik ben zelf zo'n dikke 2 jaar samen met m'n vriendin (opgescharreld op een feestje tijdens volle corona ), en zaten eigenlijk vanaf het begin al op dezelfde golflengte qua elkaar genoeg 'vrijheid' geven. Wij zijn eigenlijk een soort van beste vrienden 3.0: we zien elkaar doodgraag, maar hebben geen nood om elkaar elke dag te horen en/of te zien (of al eens een weekje met vrienden op verlof te gaan). We doen eigenlijk enkel maar leuke dingen samen, waardoor er nooit geen sleur/saaie momenten zijn. We wonen allebei nog thuis, maar eigenlijk zou je dat kunnen beschouwen als een LAT-relatie. Dat houdt het imo veel spannender. Je leeft niet op elkaars lip waardoor de vlam langer heviger blijft branden.
Daarvoor had ik een (kortere) relatie met een meisje uit hetzelfde jaar en richting. Zij wou 24/7 bij mij zijn, op elke moment weten waar ik zat, met wie, voor hoelang, etc. (wat natuurlijk begrijpelijk is als je verliefd bent en bent zoals de meeste verliefde mensen), maar dat voelde voor mij extreem claustrofobisch aan. Je kan zo'n mensen ook niet veranderen, dat is gewoon wie ze zijn. Maar dan moet je gewoon eerlijk zeggen dat je niet bij elkaar past. We zijn niet bepaald als goede vrienden uit elkaar gegaan (zij snapte het niet), terwijl we nog 2-3 academiejaren bij elkaar moesten zitten (in een redelijke kleine groep), dus dat was soms nog eens awkward.

 

[Sylverscythe]

Hangt er vanaf wat je verstaat onder "single". Is dat echt de klassieke relatie waarbij je elke dag samenwoont en quasi alles samen doet, of vallen LAT-relaties, open relaties, etc. daar ook onder?

Volgens mij is een single iemand zonder relatie.

 

[Muñoz]

Volgens mij is een single iemand zonder relatie.

Ahja, zo.
Nooit een "relatie" hebben tout court lijkt mij toch moeilijk compatibel met een 'geslaagd' leven. Nooit het gevoel gekend hebben van verliefd te zijn lijkt me toch zwaar om dragen en iets waar je op je oude dag best wel spijt van kan hebben. 'Wat je niet kent kan je niet missen' geldt voor skiën ofzo, maar toch niet voor verliefdheid, lijkt me.

 

[Avondland]

Er zijn single mensen die ook geen behoefte hebben aan seks, al is dat voor sommigen moeilijk in te denken. Dat zijn aseksuele mensen of mensen die genoegen nemen met soloseks.

 

[OfFPiR]

Ben ook tot mijn 35ste altijd single geweest. Niet dat ik geen relatie wou persé maar miste het ook niet super hard. Heb veel hobbies en een redelijk sociaal leven. Dan kreeg ik 2 jaar geleden ineens een dm in discord van een super lieve en knappe bg'er Zou nu niet meer zonder haar kunnen. Vanaf die eerste berichten zaten wij direct op dezelfde golflengte.

 

[Avondland]

Ben ook tot mijn 35ste altijd single geweest. Niet dat ik geen relatie wou persé maar miste het ook niet super hard. Heb veel hobbies en een redelijk sociaal leven. Dan kreeg ik 2 jaar geleden ineens een dm in discord van een super lieve en knappe bg'er Zou nu niet meer zonder haar kunnen. Vanaf die eerste berichten zaten wij direct op dezelfde golflengte.

@Fusetea heeft dan ook een retecoole muzieksmaak, you lucky bastard.