Het is donderdag en ik ben in een pseudofilosofische bui, mogelijk gestimuleerd door wat slaapgebrek. Ik ben ondertussen dichter bij de 38 dan bij de 37, en ik heb het idee dat vele van de leden hier rond die leeftijd zitten. We moeten eerlijk zijn, de kans is reeëel dat we in de helft van ons leven zitten of daar al over zijn. We hebben dus wel al het een en ander om op terug te kijken.
In een ver verleden, toen ik mijzelf nog een gamende tiener kon noemen, heb ik Planescape: Torment grijs gespeeld. Zoek het gerust op, een RPG die meer weg had van een interactief boek, en vaak als een van de beste in zijn genre wordt genoemd.* Een centrale vraag die de protagonist daarin vaak te horen krijgt is: "what can change the nature of a man?" Een van de antwoorden, volgens sommigen het "juiste" voor de verhaallijn, is dus "regret", oftewel spijt.
[*voor de liefhebbers: https://johnswritersblock.com/2015/03/15/planescape-torment-what-can-change-the-nature-of-a-man/]
Als we dat woord eens door google draaien zegt een van de eerste links:
Spijt heeft een functie, het spijtgevoel wil je namelijk laten realiseren dat je een fout hebt gemaakt. We zijn mensen en niemand doet altijd alles goed. Als je wilt leren, je verder wil ontwikkelen en groeien in het leven kan het niet anders dan dat je af en toe spijt ervaart. De belangrijkste lessen en leermomenten haal je als mens uit eerdere ervaringen in je leven.
In het verleden zijn er al threads gepasseerd met de vraag of we gelukkig zijn, maar de vraag hier is veel concreter: zijn er zaken uit het verleden waar je spijt van hebt, zaken die je verkeerd hebt aangepakt, foute beslissingen, mensen die je verkeerd hebt behandeld, ...
Wanneer ik die vraag aan mijzelf stel moet ik zeggen dat de eerste zaken die in me opkomen misschien eerder triviaal zijn.
- Iemand waar ik een serieuze interesse voor had, die niet wederzijds was, en waar ik gewoon veel te lang bij heb geprobeerd. Ik had zeker me meer geamuseerd als twintiger moest ik me daar wat sneller overgezet hebben.
- Altijd de brave huismus geweest als student: niet op kot, niet op Erasmus. Achteraf dan een jaar in het buitenland gezeten en ik vond dat zo'n leuke ervaring dat ik serieus spijt had dat ik niet eerder zo'n kansen had gegrepen.
Maar dan besef ik dat die verkeerde beslissingen ook deels ervoor hebben gezorgd dat mijn leven is zoals het is, en ik ben eigenlijk wel tevreden daarmee. Moest ik door een andere levensloop mijn vrouw niet hebben leren kennen had ik ook mijn dochter niet, al had ik misschien even gelukkig geweest in een andere situatie.
- Iets dat minder invloed zou hebben op mijn leven, maar misschien wel iets fundamenteler waar ik spijt van heb is een beetje hoe ik was als late tiener/jonge twintiger. Mijn moeder is vrij vroeg gestorven, ik was 18. Ik denk wel dat ik in dat laatste jaar, deels misschien omdat ik laat aan het puberen was, toch wel wat zaken heb gezegd die haar gekwetst hebben. Zaken die eigenlijk meer belang hebben gekregen omdat we het er nooit meer over konden hebben, terwijl dat anders gewoon puberstreken zouden geweest zijn. Na haar dood denk ik dat er ook gewoon veel conflicten waren met mijn vader doordat we beiden anders de zaken verwerkten, maar daar geldt eigenlijk hetzelfde voor: mijn vader is gestorven toen ik 30 was, en ik denk dat wat emotioneel volwassener reageren vanuit mijn kant daar veel conflicten had kunnen vermijden.
Maar goed, misschien bedenk ik nog wel anders waar ik de bal serieus mis heb geslagen, nu is het aan jullie.
In een ver verleden, toen ik mijzelf nog een gamende tiener kon noemen, heb ik Planescape: Torment grijs gespeeld. Zoek het gerust op, een RPG die meer weg had van een interactief boek, en vaak als een van de beste in zijn genre wordt genoemd.* Een centrale vraag die de protagonist daarin vaak te horen krijgt is: "what can change the nature of a man?" Een van de antwoorden, volgens sommigen het "juiste" voor de verhaallijn, is dus "regret", oftewel spijt.
[*voor de liefhebbers: https://johnswritersblock.com/2015/03/15/planescape-torment-what-can-change-the-nature-of-a-man/]
Als we dat woord eens door google draaien zegt een van de eerste links:
Spijt heeft een functie, het spijtgevoel wil je namelijk laten realiseren dat je een fout hebt gemaakt. We zijn mensen en niemand doet altijd alles goed. Als je wilt leren, je verder wil ontwikkelen en groeien in het leven kan het niet anders dan dat je af en toe spijt ervaart. De belangrijkste lessen en leermomenten haal je als mens uit eerdere ervaringen in je leven.
In het verleden zijn er al threads gepasseerd met de vraag of we gelukkig zijn, maar de vraag hier is veel concreter: zijn er zaken uit het verleden waar je spijt van hebt, zaken die je verkeerd hebt aangepakt, foute beslissingen, mensen die je verkeerd hebt behandeld, ...
Wanneer ik die vraag aan mijzelf stel moet ik zeggen dat de eerste zaken die in me opkomen misschien eerder triviaal zijn.
- Iemand waar ik een serieuze interesse voor had, die niet wederzijds was, en waar ik gewoon veel te lang bij heb geprobeerd. Ik had zeker me meer geamuseerd als twintiger moest ik me daar wat sneller overgezet hebben.
- Altijd de brave huismus geweest als student: niet op kot, niet op Erasmus. Achteraf dan een jaar in het buitenland gezeten en ik vond dat zo'n leuke ervaring dat ik serieus spijt had dat ik niet eerder zo'n kansen had gegrepen.
Maar dan besef ik dat die verkeerde beslissingen ook deels ervoor hebben gezorgd dat mijn leven is zoals het is, en ik ben eigenlijk wel tevreden daarmee. Moest ik door een andere levensloop mijn vrouw niet hebben leren kennen had ik ook mijn dochter niet, al had ik misschien even gelukkig geweest in een andere situatie.
- Iets dat minder invloed zou hebben op mijn leven, maar misschien wel iets fundamenteler waar ik spijt van heb is een beetje hoe ik was als late tiener/jonge twintiger. Mijn moeder is vrij vroeg gestorven, ik was 18. Ik denk wel dat ik in dat laatste jaar, deels misschien omdat ik laat aan het puberen was, toch wel wat zaken heb gezegd die haar gekwetst hebben. Zaken die eigenlijk meer belang hebben gekregen omdat we het er nooit meer over konden hebben, terwijl dat anders gewoon puberstreken zouden geweest zijn. Na haar dood denk ik dat er ook gewoon veel conflicten waren met mijn vader doordat we beiden anders de zaken verwerkten, maar daar geldt eigenlijk hetzelfde voor: mijn vader is gestorven toen ik 30 was, en ik denk dat wat emotioneel volwassener reageren vanuit mijn kant daar veel conflicten had kunnen vermijden.
Maar goed, misschien bedenk ik nog wel anders waar ik de bal serieus mis heb geslagen, nu is het aan jullie.
)
