Live /s Live 2024 - Dag 2: grijs en enthousiast

Dag twee van Live /s Live: de temperaturen liggen wat lager, het wolkendek oogt wat grijzer, maar er valt meer dan genoeg warmte te bespeuren op het terrein van de Middenvijver dat behoorlijk wat fijne dingen te beleven kreeg voor de muzikale fijnproevers.

Sheryl Crow​

Eigenlijk is het gek om te bedenken dat Sheryl Crow een trapje te laag stond geprogrammeerd. Niet alleen heeft de Canadese negen Grammy’s op haar schouw staan, ze heeft ook een catalogus aan hits die indruk maakt. Wat echter nog meer wist te imponeren, is hoe goed Crow en haar sterk ingespeelde band die resem aan hits nog altijd weten te brengen. 'All I Wanna Do' kreeg al vrij vroeg op de dag de kelen van het publiek in actie en ook daarna bleven de hits vlot komen. Crow is dan ook het soort artiest dat een volledig uur vlot kan vullen met memorabele, soms verrassend potige songs. Met 'If It Makes You Happy' en 'Everyday Is a Winding Road' sloot de zangeres haar eerste concert op Belgische bodem in ruim 21 jaar op klassevolle wijze af.

Warhaus​

De band van Maarten Devoldere is een hele straffe. Niet alleen hebben ze met 'Ha Ha Heartbreak' een van de beste Belgische albums van de laatste jaren afgeleverd, ze sleuren ook een sterke live reputatie mee die ze op Live /s Live nog maar eens waar wisten te maken. De regen toonde weliswaar zijn lelijke smoeltje, maar Devoldere keek even omhoog, zei "fuck de regen" en gaf vervolgens een dijk van een performance om het water te trotseren. Op die manier bleef het publiek geboeid staan tot het altijd sfeervolle 'Open Window' het sterke optreden afsloot en iedereen nog nagenietend en zingend richting beschutting trok.

Paolo Nutini​

De Schot met de ijzersterke stem leek de hemelsluizen vocaal te sluiten na vijf minuten in zijn negentig minuten durende optreden. Dat bleek echter zowel een zegen als een vloek, omdat het opdrogen ervoor leek te zorgen dat het publiek van Live /s Live met wat vertraging aan het aperitief kon beginnen. Dat resulteerde in behoorlijk wat gepraat en desinteresse bij het grote publiek voor wat Nutini op het podium deed. Het hielp ook matig dat Paolo zijn set ietwat kabbelend had opgesteld, met vooral lelijke visuals die indruk wisten te maken om de foute redenen. In de tweede helft van het optreden waren er gelukkig enkele hoogtepunten te beleven. 'Through the Echoes' is een sterk nummer dat de karakteristieke rasp in de stem van Nutini knap in de verf zet, en ook het eenvoudige 'Candy' wist grootse dingen te doen op kleine schaal. Toch was het 'Iron Sky' dat wederom op magistrale wijze de meubelen wist te redden. De a capella intro ging meteen naar de ziel en zorgde voor een warme gloed toen het nummer meesterlijk openbarstte. De set was weliswaar te lang en stuurloos om iedereen geboeid te houden, maar tijdens die dikke zes minuten was Nutini eventjes weergaloos.

Editors​

Valt er na een passage of vijf in een kleine drie jaar tijd nog wat te zeggen over een optreden van Editors in ons land? Na hun vorige passage in het Sportpaleis was de liefde tussen ons en Editors ietwat bekoeld. Een wat afstandelijke Tom Smith zorgde voor een van de minder begeesterende performances die we al van de band hadden gezien. Maar kijk eens aan, Live /s Live moet een uitmuntende backstage hebben, want net als Matt Berninger kwam Smith wel erg goed geluimd het podium op gelopen. Een frontman die er duidelijk zin in heeft, zoiets heeft altijd weerslag op een optreden, en dat zorgde voor een erg aanstekelijke sfeer. Uiteraard werd die sfeer nog verder bevorderd door alle trucs uit het boekje die de band uit Birmingham gebruikte voor hun festivalset. De hits zoals 'An End Has a Start', 'Bones' en 'Sugar' al rijkelijk als snoepjes uitdelen aan het begin van de set, een regen van vuurgensters tijdens het magistrale 'The Racing Rats' en uiteraard een frontman die constant op zijn publiek inspeelde. Het publiek was duidelijk in grote getale afgekomen voor Editors en reageerde enthousiast op de uitstekende performance van de band. Dat was Smith uiteraard niet ontgaan, die regelmatig met een stevige smakkerd op zijn microfoon een kus richting het publiek wierp.

Editors tekende kortom voor een crowd pleasing set, maar wist desondanks ook enkele verrassingen voor de grote fans de setlist in te smokkelen zoals het ondergewaardeerde pareltje 'Eat Raw Meat = Blood Drool' en 'Bricks and Mortar'. Toch waren het richting het slot de grote klassiekers die de festivalweide het meest in lichterlaaie wisten te zetten. 'Smokers Outside the Hospital Doors' werd kwetsbaar ingezet door Smith op akoestische gitaar om uit te barsten in een eruptie van gitaren en confetti, en 'Papillon' deed de plankenvloer voor het podium daveren door het stuiterende publiek. Het zette een uitroepteken achter een indrukwekkend goed optreden van Editors en de tweede uitstekende headliner op rij voor Live /s Live.

Foto's​

Foto's door Tom Depoorter

Conclusie

De tweede dag van Live /s Live herbevestigde nog eens de liefde tussen ons land en Editors, maar kon ook rekenen op het eerste concert van Sheryl Crow in 21 jaar tijd en een memorabel optreden van Warhaus in de plensregen. Een ijzersterk trio waar veel festivals jaloers op zouden zijn.