Live /s Live 2024 - Dag 3: regenachtig en intens

De slotdag van Live /s Live dompelde ons nog meer dan de vorige twee dagen in een gezellig nostalgisch badje, waarbij de vele T-shirts al snel duidelijk maakten voor wie iedereen kwam afgezakt naar de Middenvijvers. Voor de mythische Pumpkins het podium betraden, viel er echter ook al behoorlijk wat te beleven.

Zornik​

Een festivaldag als dit cureert uiteraard vooral op veertigplussers die hun jeugd eind jaren negentig beleefden. In dat opzicht is een band als Zornik, die hun moment de gloire aan het begin van de eeuw kenden, dan ook een meesterzet. Het zorgde bij velen voor een nostalgische trip down memory lane naar discmans en gebroken harten, waarin Koen Buyse en co de soundtrack voor avonden van uitgelopen mascara verzorgden. Het dient gezegd dat Buyse nog nauwelijks aan vocale kracht heeft ingeboet en de band, na een paar uitverkochte AB’s de nummers terug strak in de vingers heeft zitten. Dat zorgde voor een klein uurtje fijne nostalgie met nummers als 'Hey Girl', 'Destination Zero' en uiteraard 'Scared of Yourself'. Buyse mocht de overdreven rockstar poses weliswaar wat achterwege laten, want die hadden vaak iets cringe, maar desondanks zorgde Zornik voor een vrij amusante binnenkomer.

K’s Choice​

De broers Bettens zijn rotsen in de branding voor elke festivalorganisatie, omdat je exact weet wat voor kwaliteit ze steevast bieden. Dat was ook in Antwerpen niet anders. Sam zette vocaal 'Everything for Free' in vanuit de coulissen en rende onder luid gejoel het podium op toen het nummer losbarstte. Goed begonnen is half gewonnen. De rest van de set was eveneens oerdegelijk, met de grote hits netjes verdeeld over de speeltijd. Toch was 'We are Glaciers' aan het einde gek genoeg weer een hoogtepunt. Het is een louter instrumentale afsluiter, maar het nummer werd ook nu weer zo intens strak gebracht dat het een stevige indruk op het publiek wist achter te laten.

Mogwai​

Het slot van K’s Choice legde ietwat een brug naar Mogwai. De Schotse postrockers houden het nagenoeg volledig instrumentaal, wat hen voor het casual publiek toch een wat vreemde eend in de bijt maakt. Na de toegankelijke fun van de twee vorige bands was voor een groot deel van het publiek Mogwai dan ook een wat moeilijke oefening. Wie zich echter overgaf aan de soundscapes van de Schotten kon zich laten meeslepen in nummers die haast voor een trance wisten te zorgen en je soms lieten drijven op een zee om je vervolgens kopje onder te slaan met een tsunami van geluid. Mogwai was een gedurfde zet om op deze affiche te zetten, maar wist gelukkig met genoeg fans resonantie te vinden om van een succes te kunnen spreken.

Interpol​

Veel bezoekers hadden het aanvangsuur van Interpol duidelijk gekozen om bij de foodtrucks aan te schuiven. Je kon dan ook heel erg eenvoudig vrij dicht bij het podium staan om te genieten van de strak in het pak zittende New Yorkers en hun klassevolle gitaar-sound. Paul Banks was uiteraard wederom zijn stoïcijnse zelf en speelde zijn nummers oerdegelijk en licht afstandelijk, iets dat we ondertussen associëren met het geluid van Interpol. Helaas, iets dat de voorbije dagen wel vaker het geval was met sets op dit uur, hing er dus een zweem van desinteresse tussen band en publiek. Dat zorgt uiteraard niet voor de meest memorabele performances, maar desondanks viel er voor fans van Interpol voldoende te genieten. Hits als 'Slow Hands' en 'Obstacle 1' werden netjes afgewisseld met fanfavorieten als 'Not Even Jail' en het knappe 'All the Rage Back Home'. Interpol was kortom degelijk, maar dat afstandelijke kantje en een geluidsmix die niet altijd even strak zat, zorgde voor een optreden dat niet zo goed uit de verf kwam als had gemoeten voor een band als dit.

Gossip​

Stoïcijns en afstandelijk, het zijn omschrijvingen die niet van toepassing zijn op Beth Ditto. De regen druppelde in een irritant gestage miezer over de in poncho's en ander creatief plastic gehulde festivalgangers, maar dat kon de pret nauwelijks drukken dankzij de flamboyante zangeres die helemaal in haar eigen wereldje vertoefde. De Amerikaanse was vaker bezig met het publiek entertainen met verhalen over haar verkoudheid of de afkeer voor sommige van haar eigen nummers, dan effectief zingen. In veel gevallen zou dat een dooddoener zijn voor een concert, maar Ditto kwam er zowaar mee weg om tot twee keer toe een nummer gewoon stil te leggen omdat het haar niet beviel. Dankzij slimme oneliners en een stevige dosis charme wist Ditto dan ook het publiek voor zich te winnen en gaandeweg kwam zo ook de schwung in het optreden met sterke versies van grote hits als 'Heavy Cross' en 'Standing in the Way of Control'. Gossip tekende op die manier op een uurtje chaos in de regen, maar wist dankzij de podiumvullende aanwezigheid van Beth Ditto wel de volledige speelduur te entertainen.

The Smashing Pumpkins​

Het is altijd wat bang afwachten met de Pumpkins. De legendarische band uit de nineties zeult dan ook niet de meest publieksvriendelijke reputatie mee dankzij het ego van frontman Billy Corgan dat de band in het verleden al eens parten speelde. Corgan heeft een scherpe visie over de manier waarop zijn band gepercipieerd wordt en durft duidelijk te maken wanneer het hem niet zint. Op die manier zeult Corgan toch een tikje de reputatie mee dat hij zich als een nukkige diva kan gedragen. Even leek het wederom op een afstandelijk kat-en-muisspel met het publiek uit te gaan draaien toen duidelijk werd dat fotografen niet toegelaten werden in de front en er zelfs geen beelden gemaakt mochten worden voor de videoschermen. Een afsluiter in mineur leek achter de regenwolken in de sterren geschreven. Niks bleek echter minder waar. Er moet echt iets magisch aan de hand zijn met die backstage op Live /s Live, want konden we daar nou een glimlach bespeuren op de snoet van Billy Corgan aan het begin van het optreden?

De band, met nieuwe gitariste Kiki Wong in een knappe glansrol, schoot snedig uit de startblokken met 'The Everlasting Gaze'. De Pumpkins speelden verrassend viriel voor een band die al ruim dertig jaar meedraait, wat resulteerde in strakke versies van wereldhits als 'Today' en 'Tonight, Tonight' die gretig werden meegezongen. Tijdens het angstaanjagend goede 'Ava Adore' gingen de hemelsluizen echter verder open, waardoor de dynamiek van het optreden wat veranderde. Veel mensen gingen beschutting zoeken aan de overdekte bar achteraan het terrein of besloten drogere oorden op te gaan zoeken, waardoor The Smashing Pumpkins plots stonden te spelen voor een behoorlijk uitgedund publiek aan het podium. Door de slecht zittende wind kreeg ook de band op het podium de volle laag, waardoor Corgan en co doorweekt werden. Weg sfeer zou je denken, maar niets was minder waar. Het bleek gewoon het startschot om een standje hoger te schakelen en bindteksten te beperken tot het essentiële, bijvoorbeeld wanneer de regen parten begon te spelen met een distortion pedaal. Op die manier kreeg Live /s Live het venijn in de staart met een pittig 'Mayonaise' dat werd opgevolgd door het snoeihard gebrachte 'Bullet with Butterfly Wings'. Wie er dan nog stond aan dat hoofdpodium, was ook helemaal mee in het moment waardoor je een fijne wisselwerking kreeg. De intensiteit droop harder van band en publiek dan de regen bij momenten.

Alsof de weergoden schrik hadden gekregen van al dat gitaargeweld begon het regenen ook een stuk te minderen, waardoor de Middenvijver nog even relatief droog kon genieten van klassiekers als '1979', 'Cherub Rock' en 'Zero' als perfecte afsluiter. Regen is vaak een spelbreker voor de beleving van een festival, maar bij The Smashing Pumpkins leek het even voor magie te zorgen. Iedereen die aan het hoofdpodium stond, was daar om met volle teugen van de band te genieten, en dat was ook Billy Corgan, James Iha en de rest van de band niet ontgaan, waardoor er een soort elektriciteit ontstond. De vonk sloeg op die manier over en zo kreeg Live /s Live voor de derde avond op rij een heel sterke headliner te zien.

Foto's​

Foto's door Tom Depoorter

Conclusie

Op die manier werd een prachtige strik rond de tweede geslaagde editie van het Antwerpse stadsfestival gebonden. Dat Live /s Live wederom garant stond voor enkele van de strafste optredens van de festivalzomer, dat is nu al een zekerheid. Met The National, Editors en de Pumpkins hadden ze daar aan de Middenvijver dan ook drie headliners om in te kaderen.