anonymousMF
Well-known member
Wat kinderen betreft. Het voorbeeld dat je geeft, zijn inderdaad van die -zeldzame- situaties waarbij het nuttig is en je blij kan zijn dat het er is. Dat is zeker waar. Een 8-jarige kan je nog wel zonder problemen op pad sturen met zo'n tracker, maar feit blijft dat een 14-jarige daar helemaal anders tegenover zal staan, en wat doe je dan? En voor mij blijft toch ook: zorgt het niet vaker voor onnodige paniek dan nodig?
Partners kunnen inderdaad perfect die onderlinge afspraak maken. Als beiden akkoord zijn, geen probleem. Maar zeker bij volwassenen heb ik nog meer het gevoel van: wil je hiermee eigenlijk geen 'probleem' oplossen dat er eigenlijk niet is. Met als gevolg dat je jezelf misschien vaker onnodige stress bezorgt dan nodig? Ik kan me voorstellen dat vele koppels die technologie op een 'correcte' manier gebruiken, maar er zijn ongetwijfeld toch ook genoeg koppels waarbij het een serieus controlemiddel wordt, al dan niet op een 'passieve' manier.
Door de smartphone zijn we al overal en altijd bereikbaar, en hebben we vooral ook het gevoel dat we overal en altijd beschikbaar moeten zijn. Het idee dat iemand je 24/7 eigenlijk overal kan volgen, vind ik dan eigenlijk best 'griezelig'. Ook al is het je partner, en ook al heb je helemaal niets te verbergen.
Maar dat zijn mijn 2 cents. Zoals ik al zei, ik begrijp de pro's ook wel en waarom mensen het handig/nuttig vinden.
Ik zie het als een tool om juist meer vrijheid mogelijk te maken.
Maar dan moet je er ook verantwoordelijk mee omgaan. Ik gebruik het al 7 jaar (ongeveer) met mijn vrouw en we hebben daar letterlijk nog nooit een conflict over gehad. Het laat ons toe om bijvoorbeeld:
- Elkaar niet te moeten verwittigen wanneer we onderweg naar huis zijn (met kleine kinderen is het wel handig om te weten wanneer de andere er is of wanneer het eten op te warmen)
- Op uitstap elkaar te vinden als we om 1 of andere reden bijvoorbeeld even opsplitsen, of de ene komt later toe bij vrienden, ...
- Kwa 'veiligheid/ongerustheid' gebruiken we het in de zeldzame case dat iemand 's avonds laat weg is.
Als je het natuurlijk gaat gebruiken om te controleren of iemand 's middags op resto gaat dan gaat het snel fout. Ik check die dingen niet en als ik het perongeluk zou zien ga ik daar niks van zeggen, juist omdat ik van die slippery slope wil wegblijven + we zijn relatief tolerant ten opzichte van elkaar dus moeten niet echt dingen actief verbergen.
Ik zie het een beetje als de camera's die ik aan de buitenkant van mijn huis heb hangen. Ik ben de enige met directe access tot de beelden en ga er verantwoordelijk mee om. Men weet wel dat die daar hangen maar doordat ik nooit ga opbrengen wat ik erop zie of niet zie, is dat niet storend. Dingen zoals bijvoorbeeld ik kan zien wanneer de kuisvrouw toekomt en weggaat. Moest ze wat shoemelen (wat ze lichtjes doet) zou ik nooit opbrengen 'ik heb X op de camera gezien'. Als onze kinderen groter zijn ga ik ook kunnen zien of ze s nachts wegsneaken bijvoorbeeld. De vraag is dan wat ik met die info ga doen.
Maar de camera laat me dan wel toe in noodgevallen er iets mee te doen (inbraak/kind verdwenen/...), of als we niet thuis zijn de situatie te monitoren of 'alles oke' is. Of de keer dat onze kleine verdwenen was te kijken of hij niet naar straat was gegaan en dat we hem in tuin/huis moeten zoeken. Of te kijken of ons konijn inorde is. Of ...
Andere dingen is dat je tegenwoordig via smartschool ook de punten direct kunt zien. Ik ben daar ook van plan verantwoordelijk mee om te gaan en niet mijn kinderen te micromanagen.

. 