Locatie en agenda delen in een relatie en/of gezin

[Wilcao]

Jaja, ik ken dat, die "wederzijdse toestemming". En als uw partner weigert, dan gaat het van: "Ah, heb je iets te verbergen misschien?". Heel vrijwillig hoor.

Neen, die vraag alleen al zou me doen steigeren. En neen, ik heb niets te verbergen.
Maar wat ik wel graag zou willen bewaren is mijn zelfrespect en mijn vrijheidsgevoel. Is dat ook een voldoende basis om fans van surveillance-technieken af te weren?

In onze relatie mag je gerust zeggen als je iets niet wilt of bevalt. Wij zijn 2 volwassen die daar op een volwassen manier over praten.

 

[mac-bc]

Wij hebben een gedeelde agenda, maar zijn allebei te nonchalant om die goed up to date te houden dus overlappingen gebeuren al eens.

Ik snap eigenlijk niet goed wat die "gedeelde agenda" in deze discussie komt doen. Dat is toch van een totaal andere orde dan elkaar live kunnen locatie-tracken? Men doet hier precies alsof die nauw verwant zijn met elkaar. Die komen zelfs niet in elkaars buurt.

Als mijn vriend gaat lopen of fietsen zet hij de tracker van zijn Garmin op zodat ik hem makkelijk zou terugvinden als er iets zou gebeuren.

Is dat naar aanleiding van een trauma? Is uw vriend ooit al nipt aan de dood ontsnapt omdat hij onderweg gevallen was, in die mate dat een locatie-tracker een wezenlijk verschil heeft gemaakt in de uitkomst van de situatie?

Dit doet me allemaal heel erg denken aan toen we nog kersverse ouders waren en met ons eerste baby'tje naar huis gingen. Als je die te slapen legde (als die al wou slapen, maar dat is een andere discussie) ga je angstvallig die babyfoon in de gaten houden. Nu met ons tweede kind vergeten we die vaak een hele avond op te zetten. "Ah tiens, de babyfoon stond niet op."

Dat zou je moeten doen nadenken over welke overdreven veiligheidscultuur we terechtgekomen zijn:

• 20 jaar geleden bestonden er nog geen babyfoons en hoorde men wel in de living of de baby op de slaapkamer aan het wenen was. Zolang die niet schreeuwde, was men nog op het gemak.
• 10 jaar geleden bestond de babyfoon enkel uit geluid, dan kon men ook elk piepje en kreuntje horen. Maar wanneer de baby gewoon wat aan het woelen was, was men nog op het gemak.
• Tegenwoordig zijn alle babyfoons uitgerust met camera's in HD, temperatuurmonitoring, luchtvochtigheidsmonitoring, ... En bij de minste scheet gaan we "bezorgd" zijn.

Wat men uit het oog verliest bij al die pseudo-veiligheidstechnieken, is dat (mede) daardoor er bij een significant gedeelte van de bevolking er een toxische angst- en veiligheidscultuur in de hoofdjes sluipt, wat veel problematischer is voor de maatschappij dan de voordelen van al die surveillance. Het heeft allemaal een negatieve impact op overprikkeling, angststoornissen, depressies, ...

Een tweede nadeel is dat het een soort ratrace ontwikkeld. Want wie het nog aandurft om niét mee te doen aan deze surveillance-maatschappij die krijgt het gevoel geen goede ouder of geen goede partner te zijn. En die loopt ook het risico om dat label opgekleefd te krijgen door de buitenwereld, hoe langer hoe meer mensen eraan meedoen.

En ik geef het u op een blaadje: binnen de kortste keren zal er een (levens- en/of schuldsaldo)verzekeringsmaatschappij opstaan die het in zijn voorwaarden opneemt, op straffe van de betaling van een extra premie. En dan volgt de andere. En de andere. Tot het quasi verplicht wordt.
En intussen is daar de volgende surveillance-techniek en begint het weer helemaal opnieuw. De overdreven veiligheidscultuur is een sluipend gif en een rechtstreekse aanval op onze vrijheden.

Het zit ook in kleinere zaken. Whatsapp die u perfect vertelt wanneer mensen uw bericht gelezen hebben maar nog niet gereageerd hebben. De schande! En jij weet dat anderen dat ook zien van jou. Jij zal de druk voelen om constant uw whatsapp te monitoren. x10 voor al uw andere communicatiemiddelen. Stress. Overprikkeling. Etc.

Men is nu veel bezig over het recht op deconnectie. Welnu, dat zou niet alleen moeten bestaan uit mail en telefoons, maar ook uit whatsapps en ook het uitschakelen van uw locatie-sharing. Zowel professioneel als privé. Want de overprikkeling komt langs beide zijden.
Maar dat recht ga je dan wel zelf voor een deel moeten opeisen door niet blindelings in de veiligheidscultuur mee te gaan.

 

[mac-bc]

In onze relatie mag je gerust zeggen als je iets niet wilt of bevalt. Wij zijn 2 volwassen die daar op een volwassen manier over praten.

Daar gaat het niet over. Het gaat over de gedachtengang die achter die vraag schuilt.

Er is hier zelfs al letterlijk gezegd door sommige mensen: "Ja, ik sta dat toe want ik heb niets te verbergen." Lees: wie het niet toestaat, heeft misschien wél iets te verbergen. Dat is het gedeelte "paranoia voor potentieel bedrog". Het luik "paranoia voor potentieel gevaar", heb ik hierboven uit de doeken gedaan.

 

[taste like summer]

Ik snap eigenlijk niet goed wat die "gedeelde agenda" in deze discussie komt doen. Dat is toch van een totaal andere orde dan elkaar live kunnen locatie-tracken? Men doet hier precies alsof die nauw verwant zijn met elkaar. Die komen zelfs niet in elkaars buurt.



Is dat naar aanleiding van een trauma? Is uw vriend ooit al nipt aan de dood ontsnapt omdat hij onderweg gevallen was, in die mate dat een locatie-tracker een wezenlijk verschil heeft gemaakt in de uitkomst van de situatie?

Dit doet me allemaal heel erg denken aan toen we nog kersverse ouders waren en met ons eerste baby'tje naar huis gingen. Als je die te slapen legde (als die al wou slapen, maar dat is een andere discussie) ga je angstvallig die babyfoon in de gaten houden. Nu met ons tweede kind vergeten we die vaak een hele avond op te zetten. "Ah tiens, de babyfoon stond niet op."

Dat zou je moeten doen nadenken over welke overdreven veiligheidscultuur we terechtgekomen zijn:

• 20 jaar geleden bestonden er nog geen babyfoons en hoorde men wel in de living of de baby op de slaapkamer aan het wenen was. Zolang die niet schreeuwde, was men nog op het gemak.
• 10 jaar geleden bestond de babyfoon enkel uit geluid, dan kon men ook elk piepje en kreuntje horen. Maar wanneer de baby gewoon wat aan het woelen was, was men nog op het gemak.
• Tegenwoordig zijn alle babyfoons uitgerust met camera's in HD, temperatuurmonitoring, luchtvochtigheidsmonitoring, ... En bij de minste scheet gaan we "bezorgd" zijn.

Wat men uit het oog verliest bij al die pseudo-veiligheidstechnieken, is dat (mede) daardoor er bij een significant gedeelte van de bevolking er een toxische angst- en veiligheidscultuur in de hoofdjes sluipt, wat veel problematischer is voor de maatschappij dan de voordelen van al die surveillance. Het heeft allemaal een negatieve impact op overprikkeling, angststoornissen, depressies, ...

Een tweede nadeel is dat het een soort ratrace ontwikkeld. Want wie het nog aandurft om niét mee te doen aan deze surveillance-maatschappij die krijgt het gevoel geen goede ouder of geen goede partner te zijn. En die loopt ook het risico om dat label opgekleefd te krijgen door de buitenwereld, hoe langer hoe meer mensen eraan meedoen.

En ik geef het u op een blaadje: binnen de kortste keren zal er een (levens- en/of schuldsaldo)verzekeringsmaatschappij opstaan die het in zijn voorwaarden opneemt, op straffe van de betaling van een extra premie. En dan volgt de andere. En de andere. Tot het quasi verplicht wordt.
En intussen is daar de volgende surveillance-techniek en begint het weer helemaal opnieuw. De overdreven veiligheidscultuur is een sluipend gif en een rechtstreekse aanval op onze vrijheden.

Het zit ook in kleinere zaken. Whatsapp die u perfect vertelt wanneer mensen uw bericht gelezen hebben maar nog niet gereageerd hebben. De schande! En jij weet dat anderen dat ook zien van jou. Jij zal de druk voelen om constant uw whatsapp te monitoren. x10 voor al uw andere communicatiemiddelen. Stress. Overprikkeling. Etc.

Men is nu veel bezig over het recht op deconnectie. Welnu, dat zou niet alleen moeten bestaan uit mail en telefoons, maar ook uit whatsapps en ook het uitschakelen van uw locatie-sharing. Zowel professioneel als privé. Want de overprikkeling komt langs beide zijden.
Maar dat recht ga je dan wel zelf voor een deel moeten opeisen door niet blindelings in de veiligheidscultuur mee te gaan.

Lees de titel van de thread eens.

En ja, mijn collega is twee jaar geleden verongelukt met de fiets en het duurde vrij lang voor die gevonden werd.

 

[RB26DETT]

In geval van ziekenhuisopname overlijden lijkt gemeenschappelijke agenda en mailbox wel handig. Maar wij delen nu elkaars agenda gewoon via Gmail.

Ik zet locatie delen soms op in auto als ik verre ritten maak, dan weet ze of ik er bijna ben.

 

[Suphafly]

Damn, ik dacht dat een agenda iets was van tijdens school.

Geen kinderen hier, geen agenda.
Mijn vrouw gebruikt wel soms een agenda denk ik.

Ik snap eigenlijk niet goed wat die "gedeelde agenda" in deze discussie komt doen. Dat is toch van een totaal andere orde dan elkaar live kunnen locatie-tracken? Men doet hier precies alsof die nauw verwant zijn met elkaar. Die komen zelfs niet in elkaars buurt.



Is dat naar aanleiding van een trauma? Is uw vriend ooit al nipt aan de dood ontsnapt omdat hij onderweg gevallen was, in die mate dat een locatie-tracker een wezenlijk verschil heeft gemaakt in de uitkomst van de situatie?

Dit doet me allemaal heel erg denken aan toen we nog kersverse ouders waren en met ons eerste baby'tje naar huis gingen. Als je die te slapen legde (als die al wou slapen, maar dat is een andere discussie) ga je angstvallig die babyfoon in de gaten houden. Nu met ons tweede kind vergeten we die vaak een hele avond op te zetten. "Ah tiens, de babyfoon stond niet op."

Dat zou je moeten doen nadenken over welke overdreven veiligheidscultuur we terechtgekomen zijn:

• 20 jaar geleden bestonden er nog geen babyfoons en hoorde men wel in de living of de baby op de slaapkamer aan het wenen was. Zolang die niet schreeuwde, was men nog op het gemak.
• 10 jaar geleden bestond de babyfoon enkel uit geluid, dan kon men ook elk piepje en kreuntje horen. Maar wanneer de baby gewoon wat aan het woelen was, was men nog op het gemak.
• Tegenwoordig zijn alle babyfoons uitgerust met camera's in HD, temperatuurmonitoring, luchtvochtigheidsmonitoring, ... En bij de minste scheet gaan we "bezorgd" zijn.

Wat men uit het oog verliest bij al die pseudo-veiligheidstechnieken, is dat (mede) daardoor er bij een significant gedeelte van de bevolking er een toxische angst- en veiligheidscultuur in de hoofdjes sluipt, wat veel problematischer is voor de maatschappij dan de voordelen van al die surveillance. Het heeft allemaal een negatieve impact op overprikkeling, angststoornissen, depressies, ...

Een tweede nadeel is dat het een soort ratrace ontwikkeld. Want wie het nog aandurft om niét mee te doen aan deze surveillance-maatschappij die krijgt het gevoel geen goede ouder of geen goede partner te zijn. En die loopt ook het risico om dat label opgekleefd te krijgen door de buitenwereld, hoe langer hoe meer mensen eraan meedoen.

En ik geef het u op een blaadje: binnen de kortste keren zal er een (levens- en/of schuldsaldo)verzekeringsmaatschappij opstaan die het in zijn voorwaarden opneemt, op straffe van de betaling van een extra premie. En dan volgt de andere. En de andere. Tot het quasi verplicht wordt.
En intussen is daar de volgende surveillance-techniek en begint het weer helemaal opnieuw. De overdreven veiligheidscultuur is een sluipend gif en een rechtstreekse aanval op onze vrijheden.

Het zit ook in kleinere zaken. Whatsapp die u perfect vertelt wanneer mensen uw bericht gelezen hebben maar nog niet gereageerd hebben. De schande! En jij weet dat anderen dat ook zien van jou. Jij zal de druk voelen om constant uw whatsapp te monitoren. x10 voor al uw andere communicatiemiddelen. Stress. Overprikkeling. Etc.

Men is nu veel bezig over het recht op deconnectie. Welnu, dat zou niet alleen moeten bestaan uit mail en telefoons, maar ook uit whatsapps en ook het uitschakelen van uw locatie-sharing. Zowel professioneel als privé. Want de overprikkeling komt langs beide zijden.
Maar dat recht ga je dan wel zelf voor een deel moeten opeisen door niet blindelings in de veiligheidscultuur mee te gaan.

die gelezen functie kan je uitschakelen op w'app

Maar ik kan me wel.volledig vinden in wat je zegt hier

Lees de titel van de thread eens.

En ja, mijn collega is twee jaar geleden verongelukt met de fiets en het duurde vrij lang voor die gevonden werd.

Denk dat hij de titel ook gewoon in vraag stelt.

En dus een trauma maw...
Uiteindelijk wat is de kans dat ge uw partner gaat kunnen redden door dienen tracker....

 

[derp]

@mac-bc ik snap wel wat ge bedoelt, ik vind alleen zelf (en wss vele anderen) dat dat nog los staat van een gedeelde agenda, of misschien uw locatie delen met uw partner. Voor de meesten hier is dat gewoon een soort van 'utility' iets dat ge gebruikt om er voor te zorgen dat bijvoorbeeld het eten op tafel staat wanneer uw partner thuiskomt en wordt dat voor de rest niet gecontroleerd. Als twee mensen beslissen om hun locatie met elkaar te delen omdat ze dat handig vinden wil dat daarom nog niet zeggen dat ze elkaar niet vertrouwen, of dat de bedoeling is om controle over elkaar uit te oefenen of wat dan ook.

Het kan ook gewoon zijn dat ze dat handig vinden op sommige momenten en niet meer dan dat. Ik zou het bijvoorbeeld wel echt niet willen voor mijn kind, omdat ik haar graag de mogelijkheid wil gunnen om achter mijne rug dingen te gaan uitsteken.

Ik ben er ook geen fan van, maar tis misschien niet nodig om het dan volledig op flessen te gaan trekken?

 

[kay-gell]

Is dat naar aanleiding van een trauma? Is uw vriend ooit al nipt aan de dood ontsnapt omdat hij onderweg gevallen was, in die mate dat een locatie-tracker een wezenlijk verschil heeft gemaakt in de uitkomst van de situatie?

Dat is op veel loopapps toch een standaardoptie se.
Zeker als ge 's avonds gaat lopen en aangereden moest worden od en er is vluchtmisdrijf wordt, dan is er tenminste iemand op de hoogte.

https://support.strava.com/hc/en-us/articles/224357527-Strava-Beacon#:~:text=Select%20Record%20from%20the%20bottom,Strava%20to%20access%20your%20contacts.

 

[benjicroc]

Ik snap eigenlijk niet goed wat die "gedeelde agenda" in deze discussie komt doen. Dat is toch van een totaal andere orde dan elkaar live kunnen locatie-tracken? Men doet hier precies alsof die nauw verwant zijn met elkaar. Die komen zelfs niet in elkaars buurt.



Is dat naar aanleiding van een trauma? Is uw vriend ooit al nipt aan de dood ontsnapt omdat hij onderweg gevallen was, in die mate dat een locatie-tracker een wezenlijk verschil heeft gemaakt in de uitkomst van de situatie?

Dit doet me allemaal heel erg denken aan toen we nog kersverse ouders waren en met ons eerste baby'tje naar huis gingen. Als je die te slapen legde (als die al wou slapen, maar dat is een andere discussie) ga je angstvallig die babyfoon in de gaten houden. Nu met ons tweede kind vergeten we die vaak een hele avond op te zetten. "Ah tiens, de babyfoon stond niet op."

Dat zou je moeten doen nadenken over welke overdreven veiligheidscultuur we terechtgekomen zijn:

• 20 jaar geleden bestonden er nog geen babyfoons en hoorde men wel in de living of de baby op de slaapkamer aan het wenen was. Zolang die niet schreeuwde, was men nog op het gemak.
• 10 jaar geleden bestond de babyfoon enkel uit geluid, dan kon men ook elk piepje en kreuntje horen. Maar wanneer de baby gewoon wat aan het woelen was, was men nog op het gemak.
• Tegenwoordig zijn alle babyfoons uitgerust met camera's in HD, temperatuurmonitoring, luchtvochtigheidsmonitoring, ... En bij de minste scheet gaan we "bezorgd" zijn.

Wat men uit het oog verliest bij al die pseudo-veiligheidstechnieken, is dat (mede) daardoor er bij een significant gedeelte van de bevolking er een toxische angst- en veiligheidscultuur in de hoofdjes sluipt, wat veel problematischer is voor de maatschappij dan de voordelen van al die surveillance. Het heeft allemaal een negatieve impact op overprikkeling, angststoornissen, depressies, ...

Een tweede nadeel is dat het een soort ratrace ontwikkeld. Want wie het nog aandurft om niét mee te doen aan deze surveillance-maatschappij die krijgt het gevoel geen goede ouder of geen goede partner te zijn. En die loopt ook het risico om dat label opgekleefd te krijgen door de buitenwereld, hoe langer hoe meer mensen eraan meedoen.

En ik geef het u op een blaadje: binnen de kortste keren zal er een (levens- en/of schuldsaldo)verzekeringsmaatschappij opstaan die het in zijn voorwaarden opneemt, op straffe van de betaling van een extra premie. En dan volgt de andere. En de andere. Tot het quasi verplicht wordt.
En intussen is daar de volgende surveillance-techniek en begint het weer helemaal opnieuw. De overdreven veiligheidscultuur is een sluipend gif en een rechtstreekse aanval op onze vrijheden.

Het zit ook in kleinere zaken. Whatsapp die u perfect vertelt wanneer mensen uw bericht gelezen hebben maar nog niet gereageerd hebben. De schande! En jij weet dat anderen dat ook zien van jou. Jij zal de druk voelen om constant uw whatsapp te monitoren. x10 voor al uw andere communicatiemiddelen. Stress. Overprikkeling. Etc.

Men is nu veel bezig over het recht op deconnectie. Welnu, dat zou niet alleen moeten bestaan uit mail en telefoons, maar ook uit whatsapps en ook het uitschakelen van uw locatie-sharing. Zowel professioneel als privé. Want de overprikkeling komt langs beide zijden.
Maar dat recht ga je dan wel zelf voor een deel moeten opeisen door niet blindelings in de veiligheidscultuur mee te gaan.

Bij mij kan mijn vrouw elke keer zien als ik met de moto rij waar ik ben. (is effectief na een ongeluk waar ik in een gracht lag voor een paar uur).
Is onderdeel van mijn diefstal traceersysteem. Mijn vriendin/toekomstige krijgt een melding als ik val, of als ik vertrek vanuit een 'safe zone' (concreet thuis, werk, ouders enzo). Zij kan op elk moment live volgen waar ik ben.
(ook hulpdiensten krijgen locatie/melding en dergelijke) of politie in geval van diefstal
Locatie via whatsapp of google maps is zeldzaam in gebruik, dat is meer van ik ben onderweg naar huis, geen idee wanneer ik er zal zijn.

Een gedeelde agenda is dan weer onmisbaar.
Ikzelf heb geen idee waar en wanneer ik moet zijn zonder die agenda
sociale verplichtingen worden beheerd door haar.
Heb ik een rit gepland met motorvrienden, dan zet ik die daar in en dan weet zij dat ik die dag niet aanwezig ben.

 

[Wilcao]

Daar gaat het niet over. Het gaat over de gedachtengang die achter die vraag schuilt.

Er is hier zelfs al letterlijk gezegd door sommige mensen: "Ja, ik sta dat toe want ik heb niets te verbergen." Lees: wie het niet toestaat, heeft misschien wél iets te verbergen. Dat is het gedeelte "paranoia voor potentieel bedrog". Het luik "paranoia voor potentieel gevaar", heb ik hierboven uit de doeken gedaan.

Dat geldt voor ieder koppel anders lijkt me. De gedachtegang, de reden voor gebruik en hoe ze het gebruiken. Het hoeft niet altijd zo extreem te zijn.

 

[Strijkijzer]

Hier sinds dit jaar ook een gedeelde agenda want 't was echt nodig. Hiervoor deed ik het gewoon op geheugen en daar zijn wel enkele misverstanden uit voortgekomen (vooral dingen vergeten ). Zeker met dat ik toch 1 tot 2 avonden per week naar een concert ben.

Locatie delen eigenlijk nog nooit gebruikt. Ook nog niet nodig gehad tot dusver

 

[nestorius]

Ik snap eigenlijk niet dat daarover zoveel drama moet gemaakt worden. Als de betrokken personen daarmee akkoord gaan zie ik echt geen probleem. Het is niets voor mij, misschien later als de kinderen uitgaan dat ik wel zou willen dat ik weet waar ze zitten maar dat zal ook wel afhankelijk zijn van hoe ze evolueren.

 

[vishnusixclix]

Ik zie het probleem ook niet hoe je daar per sé iets malafide in wilt zien.

Wij gebruiken dat, en erg efficiënt. Het eten staat klaar op de moment dat ik thuis kom. Of wanneer zij kletsnat van het werk binnen stapt heb ik een handdoek en warme kledij gereed liggen. Of wanneer we elkaar mislopen omdat we opsplitsen met de kinderen vinden we elkaar ook snel terug.

 

[anonymousMF]

Damn, ik dacht dat een agenda iets was van tijdens school.

Geen kinderen hier, geen agenda.
Mijn vrouw gebruikt wel soms een agenda denk ik.

Hoe onthoud je die tandarts afspraak/keuring/garage/oudercontact/werk teambuilding/familiefeest/loodgieter/... dan ?

Laat staan dubbelboeking vermijden van geplande vakanties/weekends/afspraken met vrienden/familie/... ?

Ik zou koppijn krijgen van dat allemaal te moeten onthouden. Sommige dingen worden een half jaar op voorhand ingepland (onze tandarts bijvoorbeeld of een vakantie).

 

[Mr. Rager]

Gedeelde agenda en gedeelde locatie

Is vooral handig om te zien wanneer ik ongeveer moet vertrekken voor frieten te gaan halen

 

[JPV]

Men is nu veel bezig over het recht op deconnectie. Welnu, dat zou niet alleen moeten bestaan uit mail en telefoons, maar ook uit whatsapps en ook het uitschakelen van uw locatie-sharing. Zowel professioneel als privé. Want de overprikkeling komt langs beide zijden.
Maar dat recht ga je dan wel zelf voor een deel moeten opeisen door niet blindelings in de veiligheidscultuur mee te gaan.

Waarom zou er een recht moeten bestaan om iets niet te doen indien niemand je kan verplichten om dat wel te doen? WhatsApp en locaties sharing kan privé niet verplicht worden tenzij je met een enkelband een koppeltje vormt.

Wij hebben een gedeelde papieren agenda en overlopen zowat maandelijks de agenda voor afstemming privé/werk (vooral kinderen/onthaal gasten vakantiewoning).

Locatie sharing delen we niet, maar ik kijk (met medeweten) soms wel op de gemeenschappelijke rekening als ze aan het shoppen is, dan weet ik welke winkel ze uit is en hoe het vordert (supermarkt is altijd de laatste). Ook hier enkel om te weten of ik tafel moet zetten of ik nog gezelschapsspelletje met zoon/dochter kan beginnen. Met controle op gedrag heeft dat niks te maken.

 

[HUSKE]

Wij delen onze locatie, das meer een praktisch gegeven. We hebben bv maar 1 auto en onze planning met de hobby's van de kinderen staat soms nogal scherp dus dan is het handig dat ik kan zien of hij al onderweg is of niet. En ja ik kan hem bellen of sturen maar als hij aan het rijden is/bezig is met de kinderen te helpen dan zal hij uiteraard niet reageren

Alleen is zijn gsm nogal snel plat en staat dus vaak in spaarstand en dan wordt dat niet zo goed upgedate. Misschien moet ik daar toch iets achter gaan zoeken :v

We tracken elkaar niet, maar kunnen wel de positie van de auto’s zien aangezien die beide getracked worden omdat we beide de app op onze GSM hebben.

Maar heb daar nog geen 1 moment naar gekeken tbh.

We hebben naast de prive-agenda’s (werk) wel een gemeenschappelijke agenda waar alles in komt (ook de prive afspraken).
Ik hoef ook niet gecontroleerd te worden, zou niet weten waar nog tijd te halen om vreemd te gaan .

Als de kinderen (12 en 12 jaar) in de buurt zijn tracken we niet (maar bellen we eens geregeld).
Als ze met de trein weggaan zetten we tracking op, maar zolang we geregeld iets horen (messenger ofzo) kijken we daar ook niet op.

 

[Avondland]

Een gedeelde agenda is bij ons toch ook wel een grote meerwaarde en dat werkt wel goed. Locatie delen of elkaar tracken doen we niet, maar als we weggaan zeggen we wel waar we heen gaan. Dat lijkt me toch een minimum.

 

[Holocene]

Oprecht benieuwd hoe alles duidelijk/onder controle blijft zonder een gedeelde agenda weten wanneer ze bv op weekend is met vriendinnen, gaat sporten, iets gaat drinken met vrienden, savonds moet gaan eten voor werk, etc. No way dat ik het allemaal zomaar zou onthouden.

Locatie delen is imo wel wat "vreemd", dat doen wij niet.

 

[Avondland]

Oprecht benieuwd hoe alles duidelijk/onder controle blijft zonder een gedeelde agenda weten wanneer ze bv op weekend is met vriendinnen, gaat sporten, iets gaat drinken met vrienden, savonds moet gaan eten voor werk, etc. No way dat ik het allemaal zomaar zou onthouden.

Locatie delen is imo wel wat "vreemd", dat doen wij niet.

Wel ja, dat dus. Ik onthou dat allemaal niet. En dat heeft geleid tot een hoop frustraties die we nu kunnen omzeilen met een gedeelde agenda. Veel te lang mee gewacht.