Als ik voor de 2de keer een Marvel film ga kijken doe ik dat ook hoor
Om nu ook even mij gedacht te zeggen: Als je een Marvel en/of Spider-Man fan bent ga je absoluut genieten van deze film. Twijfel niet en ga hem kijken voor het internet alles spoiled voor u.
En nu in spoilers want over deze film valt amper iets te zeggen zonder spoilers:
Deze film was een absoluut genot om naar te kijken. Ik heb me geen moment verveeld met de film en de tijd vloog voorbij. Absoluut de beste van de "Home" trilogie en in mijn ogen ook gewoon de beste Spider-Man film. Ik was nu eenmaal niet zo'n enorme fan van Spiderverse. De originele trilogie kan er absoluut niet aan tippen. Ik denk dat mensen meer met nostalgie die films verdedigen dan dat er in deze film voorkomt. De originele films waren uiteraard belangrijk voor het superhelden genre en de 2de film was op zich wel een goede film. Maar niemand kan zeggen dat de eerste en derde film goed waren.
Maar omdat ook No Way Home niet perfect was, hier toch enkele minpunten:
- Het gaat totaal tegen het personage van Dr. Strange in dat hij deze spreuk zou gebruiken. Zowel zijn eigen film en Infinity War tonen toch dat Strange voornamelijk met the greater good bezig is. Het gaat dus tegen zijn personage in dat hij het geheugen van heel de wereld zou beïnvloeden. Misschien dat Evil Dr. Strange hier reeds voor iets tussen zat en dit duidelijk gaat worden in Multiverse of Madness.
- Electro komt volgens mij nooit Spider-Man's identiteit te weten. Dus wat vreemd dat hij in deze film zit.
- Ned die plots magische krachten heeft uit het niets.
Maar de film heeft absoluut meer hoogtepunten dan dieptepunten:
Eerst en vooral: WILLEM effing DAFOE
Hoe geweldig is hij wel niet in de rol van Goblin in deze film. Zoveel kwaadaardiger dan in de originele film, zoveel sluwer, zoveel gevaarlijker. Je weet nooit 100% zeker of het nu werkelijk Norman Osborn is die aan het praten is of Goblin die zich voordoet als Osborn. Hoe goed is het ook niet dat ze in deze film eindelijk dat idiote Power Rangers masker vernielen. Dafoe zijn gelaatsuitdrukkingen en lach zijn zoveel angstaanjagender dan dat masker. En om hem dan eindelijk met zijn paarse kap te zien, om kippenvel van te krijgen. En hoe hij ook het psychologische spel speelt, steeds opnieuw erin drammen dat het Peter's schuld is dat May dood is. Hier komt hij eindelijk echt tot zijn recht als Goblin.
Deze film, en eigenlijk heel de trilogie is gewoonweg een enorme origin story. Want de origin story van Spider-Man gaat verder dan gebeten worden door een spin en superkrachten krijgen. Het gaat om de reis die Peter onderneemt naar het worden van een echte, op zichzelfstaande superheld. In Homecoming staat hij vaak in de schaduw van Iron Man. En ook in Far From Home blijft de schaduw van Iron Man zich werpen over Spider-Man. Op het einde van deze film krijgen we dan eindelijk de friendly neighbourhood Spider-Man.
Uiteraard is er vrij veel fan service, van de schurken tot Dummy die een cameo maakt. En dat wordt vaak als iets negatiefs aangehaald en dan denk ik bij mezelf "lol, whut?". Deze films worden gemaakt voor de fans, waarom zou er dan niet wat fan service aan te pas mogen komen? Zodat enkelingen die oftewel geen voeling hebben met superhelden/MCU/Spider-Man films of recensenten zich goed voelen? Zoals ik zeg, deze films worden gemaakt voor de fans. Voor de fans alle Spider-Man films.
Ook de chemie tussen MJ en Peter is hier een pak geloofwaardiger dan in de originele trilogie. Maguire en Dunst hadden nu eens werkelijk geen sprankeltje chemie met elkaar. Terwijl het, zeker in deze film, het er vanaf druipt. Dit gaat wss ook deels te maken hebben dat Tom Holland en Zendaya in het echt enorm goed bevriend zijn. Maar je voelt nu echt de emotie, zeker op het einde van de film waar Peter ervoor kiest om iedereen te laten vergeten dat Peter Parker bestaat.
Er is ook de dood van May die, naar mijn ogen, een veel grotere impact heeft dan in het verleden. In de vorige films had uncle Ben maar 1 nut: sterven. In beide films krijgt hij amper schermtijd en is er nooit echt de emotionele impact geweest die dat moment zou moeten hebben. Terwijl je nu May over verschillende films hebt leren kennen en ook de band hebt kunnen zien die zij en Peter met elkaar hebben. Een band die verder gaat dan enkel en alleen de voogdij hebben. En hoewel ze de wel gekende "with great power..." zin op een geloofwaardige manier brengt brengt dit eventueel wel een soort plothole aan het licht. In Civil War zegt Peter When you can do the things that I can but you don't, and then the bad things happen, they happen because of you en in Homecoming haalt hij ook ergens iets aan in de trend van I can't burden May with this, she's been through enough, had ik toch altijd de indruk dat in dit universum Ben reeds gestorven was en de hele speech off screen had plaatsgevonden.
En dan heb je uiteraard HET moment, waarop eerst Garfield en nadien Maguire tevoorschijn komen. Ik ben in het verleden naar de speciale vertoning van Endgame geweest waar eerst Infinity War getoond werd en Endgame op klokslag middernacht van de release dag begon. Maar No Way Home was de eerste MCU film ooit waar mensen die bij mij in de zaal zaten hardop begonnen te juichen en klappen.
Garfield is absoluut top in deze film. Ik vond Garfield altijd al een betere Spider-Man dan Maguire, maar hij had enkel de pech om 2 slecht geschreven films voorgeschoteld te krijgen. En met deze film bewijst hij dit gewoon. Hij speelt de rol van een Spider-Man die nog steeds afziet van de dood van Gwen Stacy absoluut geweldig. Wat ook het moment waarop hij MJ redt zo geweldig maakt. Niet het moment dat hij ze redt, maar de reactie erop. Gelukkig zijn dat hij haar heeft kunnen redden maar tegelijk het verdriet tonen dat hem dit met zijn eigen liefde niet gelukt is.
Ook Maguire vind ik in deze film beter dan in zijn eigen films. Hij komt hier ook echt over als de Spider-Man met de meeste ervaring, de man die het allemaal heeft meegemaakt. En hij speelt een goede mentor rol, niet enkel voor Tom Holland's Spider-Man maar ook voor Garfield. En alle drie werken ze enorm goed op het scherm. Het goede is dat men hen alle 3 een goede echt laat deelnemen aan de film. Garfield en Maguire komen niet plots op het einde ten tonele om 15 minuten in het laatste gevecht te komen. Ze dragen echt bij aan het totale verhaal van de film. Zeker het moment net na de dood van May waar ze Holland gaan steunen/troosten op het dak van zijn school.
En dan heb je op het einde ook eindelijk de introductie van Venom in de MCU. Ik ben wel blij dat men hier niet voor Tom Hardy gekozen heeft. Ik wil eindelijk Black Suit Spider-Man eer zien aangedaan worden. Ik wil een Venom die een absolute haat heeft voor Spider-Man, die op zijn beurt de haat van Eddie Brock voor Peter Parker voedt. Ik wil een Venom die een gigantische witte spin op zijn borstkast heeft. Kom, geef mij nog maar een trilogie met Holland en doe die verhaallijn eindelijk eer aan.
Voor mij is het een van de beste Marvel films tot nu toe. Zeker de beste die men na de Infinity Saga heeft uitgebracht. Een absolute must see voor iedere Marvel en Spider-Man fan.
En waarschijnlijk zijn er nog 101 dingen die ik vergeten ben.
En ik heb volgens mij nog nooit zoveel tekst geschreven in 1 post
Maar omdat ook No Way Home niet perfect was, hier toch enkele minpunten:
- Het gaat totaal tegen het personage van Dr. Strange in dat hij deze spreuk zou gebruiken. Zowel zijn eigen film en Infinity War tonen toch dat Strange voornamelijk met the greater good bezig is. Het gaat dus tegen zijn personage in dat hij het geheugen van heel de wereld zou beïnvloeden. Misschien dat Evil Dr. Strange hier reeds voor iets tussen zat en dit duidelijk gaat worden in Multiverse of Madness.
- Electro komt volgens mij nooit Spider-Man's identiteit te weten. Dus wat vreemd dat hij in deze film zit.
- Ned die plots magische krachten heeft uit het niets.
Maar de film heeft absoluut meer hoogtepunten dan dieptepunten:
Eerst en vooral: WILLEM effing DAFOE
Hoe geweldig is hij wel niet in de rol van Goblin in deze film. Zoveel kwaadaardiger dan in de originele film, zoveel sluwer, zoveel gevaarlijker. Je weet nooit 100% zeker of het nu werkelijk Norman Osborn is die aan het praten is of Goblin die zich voordoet als Osborn. Hoe goed is het ook niet dat ze in deze film eindelijk dat idiote Power Rangers masker vernielen. Dafoe zijn gelaatsuitdrukkingen en lach zijn zoveel angstaanjagender dan dat masker. En om hem dan eindelijk met zijn paarse kap te zien, om kippenvel van te krijgen. En hoe hij ook het psychologische spel speelt, steeds opnieuw erin drammen dat het Peter's schuld is dat May dood is. Hier komt hij eindelijk echt tot zijn recht als Goblin.
Deze film, en eigenlijk heel de trilogie is gewoonweg een enorme origin story. Want de origin story van Spider-Man gaat verder dan gebeten worden door een spin en superkrachten krijgen. Het gaat om de reis die Peter onderneemt naar het worden van een echte, op zichzelfstaande superheld. In Homecoming staat hij vaak in de schaduw van Iron Man. En ook in Far From Home blijft de schaduw van Iron Man zich werpen over Spider-Man. Op het einde van deze film krijgen we dan eindelijk de friendly neighbourhood Spider-Man.
Uiteraard is er vrij veel fan service, van de schurken tot Dummy die een cameo maakt. En dat wordt vaak als iets negatiefs aangehaald en dan denk ik bij mezelf "lol, whut?". Deze films worden gemaakt voor de fans, waarom zou er dan niet wat fan service aan te pas mogen komen? Zodat enkelingen die oftewel geen voeling hebben met superhelden/MCU/Spider-Man films of recensenten zich goed voelen? Zoals ik zeg, deze films worden gemaakt voor de fans. Voor de fans alle Spider-Man films.
Ook de chemie tussen MJ en Peter is hier een pak geloofwaardiger dan in de originele trilogie. Maguire en Dunst hadden nu eens werkelijk geen sprankeltje chemie met elkaar. Terwijl het, zeker in deze film, het er vanaf druipt. Dit gaat wss ook deels te maken hebben dat Tom Holland en Zendaya in het echt enorm goed bevriend zijn. Maar je voelt nu echt de emotie, zeker op het einde van de film waar Peter ervoor kiest om iedereen te laten vergeten dat Peter Parker bestaat.
Er is ook de dood van May die, naar mijn ogen, een veel grotere impact heeft dan in het verleden. In de vorige films had uncle Ben maar 1 nut: sterven. In beide films krijgt hij amper schermtijd en is er nooit echt de emotionele impact geweest die dat moment zou moeten hebben. Terwijl je nu May over verschillende films hebt leren kennen en ook de band hebt kunnen zien die zij en Peter met elkaar hebben. Een band die verder gaat dan enkel en alleen de voogdij hebben. En hoewel ze de wel gekende "with great power..." zin op een geloofwaardige manier brengt brengt dit eventueel wel een soort plothole aan het licht. In Civil War zegt Peter When you can do the things that I can but you don't, and then the bad things happen, they happen because of you en in Homecoming haalt hij ook ergens iets aan in de trend van I can't burden May with this, she's been through enough, had ik toch altijd de indruk dat in dit universum Ben reeds gestorven was en de hele speech off screen had plaatsgevonden.
En dan heb je uiteraard HET moment, waarop eerst Garfield en nadien Maguire tevoorschijn komen. Ik ben in het verleden naar de speciale vertoning van Endgame geweest waar eerst Infinity War getoond werd en Endgame op klokslag middernacht van de release dag begon. Maar No Way Home was de eerste MCU film ooit waar mensen die bij mij in de zaal zaten hardop begonnen te juichen en klappen.
Garfield is absoluut top in deze film. Ik vond Garfield altijd al een betere Spider-Man dan Maguire, maar hij had enkel de pech om 2 slecht geschreven films voorgeschoteld te krijgen. En met deze film bewijst hij dit gewoon. Hij speelt de rol van een Spider-Man die nog steeds afziet van de dood van Gwen Stacy absoluut geweldig. Wat ook het moment waarop hij MJ redt zo geweldig maakt. Niet het moment dat hij ze redt, maar de reactie erop. Gelukkig zijn dat hij haar heeft kunnen redden maar tegelijk het verdriet tonen dat hem dit met zijn eigen liefde niet gelukt is.
Ook Maguire vind ik in deze film beter dan in zijn eigen films. Hij komt hier ook echt over als de Spider-Man met de meeste ervaring, de man die het allemaal heeft meegemaakt. En hij speelt een goede mentor rol, niet enkel voor Tom Holland's Spider-Man maar ook voor Garfield. En alle drie werken ze enorm goed op het scherm. Het goede is dat men hen alle 3 een goede echt laat deelnemen aan de film. Garfield en Maguire komen niet plots op het einde ten tonele om 15 minuten in het laatste gevecht te komen. Ze dragen echt bij aan het totale verhaal van de film. Zeker het moment net na de dood van May waar ze Holland gaan steunen/troosten op het dak van zijn school.
En dan heb je op het einde ook eindelijk de introductie van Venom in de MCU. Ik ben wel blij dat men hier niet voor Tom Hardy gekozen heeft. Ik wil eindelijk Black Suit Spider-Man eer zien aangedaan worden. Ik wil een Venom die een absolute haat heeft voor Spider-Man, die op zijn beurt de haat van Eddie Brock voor Peter Parker voedt. Ik wil een Venom die een gigantische witte spin op zijn borstkast heeft. Kom, geef mij nog maar een trilogie met Holland en doe die verhaallijn eindelijk eer aan.
Voor mij is het een van de beste Marvel films tot nu toe. Zeker de beste die men na de Infinity Saga heeft uitgebracht. Een absolute must see voor iedere Marvel en Spider-Man fan.
En waarschijnlijk zijn er nog 101 dingen die ik vergeten ben.
En ik heb volgens mij nog nooit zoveel tekst geschreven in 1 post
