Naar welke muziek luister je nu?

Ook nog beluisterd:
長谷川白紙 Hakushi Hasegawa - 草木萌動 (Sōmoku hōdō) (2018): 10/10
Against All Logic - 2017 - 2019 (2020): 9/10
Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992): 9/10
The Avalanches - We Will Always Love You (2020): 9/10
Wolf Alice - Blue Weekend (2021): 9/10
A.A.L (Against All Logic) - 2012 - 2017 (2018): 8/10
Leon Vynehall - Rare, Forever (2021): 8/10
Leon Vynehall - Music for the Uninvited (2014): 8/10
My Dead Girlfriend - Underdrawing for Three Forms of Unhappiness at the State of Existence (2012): 8/10
Rosalía - Los Ángeles (2017): 8/10
My Dead Girlfriend - Shaman's Daughter (2020): 8/10
SOPHIE - Oil of Every Pearl's Un-Insides (2018): 7/10

Erg hoog niveau eigenlijk, en het ligt allemaal vrij dicht bij elkaar (wat normaal is na één luisterbeurt). Dus de waardering en rangschikking is onder voorbehoud tot bij toekomstige luisterbeurten (en ook niet echt van belang, imo, wanneer het op details aankomt).

Zeker van plan om de artiesten hier (eigenlijk allemaal) nog meer te luisteren. Rosalia heb ik wel al (bijna) alles beluisterd nu denk ik. En bij My Dead Girlfriend ook.
 
En nog eens twee albums herbeluisterd:
The Stooges - The Stooges (1969): 8/10 (blijft zelfde):
Persoonlijk vond ik dit lichtjes tegenvallen, ondanks dat ik meer en meer naar I Wanna Be Your Dog begin te luisteren, en ik het eigenlijk één van de beste nummers uit de jaren '60 vind.

Massive Attack - Mezzanine (1998): 10/10 (verhoging van 9/10)
Eigenlijk te weinig naar geluisterd sinds ik het voor de eerste keer gehoord had. Enige wat ik me herinner is dat ik het erg goed vond. En of... dit is niet gewoon erg goed, dit is extreem goed. Nu ook maar eens een stuk meer naar luisteren, gezien ik het vermoeden heb dat het beter werkt als album dan als individuele nummers, gezien het een erg goede flow enzovoort heeft. Maar dit is wel muziek dat me ligt. Paar nummers met de stem van Elizabeth Fraser ook. Teardrop kende ik al wat beter, maar de rest had ik dus één keer beluisterd. Eigenlijk zijn ze allemaal gewoon goed. Angel en Black Milk zijn machtig. Ik heb wel het gevoel dat ik naar dit album nog heel erg veel ga luisteren.
 
Allen voor de eerste keer beluisterd.

DJ Shadow - Endtroducing (1996): 9/10
Fleetwood Mac - In Rumours (1977): 8/10
Madvillain - Madvillainy (2004): 7/10

Midnight in a Perfect World is een erg mooie single. Dreams van Fleetwood Mac is dat ook, maar die kende ik al.
 
Allen voor de eerste keer beluisterd.

DJ Shadow - Endtroducing (1996): 9/10
Fleetwood Mac - In Rumours (1977): 8/10
Madvillain - Madvillainy (2004): 7/10

Midnight in a Perfect World is een erg mooie single. Dreams van Fleetwood Mac is dat ook, maar die kende ik al.
Madvillainy zal je ooit minstens een 9 of 10 geven. Laat die zeker niet hangen, it's worth the trip. In mijn ogen een pak minder toegankelijk dan het eveneens fantastische Endtroducing, maar evenzeer een classic. Als je nog wat meer kwaliteitshiphop en beats achter die kiezen hebt nog een tweede (of derde of vierde) kans geven.
 
Madvillainy zal je ooit minstens een 9 of 10 geven. Laat die zeker niet hangen, it's worth the trip. In mijn ogen een pak minder toegankelijk dan het eveneens fantastische Endtroducing, maar evenzeer een classic. Als je nog wat meer kwaliteitshiphop en beats achter die kiezen hebt nog een tweede (of derde of vierde) kans geven.
Het is geen slechte beoordeling. Eigenlijk kan ik het nog niet beoordelen, vandaar mijn neutrale 7. Maar correcter is gewoon geen beoordeling, want het heeft meer dan één luisterbeurt nodig, en er zat wel potentie in. Feit dat ik het laatste nummer (zonder reden) het best vind, is al een teken dat ik groeide doorheen het album heen, en vaak een positief teken.

Endtroducing is toegankelijker voor mij, ook door de meer elektronische elementen, en omdat ik het qua sound al beter familiair/gekend mee ben.

Ik ben wel nog van plan om wat meer hip hop de komende weken te luisteren, alsook Enter The Wu-Tang Clan voor nog een postje in dat album-of-the-week thread dat ik beloofd had (al moet ik die black metal album ook nog doen, want ik heb dat ook beloofd, en Shpongle wil ik ook nog eens luisteren, waarschijnlijk ook beloofd).
 
The War on Drugs - Slave Ambient (2011): 9/10
Eigenlijk veel schrik gehad dat dit een minder album zou zijn, vandaar nooit geluisterd, maar dat is echt niet het geval. Paar heel mooie nummers, goede flow zeker in het midden. Eigenlijk lang geleden dat ik Lost in the Dream en A Deeper Understanding heb beluisterd, ik moet die nog eens luisteren, dus dat doe ik ook nog wel eens. Later dit jaar komen ze met een nieuw album. Misschien wel één van de "rockbands" die ik het meest kan smaken

Arctic Monkeys - AM (2013): 3/10
Do I Wanna Know kende ik vooral van The Crew, en heeft ook belachelijk veel YouTube views. Doet me een beetje denken aan de Twenty One Pilots hype. Beetje beugehoord eigenlijk, nooit echt een fan van geweest en vond het altijd een heel vervelende themesong voor een game. Vond het niet echt passen bij The Crew en door dit liedje speelde ik zelfs The Crew niet zo graag, puur omdat het altijd dat zelfde liedje was, wanneer je op het menu klikte (er waren wel andere reden waarom The Crew suckt zoals het verhaal en de irritante voice-overs met een afschuwelijke stem, maar bon. Eigenlijk is het één van de slechtste mainstream games die ik ooit gespeeld heb, en dan is het vervolg nog naar het schijnt 10.000 keer slechter. Het geluid van de game is eigenlijk afschuwelijk op bijna elk vlak).

Is het album dan beter. Tja. Op zich had ik niets tegen Whatever People... en FWN, maar ik had eigenlijk gehoopt dat die nummers of albums me beter zouden bijblijven. Blijkbaar 26 keer geluisterd naar 505 op last.fm en 125 keer naar Arctic Monkeys. Ik kan me eigenlijk geen enkele van de nummers herinneren behalve Do I Wanna Know? 505 ben ik zelfs alweer compleet vergeten. Dat zegt heel veel. Maar op zich is het geluid van die albums nog oké.

Nummer 2 (R U Mine?), Nummer 3 en Nummer 4 zijn absoluut verschrikkelijk. Dan wordt het terug wat beter met I Want It All en No.1 Party Anthem. Daarna weer twee mislukte nummers. Why'd You Only Call Me When You're High is ook weer zo een vervelend nummer. Snap Out of It idem dito. Ik heb wel het gevoel dat het redelijk catchy nummers zijn als je dit inderdaad veel luistert, maar de kutproductie verneukt het gewoon bij 90% van de liedjes. Knee Socks is ook weer een erg slecht nummer. En het nummer om mee te eindigen is ook weer ja flauw. Wat mij ook stoort zijn de vocals buiten Turner.

Het probleem met AM is dat het productiegeluid gewoon verschrikkelijk is. Ik vind de stem wel oké, maar het is gewoon instrumenteel en vooral qua productie gewoon afgrijselijk en verschrikkelijk. Bij het middenstuk is de ergernis iets minder groot, maar begin & eind is een lijdensweg voor mij.

Bij de meeste albums of groepen die niet echt voor mij zijn, begrijp of zie ik wel waarom er anderen van houden en zie ik ook wel waarom het werkt, of waar de mooiheid in schuilt, maar hier zie ik het niet, en voor mij is het echt "spit in your face" muziek.

Muziek dat te vergelijken valt als op een zure citroen bijten, en nu maar doorspoelen met iets zoets zoals Japanese Breakfast.
 
The Black Keys - El Camino (2011): 8/10
Eigenlijk wel lekker en goed. Misschien moet ik het nog een paar keer meer luisteren voor bepaalde liedjes beter te kennen (zoals met elk album), maar enkele liedjes hebben echt een lekker verloop, en het is wel een vrij toegankelijk album.

Japanese Breakfast - Jubilee (2021): 9/10 (*)
Tot nu toe één v/d beste albums dit jaar. Ik zal eens moeten albums van haar van vroeger moeten beluisteren, maar Diving Woman vind ik ook een erg mooi nummer - misschien zelfs haar beste. Dit album heeft ook gewoon een erg mooi geluid, en ligt me enorm. "Be Sweet" en "Posing in Bondage" zijn de twee mooiste nummers.

(*) = rehear

Voor mij zijn de tien beste albums van 2021 zo (heb er 13 beluisterd):
1. Sweet Trip - A Tiny Houses, In Secret Speeches, Polar Equals
2. Japanese Breakfast - Jubilee
3. Wolf Alice - Blue Weekend
4. Yukika - Timeabout, (EP)
5. Leon Vynehall - Rare, Forever
6. Lucid Express - Lucid Express
7. 溶けない名前 [Tokenainamae] - タイムマシンが壊れる前に
8. yuragi - For You, Adroit it but Soft
9. Lost Girls - Menneskollektivet
10. Smerz - Believer
Mogwai, Fax Gang en Alborosie halen de lijst niet.

Kijk wel nog uit naar vooral yeule's nieuwe album en het zou kunnen dat Grimes er ook nog één dropt. Er zijn er ook wel nog een paar die ik wil luisteren, en andere wil ik gewoon eens proberen (Black Country, New Road, black midi, Squid).
 
Spotify heeft vreemde mixes soms... Ik heb zes daily mixes (ik dacht dat er maar vier waren)

Daily mix 1: Een met Beach House, Candy Claws en Men I Trust (maar er staat van alles in: Slint, MBV, Slowdive, Linda Perhacs, DIIV, Kikagaku Moyo, Animal Collective, Sonic Youth, Mdou Moctar en witch house (met Sidewalks and Skeletons en Crim3s ook). Meer dream pop gericht, maar misschien ook een beetje breed geinterpreteerd. Soort algemene(re) mix.
Daily mix 2: Een met Sweet Trip, Cocteau Twins en This Mortal Coil (dus meer ethereal wave, gothic rock, en jaren '80/begin '90 muziek, maar Sweet Trip zou eerder in daily mix 1 moeten horen
Daily mix 3: Een mix met my dead girlfriend, yuragi en nog een andere Japanse shoegaze groep)... Uitsluitend Japans, en vooral shoegaze in de mix. Mei ehara en Hakushi Hasegara zitten er ook in.
Daily mix 4: Een mix met Interpol, Tame Impala en Wolf Alice. Maar ook met Foals, Black Marble, The Black Keys enzovoort, dus deze is meer gericht op indie rock.
Daily mix 5: Een mix met yeule, Aya Gloomy en Let's Eat Grandma. Ook met Smerz, Sassy 009, Eartheater, dus deze is meer gericht op hyperpop
Daily mix 6: Een mix met Seefeel, Boards of Canada en Leon Vynehall. Ook met Aphex Twin, Peggy Gou, bicep, nthng, dus deze zal meer gericht zijn op ambient / elektronische muziek.

Ik mis eigenlijk nog een andere elektronische mix maar meer met house en actievere elektronische muziek, ofwel hebben ze die bij hyperpop gezet, maar ik zie ze daar ook niet echt in.

Ik ben soms wel nieuwsgierig naar de algoritmes van Spotify en hoe ze in elkaar zitten.

Nog twee albums herbeluisterd
The War on Drugs - Lost in the Dream: 8/10 (*)
The National - Boxer: 8/10 (*)

Allebei lang geleden, allebei goed, allebei nog niet zo gekend, en allebei potentie aanwezig voor groei.
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan