Naar welke muziek luister je nu?
- Onderwerp starter kay-gell
- Startdatum
D
Deleted member 621
Guest
Blijkbaar speelde de bassist van Tool eerst in Peach (hierboven dus). Geen "top"album, maar wel leuk en stevig.Tool - Fear Inoculum (album)
7empest blijft bij elke luisterbeurt.
Ontopic:
Goede EP.. Pas een paar dagen geleden ontdekt dat Slowdive ook een elektronische sound had in deze EP. Drie liedjes die elektronisch zijn en doen denken aan de sound van https://www.musicmeter.nl/album/11373 (dit album dat ik vermeld van Seefeel vind ik wel beter dan deze EP). Het laatste nummer is dan weer een voorloper van het volgende project Mojave 3, met meer een country-achtige insteek, waar de twee genieën van Slowdive aan meededen (Halstead en Goswell, maar ook McCutcheon bij kwam van Chapterhouse).
Dit jaar zit Goswell in een nieuwe groep met de drummer van The Flaming Lips, nl. Beachy Head. Dit is hun eerste single. Ik vind het wel goed.
D
Deleted member 621
Guest
Nog eens een streepje NWOBHM
Uw AOTW, @LessThanJake
(Sorry aan de anderen ook voor mijn steeds groter wordende vertraging op ook de andere albums)
Uw AOTW, @LessThanJake
(Sorry aan de anderen ook voor mijn steeds groter wordende vertraging op ook de andere albums
)
Laatst bewerkt door een moderator:
D
Deleted member 2145
Guest
Twee bandjes waar ik het nooit zal begrijpen wat mensen erin zullen zien: R.E.M. en Arcade Fire.
Van R.E.M. nog nooit een goed liedje gehoord, behalve misschien (ironisch) Shiny Happy People. Ik weet niet wat ze trachten te doen, maar het werkt niet, en ik vind het allemaal saai. Hoe Losing My Religion een hit is geworden is mij ook een groot raadsel. Ik ken het ook amper en ik vergeet steeds weer opnieuw hoe het klinkt.
Tweede dat niet werkt voor mij: Arcade Fire. Ik zie echt niet wat mensen erin zien. Is gewoon een band zoals een ander voor mij, niet speciaals. Ondanks 67 scrobbles ken ik nog altijd amper iets v/d band. Reflektor en Everything Now doen niets. Het hele album Suburbs doet niets. Funeral is wat beter, maar nog altijd toch niet de status waard die het nu heeft. Staat bijna overal in top 10 beste albums ooit gemaakt, behalve op RYM waar het net niet de top 100 haalt. Maar ik zie het niet. Oké Rebellion (Lies) is best goed. En op zich ondanks dat ik het album an sich niet zo interessant heeft, is het wel oké. Haiti vind ik zelfs nog een onderschat nummer, maar heel veel doet het ook niet helemaal. Bon, het is geen slecht album, niet de status waard die het nu heeft. De rest van hun oeuvre vind ik gewoon niet goed.
Dat zijn 2 bands waarvan ik hun status van hun totaal niet begrijp.
Van R.E.M. nog nooit een goed liedje gehoord, behalve misschien (ironisch) Shiny Happy People. Ik weet niet wat ze trachten te doen, maar het werkt niet, en ik vind het allemaal saai. Hoe Losing My Religion een hit is geworden is mij ook een groot raadsel. Ik ken het ook amper en ik vergeet steeds weer opnieuw hoe het klinkt.
Tweede dat niet werkt voor mij: Arcade Fire. Ik zie echt niet wat mensen erin zien. Is gewoon een band zoals een ander voor mij, niet speciaals. Ondanks 67 scrobbles ken ik nog altijd amper iets v/d band. Reflektor en Everything Now doen niets. Het hele album Suburbs doet niets. Funeral is wat beter, maar nog altijd toch niet de status waard die het nu heeft. Staat bijna overal in top 10 beste albums ooit gemaakt, behalve op RYM waar het net niet de top 100 haalt. Maar ik zie het niet. Oké Rebellion (Lies) is best goed. En op zich ondanks dat ik het album an sich niet zo interessant heeft, is het wel oké. Haiti vind ik zelfs nog een onderschat nummer, maar heel veel doet het ook niet helemaal. Bon, het is geen slecht album, niet de status waard die het nu heeft. De rest van hun oeuvre vind ik gewoon niet goed.
Dat zijn 2 bands waarvan ik hun status van hun totaal niet begrijp.
Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield
Well-known member
Zalige band toch. Nija is de beste plaat van vorig jaar
Maar zelfs de hits blijven niet plakken.
Hoe goed is dit wel niet zeg? Na de soul van 2 dagen geleden eigenlijk geen zin meer in solo-artiesten van die tijd, maar dit is ook geen soul. Ik weet ook niet goed welk genre dit is, maar die stem is ziek goed. Niet normaal eigenlijk. Dat heb ik een stuk minder met de grote soulartiesten. Otis Redding heeft wel nog mooie stem. Maar Simone's stem is niet van deze wereld, vind ik.
Oudste album dat ik nu aan het beluisteren was. Ervoor was dat The Beatles - Rubber Soul dat ik 4/10 gaf. Nina Simone's album Pastel Blues is 2 maanden ouder dan Rubber Soul, en zal duidelijk meer krijgen dan 4/10.
Misschien moeten we toch maar een keer een classic artist of the week voor haar organiseren in season 3. Mijn stem krijgt ze.
Voorlopig 8/10 maar normaal wordt dit wel nog een 9. Ik heb weinig even goede dingen als dit gehoord uit de 1960s en 1970s. En dan nog zo een ziek goed slotnummer... Nog maar even het originele "Strange Fruit" luisteren, wat dat is van Billie Holiday uit 1939 zelfs blijkbaar...
Laatst bewerkt:
Iets bepalen betekent nog niet dat het goed is hé.
Welke gitaarpop van de volgende 10 jaar (tussen 2004 en 2014) bepaald?
Daarnaast is dat geen argument tegen dat alles na Funeral zeker overroepen is.
Eland
Well-known member
Ik vind Arcade Fire niet de meest gelaagde of diepzinnige muziek. Funeral, The Suburbs en Reflektor vind ik wel veel meer dan gewoon degelijke albums. Neon Bible heeft me nooit zo weten bekoren en Everything Now bevat muziek die live moet gespeeld worden voor de sfeer, maar is als album niet meteen mijn favoriet.
Live is die band wel het feest van het jaar. Die spelen elke weide en zaal moeiteloos plat, laten hun publiek zonder problemen twee uur lang dansen en zingen en maken mij gewoon heel blij. Da's voor mij echt dé benchmark van hoe een poprockband zijn shows moet geven, samen met het feestje dat Flaming Lips is.
Live is die band wel het feest van het jaar. Die spelen elke weide en zaal moeiteloos plat, laten hun publiek zonder problemen twee uur lang dansen en zingen en maken mij gewoon heel blij. Da's voor mij echt dé benchmark van hoe een poprockband zijn shows moet geven, samen met het feestje dat Flaming Lips is.
Coldplay is Arcade Fire minus de indiesound.
Eigenlijk heeft Arcade Fire het 'oooooooh oooh ooooh' meezingen terug naar de mainstream gebracht. Zowat het geluid dat overal is teruggekeerd in de hitlijsten.
Ik ben de laatste die invloedrijk ga bestempelen als goed, smaken verschillen. Maar niet beseffen dat AF zijn waarde als band heeft is veel te kort door de bocht.
Hun debuut, Neon Bible en The Suburbs zijn alledrie degelijke albums. Daarna ging het bergaf. En idd, heerlijke liveband. Ben fan geworden door ze live te zien, de klik is toen pas gekomen.
LIve heb ik ze natuurlijk niet gezien, dus daar beoordeel ik niet op. Ik ben geen fan van Arcade Fire, maar op basis van wat ik gehoord heb van Coldplay, en dat is niet bijster veel, wellicht wat meer op de radio, toch een stuk beter dan die groep. Al heeft Coldplay oké nummers, maar het doet me niet echt veel. Funeral oké, daar staan redelijk goede nummers op en de sound is best oké, maar top 10 beste albums ooit omdat ze "ooooooooh oooooooooh" terug mainstream hebben gemaakt. Nah, not even close. Is het één van de betere albums van de jaren '00... Meningen kunnen daarover verschillen. Is het één van de betere indie rock / indie pop albums van de jaren '2000. Ja. Maar dat is The Suburbs niet. Neon Bible ken ik niet. Later werk heb ik niet geluisterd op het nummer Everything Now, en dat was behoorlijk zwak.
Vandaag met dank aan Nina Simone eindelijk eens mijn eerste stappen into jazz gezet, en ook wel wat geluisterd. Uiteraard zal ik moeten herbeluisteren en meer luisteren, want ik heb nauwelijks een referentie, en vijf albums jazz luisteren maakt me niet direct een expert. Maar... ik vind het wel een boeiend genre dat mijn aandacht vasthoudt.
Van de 5 albums die ik luisterde waren er 4 extreem goed. 1tje vond ik merkbaar minder.
Cannonball Adderley - Somethin Else (1958): 9/10
Dit is erg relaxte en chille jazz, dus meer optimistische jazz. Lekker om van te genieten terwijl je een koffie drinkt ofzo. Dat gevoel heb ik bij dit muziek.
Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963): 9/10
Naar mijn gevoel best wel complex, maar daardoor wel boeiend. De nummers hier zijn voor mij het meest progressief, waarbij er veel gebeurt in een nummer met erg complexe structuur en veel tempowisselingen, althans veel meer dan in de oudere albums die ik beluisterd had. Een beetje de post-rock of de freak folk onder de jazz om een metafoor te moeten gebruiken.
John Coltrane - A Love Supreme (1965): 9/10
Qua complexiteit was het het tweede complexste dat ik luisterde, maar meer leunend naar Charles Mingus dan toe. Groter accent op de piano wel, dacht ik dan bij Charles Mingus' zijn album.
Miles Davis - Kind of Blue (1959): 9/10
Weer iets rustiger, chiller, en ook iets meer melodie.
Miles Davis - Birth of the Cool (1957): 6-7/10
Album dat ik als 2e luisterde na Kind of Blue, ook omdat dat bij de aanraders van de jazz subreddit stond, maar het ontbrak voor mij iets, en ik vond het persoonlijk niet echt een aanrader. Misschien is het ook wel omdat ik nog niets van jazz ken en het referentiekader nog moet ontdekken. Maar dit als 2e album luisteren leek me niet de juiste keuze. Al kan het wel dat gewoon de pre-Kind of Blue jazz me minder gaat liggen.
Van wat ik begrijp heeft Kind of Blue als experimenteel album een soort nieuwe standaard gezet door te experimenteren en de hard bop, cool jazz, en bebop stijlen bij elkaar te brengen, tot modal jazz maar vraag me niet af wat dat allemaal betekent. Birth of the Cool was wel een wat andere stijl dan het album van Cannonball Adderley, waarbij de laatste meer op de hard bop focust, en daarvoor gekend stond. Maar zoals ik zeg, ik ken daar niet veel van.
Maar het nodigt wel uit om meer te luisteren.
Vandaag met dank aan Nina Simone eindelijk eens mijn eerste stappen into jazz gezet, en ook wel wat geluisterd. Uiteraard zal ik moeten herbeluisteren en meer luisteren, want ik heb nauwelijks een referentie, en vijf albums jazz luisteren maakt me niet direct een expert. Maar... ik vind het wel een boeiend genre dat mijn aandacht vasthoudt.
Van de 5 albums die ik luisterde waren er 4 extreem goed. 1tje vond ik merkbaar minder.
Cannonball Adderley - Somethin Else (1958): 9/10
Dit is erg relaxte en chille jazz, dus meer optimistische jazz. Lekker om van te genieten terwijl je een koffie drinkt ofzo. Dat gevoel heb ik bij dit muziek.
Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963): 9/10
Naar mijn gevoel best wel complex, maar daardoor wel boeiend. De nummers hier zijn voor mij het meest progressief, waarbij er veel gebeurt in een nummer met erg complexe structuur en veel tempowisselingen, althans veel meer dan in de oudere albums die ik beluisterd had. Een beetje de post-rock of de freak folk onder de jazz om een metafoor te moeten gebruiken.
John Coltrane - A Love Supreme (1965): 9/10
Qua complexiteit was het het tweede complexste dat ik luisterde, maar meer leunend naar Charles Mingus dan toe. Groter accent op de piano wel, dacht ik dan bij Charles Mingus' zijn album.
Miles Davis - Kind of Blue (1959): 9/10
Weer iets rustiger, chiller, en ook iets meer melodie.
Miles Davis - Birth of the Cool (1957): 6-7/10
Album dat ik als 2e luisterde na Kind of Blue, ook omdat dat bij de aanraders van de jazz subreddit stond, maar het ontbrak voor mij iets, en ik vond het persoonlijk niet echt een aanrader. Misschien is het ook wel omdat ik nog niets van jazz ken en het referentiekader nog moet ontdekken. Maar dit als 2e album luisteren leek me niet de juiste keuze. Al kan het wel dat gewoon de pre-Kind of Blue jazz me minder gaat liggen.
Van wat ik begrijp heeft Kind of Blue als experimenteel album een soort nieuwe standaard gezet door te experimenteren en de hard bop, cool jazz, en bebop stijlen bij elkaar te brengen, tot modal jazz maar vraag me niet af wat dat allemaal betekent. Birth of the Cool was wel een wat andere stijl dan het album van Cannonball Adderley, waarbij de laatste meer op de hard bop focust, en daarvoor gekend stond. Maar zoals ik zeg, ik ken daar niet veel van.
Maar het nodigt wel uit om meer te luisteren.
D
Deleted member 621
Guest
Peter Green's Fleetwood Mac - Fleetwood Mac's Greatest Hits 
(R.I.P. Peter Green
)
Robin Trower - Bridge of Sighs
(Beste bluesrockalbum ever?)
Sweet Smoke - Just a Poke
Witchcraft - Firewood
Met een mystieke sound maak je mij nooit boos
(R.I.P. Peter Green
)Robin Trower - Bridge of Sighs
(Beste bluesrockalbum ever?)
Sweet Smoke - Just a Poke
Witchcraft - Firewood
Met een mystieke sound maak je mij nooit boos
Laatst bewerkt door een moderator:
hjs666
Well-known member
Met overroepen bedoelde ik dat ze veel meer credit krijgen dan ze verdienen naargelang de kwaliteit van hun muziek.
Mja die mening is natuurlijk persoonlijk.
Er zijn er hier ook die Black Sabbath en Ozzy "overroepen" vinden,die hebben ook hun invloed gehad en stonden mee aan de wieg van een "nieuw" genre.
Die hebben meer invloed gehad dan AF ooit zal hebben.
Evenzeer kort door de bocht of evenzeer een persoonlijke mening.
Bon wou er geen discussie over starten.
Bon back on topic
Ja, niemand zal betwisten dat Black Sabbath meer invloed heeft gehad op de muziekindustrie dan Arcade Fire, maar waar het om gaat is of het muziekgenre of de muziek zelf je ligt. Velen zullen de voorkeur dan geven aan Arcade Fire in plaats van Black Sabbath. Zelf ligt Black Sabbath me meer dan Arcade Fire, maar dat zijn persoonlijke meningen.
FlyingHorseman
Well-known member
Door heel de discussie hier voor het eerst sinds lang Funeral en Neon Bible nog eens opgelegd. De eerste vind ik nog altijd fantastisch, Neon Bible is “gewoon” een goeie plaat. Oorspronkelijk vond ik The Suburbs ook een lichte teleurstelling maar ik ben die plaat steeds meer beginnen appreciëren met ouder worden en heb ‘m nu zelfs in mijn platenkast staan.
@Kid_C geen fan van Reflektor? Vond die ook nog goed, Everything Now vond ik wel dramatisch…
@Kid_C geen fan van Reflektor? Vond die ook nog goed, Everything Now vond ik wel dramatisch…
Reflektor heeft leuke nummers maar vind ik al een pak minder consistent dan de voorgaande albums. Ik had trouwens hetzelfde met The Suburbs, die moest wat groeien maar die is uiteindelijk ook in mijn platenkast beland.
OT: J.J. Cale - Troubadour
I love this album.
