Best wel wat muziek aan het luisteren de laatste tijd. Nieuwe reeks albums van goed naar minder.
Charli XCX - Vroom Vroom (2016): 9/10 [EP]
Spirit of the Beehive - hypnic jerks (2018): 8/10
Tujiko Noriko - From Tokyo to Naiagara (2003): 8/10
Alborosie - Soul Pirate (2008): 8/10
Clairo - Immunity (2019): 7/10
beabadoobee - Beatopia (2022): 7/10
Peter Tosh - Legalize It (1976): 7/10
Charli XCX - Pop 2 (2017): 7/10
Prince Far I - Under Heavy Manners (1977): 6/10
Exuma - Exuma (1970): 6/10
Heel erg voorlopige ratings, want het meeste moet ik eigenlijk gewoon meer luisteren, op Alborosie's album na, want daarvan kende ik de helft al.
Vroom Vroom belangrijke en invloedrijke EP voor de popindustrie die verder vier echt toffe tracks heeft.
hypnic jerks heel echt atmosferisch, minder gek dan de follow-up, maar qua sfeer zijn het allemaal topnummers, maar ik ga het meer moeten luisteren om andere lagen te ontdekken (zoals de catchiness).
Tujiko Noriko is geen eenvoudige artieste, maar als geheel werkt het voor mij wel. Heel atmosferische muziek, een soort van onbegrepen en ondergewaardeerde Japanse Björk, maar soms zelfs nog aparter. Zit veel potentie in voor toekomstige luisterbeurten, maar in één keer kan ik dat moeilijk al vatten, lijkt mij echt een groeialbum. Vorig jaar nog in Botanique, helaas toen wel gemist, heb ze pas dit jaar ontdekt.
https://botanique.be/nl/concert/tujiko-noriko-2021
Clairo en
beabadoobee zijn allebei jonge vrouwelijke popartiesten die de laatste jaren aan het doorbreken zijn, redelijk alt-pop maar ook erg indie-gevoel en ingetogen gevoel. Dat soort slaapkamerpopartiesten waarbij tiktok en andere sociale media een grote rol spelen komt de laatste tijd wel vaker voor. Pinkpantheress is zo een ander voorbeeld. Maar in tegenstelling tot wat je zou verwachten, komt het de kwaliteit van de muziek wel ten goede, want alle drie opgenoemden hun werk is echt verre van slecht. Beste twee nummers op Immunity zijn Sofia en Bags.
Peter Tosh zijn album is ca va, maar het is vooral Legalize It dat ik sterk vind (en al kende).
Pop 2 vind ik beduidend minder goed dan de EP die ik ook luisterde. Wel met een erg goede slottrack uiteraard, en de eerste twee nummers zijn ook goed, maar middenstuk klinkt te mechanisch, zelfs voor mij..
Prince Far I is een vreemde reggae artiest met eigenlijk wel een voor de jaren '70 redelijke dub sound al, maar de manier waarop hij zingt is alsof hij praat (soort van gesproken reggae), vond het vrij vreemd. Zou blijkbaar een cultfiguur zijn, helaas zijn zowel Tosh als hij in de jaren '80 in Jamaica overleden door straatgeweld. En dan is er nog
Exuma tenslotte wat een folkalbum is uit de Bahama's.