Omgaan met geld

[ThekillingGoku]

Wel, ik heb heel wat jaren thuis nog blijven wonen nadat m'n studies afgerond waren. En de laatste jaren moest ik idd 600 EUR op tafel leggen elke maand om te 'mogen' blijven. En ja, dat zal zeker meer geweest zijn dan wat ik hem gekost heb aan verwarming of eten e.d.
Maar was nog steeds goedkoper voor mij dan ergens huren + de kosten op dat moment. In den beginne met 400 EUR & zelfs naar 't einde toe met 600 EUR.

Maar bij mij was het zeker niet dat papaa'ke het niet kon trekken, eerder van niet willen trekken denk ik dan. M'n school was van 't zelfste, heb ik grotendeels zelf bekostigd, terwijl em dat gerust kon veroorloven.
Of die daar enige filosofische redenen voor had? Doubt it, but who knows.
't Zal hem wss eerder om de centen te doen zijn geweest, want kindergeld valt weg e.d.

Mor soit, kan er weinig aan veranderen. Had ik vanaf dag #1 't afgetrapt had ik niets kunnen sparen, dus dat was ook niet ideaal geweest.
Had ik m'n school dan zelf niet bekostigd en er gewoon m'n klak naar gesmeten was ik nog verder van huis.
Heb er dan wel elk jaar, sinds m'n 15e vakantiewerk voor gedaan & tijdens m'n schoolgaande +18 jaren ook tijdens het jaar nog werkstudent in het weekend (en sommige jaren een vrije vrijdagnamiddag).
Enkel tijdens de examens stopte ik dan even met werken.

Moest er een vriendin of zo de revue gepasseerd zijn waar ge mee wou gaan samen wonen, was ik wss rapper buiten geweest & huur beginnen betalen. Maar dat is er nooit van gekomen.
En 'ambras' maken daarvoor is ook voor niets goed, het is uiteindelijk nog altijd 'zijnen eigendom' waar ge 'moogt blijven' eh. Dat was de kado, dat was de gunst.

En uiteindelijk ... ik denk zo zeker al eens, als ik mensen in m'n onmiddellijke omgeving zie/hoor die vele 10 duizenden EUR kado krijgen, van ... jah ... dat zou toch zeker leuk geweest zijn. Of 'dat had deugd gedaan'. Of 'ik had sneller buiten kunnen zijn geweest met een dergelijke boost'.
Of het nu is door gratis jaren inwonen of een boost bij de verhuis/aanschaf v/d woning.
Maar ik heb het niet gekregen & ben uiteindelijk toch ook genen armoezaaier geworden, om het cru te stellen.

 

[JanusDR]

Het lijkt me gewoon dat ze jou thuis hebben buitengegooid met dezelfde valse argumenten

Ik denk dat ik weet waarom

 

[JanusDR]

Wel, ik heb heel wat jaren thuis nog blijven wonen nadat m'n studies afgerond waren. En de laatste jaren moest ik idd 600 EUR op tafel leggen elke maand om te 'mogen' blijven.

600 euro vind ik wel geschift veel (want ik veronderstel dat het een jaar of 10 geleden is, dus dat is dan zelfs 730 euro vandaag).
Dan maak je er als ouder echt gewoon zwaar winst op. (of het is om een signaal te geven om te vertrekken)

Als ik een goede relatie heb met mijn kinderen en het stoort niet, mogen ze van mij blijven zo lang ze willen.
Gratis, want in vele gevallen is het zelfs net omdat ze spaarzaam met geld omgaan dat ze beseffen dat die 1-2 jaar langer thuis blijven wonen, een mooi verschil in startkapitaal uitmaakt.

Tenzij ze alles verspillen, maar dan lijkt @ugar zijn systeem mij wel goed.

 

[Renegadexxripxx]

Lichtgevoelig blijkbaar. Of de juiste snaar geraakt.

Ik zal het wat inkaderen, speciaal voor jou: "thuis wonen zonder dat je moet afdragen neigt voor mij teveel naar het verwennen van uw kind." Is dat politiek correct genoeg geformuleerd waardoor je niet direct in een kramp schiet omdat je je persoonlijk aangevallen en geconfronteerd voelt met de realiteit?

Wat een chance dat uw post wél "ondersteund is door bewijs". Hoe zou dat bewijs er überhaupt moeten uitzien? Een certificaat van "grote jongen" gekregen van de papa terwijl je nog thuis woont en elke dag de voetjes onder tafel schuift?

Enfin, onthoud mijn standpunt als het mildere vetgedrukte hierboven.

Beetje laat maar ik ga mijn eurocent ook in het zakje doen.

Ik begrijp niet wat er grote jongen is aan het feit dat je niet meer thuis woont. Ik heb mijn gedragingen van toen ik ooit thuis heb gewoond niet veranderd tov mijn gedragingen nu.

Noch is het feit dat je niet thuis blijft wonen een teken van het feit dat je beter op uw centjes kunt letten. Net zoals anderen hebben diets gemaakt is tegen het moment dat je afgestudeerd bent is het gedeelte van de opvoeding al voorbij. Veel ga je op dat moment niet meer veranderen aan de personeliteiten die er gecreëerd zijn in de tijd ervoor.
Misschien dat als ik 17 - 18 ben en dan buitengeshot zou worden dat je dan nog kunt zeggen van ok. Aangezien ik persoonlijk vond dat ik op mijn 18 jaar nog eerder een groot kind was dan echt al mijn volwassen persoonlijkheid.
Maar aan de andere kant is het ook niet alsof ik, zoals mijn familie (vb vader en nonkels) nog een 6 maand tot een jaar legerdienst hadden... wat dat groen achter uw oren ook wel een klein beetje leek weg te wassen.

Maar om nu direct thuis wonen om wat meer centjes aan de kant te kunnen zetten en om op die manier een voorsprong te krijgen in de ratrace te equateren aan het verwend zijn. Dat lijkt mij persoonlijk toch wel een paar stappen te ver.

Noch bepaalt het feit dat je vb tot uw 27, 30,35 of heck zelfs 40 dat je daarom verwend bent (al zal dat laatste al een serieuze uitzondering zijn). Laat het nu eens zijn dat toen mijn grootouders opgroeide meerdere families nu ook eenmaal onder hetzelfde dak woonde en dit ook al als normaal gezien werd, toen al.

Ik heb tot een bepaalde leeftijd het geluk gehad om te mogen thuis wonen al heb ik lang gestudeerd. Dat heeft mij geen windeieren gelegd op het financieel gebied. Maar ik had mijn 200k eigen inbreng nu ook niet enkel te danken aan het thuis wonen, dat heeft daar aan bijgedragen. Maar het grootste gedeelte is gecreëerd erna (grofweg 40-50k is van mogen thuis te wonen (en vakantiewerk etc in de jaren dat ik studeerde)), de rest is van de opvoeding die ik heb meegekregen sinds ik jong ben. De opvoeding die mij geleerd heeft om elke frank dubbel tot zelfs driedubbel te draaien voordat ik hem uitgaf. En om rationeel te kijken naar mijn leeftijdsgenoten die niet gestudeerd hadden of die minder lang gestudeerd hadden en een financiële voorsprong hadden. En dan ook een traject uit te stippelen om dat mogelijk te maken.
En op het moment dat ik op mijn 38ste kanker kreeg, was ik verdomd blij dat ik na 4 jaar afbetalen had besloten om een gedeelte van mijn lening terug te betalen. Een afbetaling < 300€ voelt beter aan als 1 van 900€ wanneer je ineens terugvalt op ziektegeld. Wat niet wilt zeggen dat ik mij daar niet zou hebben doorgeslagen. Maar het voelde toch comfortabeler.

Persoonlijk zie ik mij ook een systeem als Ugar toepassen. Al verwacht ik dat dit zelfs niet nodig is, net zoals mijn ouders ook nooit zo'n systeem hebben moeten uitdenken om mij spaarzaamheid aan te leren. Dat is er van jongsafaan ingedrild.

 

[JanusDR]

Want hoever trek je dat door, dat "mijn kind moet godverd voelen hoe de échte wereld in elkaar zit, hard en met lege broekzak starten!!"?

Wat is die ' echte harde wereld' dan?

Kinderen die niet uit West-Europa komen zullen ook wel eens goed lachen met @mac-bc zijn zogezegde "harde levensstart".

Cozy gratis onderwijs en universiteit, in een stabiel veilig landje, cozy startjobke van bijna 2000 netto als ind. ing. in een goed draaiende economie, met een bedrijfswagentje erbij.
Alle sociale voorzieningen en medische ondersteuning voor zijn pasgeboren kinderen.
En via goedkope stabiele infrastructuur en internet een beetje ranten op BeyondGaming.

Schandalig verwend vind ik dat

 

[ugar]

Maar het gaat ook niet over geletterdheid. Het gaat puur over waarden als doorzettingsvermogen, weerbaarheid, moeite doen om iets bereiken waarop je trots kunt zijn, ...

Ik zie niet in waarom ik trots zou moeten zijn op wat ik bereikt heb.
In the end heb ik alleen maar gestudeerd omdat mijn ouders mij daar de kans toegaven en me hebben gesteund. Ook op 't werk is alles redelijk vlot verlopen, dank zij de talenten die ik bij mijn geboorte heb meegekregen.
Ik ben dus niet trots op wat ik bereikt heb, wel dankbaar voor de mooie start die ik heb gekregen.
Maar wanneer je dat wilt inkleuren en aangeven dat dat allemaal jouw verdiensten zijn, en alleen die van jou, dan doe je dat maar.

Wat mij betreft blijven mijn kinderen hier nog 10 jaar kosteloos leven, zolang ze werken en wat geld op zij zetten. En een deel van het huishouden doen (onder meer koken en winkelen).

 

[ThekillingGoku]

600 euro vind ik wel geschift veel (want ik veronderstel dat het een jaar of 10 geleden is, dus dat is dan zelfs 730 euro vandaag).
Dan maak je er als ouder echt gewoon zwaar winst op. (of het is om een signaal te geven om te vertrekken)

Als ik een goede relatie heb met mijn kinderen en het stoort niet, mogen ze van mij blijven zo lang ze willen.
Gratis, want in vele gevallen is het zelfs net omdat ze spaarzaam met geld omgaan dat ze beseffen dat die 1-2 jaar langer thuis blijven wonen, een mooi verschil in startkapitaal uitmaakt.

Tenzij ze alles verspillen, maar dan lijkt @ugar zijn systeem mij wel goed.

Da's idd wel al een hele tijd gelejen (weliswaar nog geen 10) & jah ... em zal er wel winst op gemaakt hebben.
Heb zo ooit eens m'n knie gebroken & kreeg toen een 'extra rekening' omdat ik meer water/verwarming/elentriek verbezigde voor die maanden (werkte toen van thuis voor 'n maand of 6).
Want verder was ik gelijk nooit ni thuis, want was altijd uit werken van vroeg op de ochtend tot laat op de avond. Er waren regelmatig weken dat ik vertrok als em nog in z'n bed lag & pas thuis kwam als em al terug in z'n bed lag. Werkte toen ook heel regelmatig 7 op 7, dus veel 'last' had em niet van mij.

Maar ... er is altijd wel een 'deadline' gesteld hoor, onafhankelijk van de 'huur'.
Velen die ik ken die ik hoorde zeggen tegen mij van 'ik wil alleen gaan wonen met mijn lief/vrouw, maar mama wilt ni dat ik vertrek'.
Bij mij was het net omgekeerd, papa had den deadline al gesteld sinds ik afgestudeerd was.

Anyway ... met de lockdowns & al dat thuiswerk (nu al bijna 2j) ben ik alleszins content dat dit niet voor gevallen is toen ik nog thuis woonde. Zou 'n veel te groot gedoe geweest zijn.

En voor de duidelijkheid, ge zou daarmee bijna afleiden dat het alle dagen klinkenden ambras moet zijn geweest of dat we op mekaars kop niet konden, maar da's dus niet het geval. Maar ik ben toch content dat de lockdowns nu zijn & niet toen.

 

[Str8_6]

Da's idd wel al een hele tijd gelejen (weliswaar nog geen 10) & jah ... em zal er wel winst op gemaakt hebben.
Heb zo ooit eens m'n knie gebroken & kreeg toen een 'extra rekening' omdat ik meer water/verwarming/elentriek verbezigde voor die maanden (werkte toen van thuis voor 'n maand of 6).
Want verder was ik gelijk nooit ni thuis, want was altijd uit werken van vroeg op de ochtend tot laat op de avond. Er waren regelmatig weken dat ik vertrok als em nog in z'n bed lag & pas thuis kwam als em al terug in z'n bed lag. Werkte toen ook heel regelmatig 7 op 7, dus veel 'last' had em niet van mij.

Maar ... er is altijd wel een 'deadline' gesteld hoor, onafhankelijk van de 'huur'.
Velen die ik ken die ik hoorde zeggen tegen mij van 'ik wil alleen gaan wonen met mijn lief/vrouw, maar mama wilt ni dat ik vertrek'.
Bij mij was het net omgekeerd, papa had den deadline al gesteld sinds ik afgestudeerd was.

Anyway ... met de lockdowns & al dat thuiswerk (nu al bijna 2j) ben ik alleszins content dat dit niet voor gevallen is toen ik nog thuis woonde. Zou 'n veel te groot gedoe geweest zijn.

En voor de duidelijkheid, ge zou daarmee bijna afleiden dat het alle dagen klinkenden ambras moet zijn geweest of dat we op mekaars kop niet konden, maar da's dus niet het geval. Maar ik ben toch content dat de lockdowns nu zijn & niet toen.

Zoiets beïnvloed toch sowieso je relatie met je ouders? Ik heb nooit niets moeten afgeven, maar toch wel half buiten gekeken geweest door mijn moeder omdat ze in een andere stad wou gaan wonen op een appartement.

En het is niet dat ze last had van me want ik at altijd bij mijn grootouders en zat hele dagen op mijn kamer.

Heeft er wel voor gezorgd dat ik er wel nog normaal tegen doe, maar voor mij was mijn grootmoeder mijn echte moeder want ik mocht daar direct mee wonen. (heb ik wel niet gedaan dan)

De keren dat ik zelf bel of langs ga bij mijn moeder zijn heel zeldzaam. Als zij belt ben ik er wel vriendelijk tegen, maar moest ze een maand niet bellen dan ga ik er wss nooit aan denken.

Moest ze dan nog 600€ per maand gevraagd hebben. Damn dan had ik echt wel zot gekomen.

 

[MrKend54l]

Da's idd wel al een hele tijd gelejen (weliswaar nog geen 10) & jah ... em zal er wel winst op gemaakt hebben.
Heb zo ooit eens m'n knie gebroken & kreeg toen een 'extra rekening' omdat ik meer water/verwarming/elentriek verbezigde voor die maanden (werkte toen van thuis voor 'n maand of 6).

Amai toffe vader heb jij
Klein beetje erover wel. Maar goed het is wat het is

Veel ouders hebben inderdaad ook liever dat de kinderen, en zeker het laatst nog inwonende kind, gewoon lang bij hun blijven. Sommigen kunnen dat moeilijk loslaten.
Niet dat het ziekelijk is, of dat ze bemoederd worden. Maar gewoon ook de gezelligheid, want thuis wonen kan ook gewoon tof zijn. Corona heeft dat ook wel duidelijk gemaakt dat het niet perse slecht is.
Maar op een gegeven moment moet je het ouderlijk huis natuurlijk verlaten.

 

[JPV]

Topic afgesplitst uit "Wat is uw Brutoloon"

@iedereen: graag leren dat je je eigen mening niet in het extreme trekt om toch maar een punt te maken (en reacties scoren). Volgende keer volgt een sanctie bij vergelijkbare rants.

 

[mac-bc]

Jouw voorbeeld gaat over een training die bijdraagt tot een vaardigheid belangrijk voor een taak. Want survival-skills zullen ooit van pas komen. De discussie hier valt eerder te vergelijken of het nu beter zou zijn voor die survival-skills als ze het met een jeukende onderbroek doen of niet. Want dat zou karakter opbouwen en dan kunnen ze trots zijn enzo.

Goed, soit, ik zie dat je doorhebt dat je situatie niet houdbaar is en het gaat "afronden". Tot de volgende doelloze rant dan maar weer.

Allez allez, dan stel je je kwetsbaar op door wat in te binden, en dan krijg zo'n reactie à la "uw situatie is niet houdbaar dus hij bolt het af". Jammer voor de discussie.

Het aanvoelen dat je wel degelijk x% van uw loon nodig hebt om te voorzien in uw basis levensonderhoud, en dat er bijgevolg slechts y% overblijft om te spenderen aan pinten zuipen op café, het nieuwste videospelletje of sparen, noem jij dus een compleet nutteloze gewaarwording die je gelijkstelt aan "jeuk in de onderbroek"? Ok, waarvan akte.

Dan heb je vast ook nooit vakantiejobs moeten doen etc.? Vertel mij dan eens waar JIJ de grens legt. Het is makkelijk om telkens hetgeen ik zeg in het belachelijke te trekken terwijl je zelf geen bijdrage levert aan het debat. Ik veronderstel dat jij ook geen rotverwend kind wil opvoeden? Vertel me dan eens waar jij de grens zou trekken en zou denken van: "Goh, ik wil hem wel een zo groot mogelijke duw in de rug geven maar hij moet nu ook niet alles op een dienblaadje aangereikt krijgen, hij mag ook eens wat moeite doen." Ik daag u uit. Dat is de denkoefening om elkaars standpunt te begrijpen.

 

[mac-bc]

Ik volg mac-bc hier wel deels in.
Ik ken er toch wel enkelen die heel lang aan de tepel van mama en papa blijven hangen. Dat gaat van de ouders die gaan klagen bij de leerkracht tot het sponsoren van een levensstijl. Grote kosten, scheiding, nieuwe wagen 'moeten' kopen, dure vakantie, sabbatjaartje, koffiehuisje opstarten... altijd naar de ouders voor geld. Als er dan eens een tegenslag is wat mama of papa niet kan oplossen is het een ramp.
En dat leidt dan naar een pampermaatschappij wat de gemeenschap wel wat geld kost.

Inderdaad, want als je het leven van uw prinsje en prinsesje zo aangenaam mogelijk wil maken en opvoeding is daaraan ondergeschikt, dan krijg je inderdaad van die irritante ouders die bij het minste strafje op school gaan zagen bij de leerkracht. De ziekte van deze tijd.

 

[Straddle]

Ik heb altijd het gros van mijn nettoloon gespaard/geïnvesteerd, slechts een minderheid gaat uit naar consumptie (en daar heb ik echt geen problemen om laag te gaan). Anderzijds, sinds een jaar of 8 gun ik mezelf wel een jaarlijks reisbudget van rond de 5k€ dat ik dan ook effectief uitgeef aan verre reizen. Het heeft echt geen zin om dat uit te stellen totdat ik ouder ben, bijv. langs de kust van Australië 5 weken gaan backpacken/surfen/duiken of in Nepal de bergen intrekken kan je beter doen als je nog jong bent en er de middelen voor hebt.

 

[mac-bc]

Beetje laat maar ik ga mijn eurocent ook in het zakje doen.

Ik begrijp niet wat er grote jongen is aan het feit dat je niet meer thuis woont. Ik heb mijn gedragingen van toen ik ooit thuis heb gewoond niet veranderd tov mijn gedragingen nu.

Noch is het feit dat je niet thuis blijft wonen een teken van het feit dat je beter op uw centjes kunt letten. Net zoals anderen hebben diets gemaakt is tegen het moment dat je afgestudeerd bent is het gedeelte van de opvoeding al voorbij. Veel ga je op dat moment niet meer veranderen aan de personeliteiten die er gecreëerd zijn in de tijd ervoor.
Misschien dat als ik 17 - 18 ben en dan buitengeshot zou worden dat je dan nog kunt zeggen van ok. Aangezien ik persoonlijk vond dat ik op mijn 18 jaar nog eerder een groot kind was dan echt al mijn volwassen persoonlijkheid.
Maar aan de andere kant is het ook niet alsof ik, zoals mijn familie (vb vader en nonkels) nog een 6 maand tot een jaar legerdienst hadden... wat dat groen achter uw oren ook wel een klein beetje leek weg te wassen.

Maar om nu direct thuis wonen om wat meer centjes aan de kant te kunnen zetten en om op die manier een voorsprong te krijgen in de ratrace te equateren aan het verwend zijn. Dat lijkt mij persoonlijk toch wel een paar stappen te ver.

Noch bepaalt het feit dat je vb tot uw 27, 30,35 of heck zelfs 40 dat je daarom verwend bent (al zal dat laatste al een serieuze uitzondering zijn). Laat het nu eens zijn dat toen mijn grootouders opgroeide meerdere families nu ook eenmaal onder hetzelfde dak woonde en dit ook al als normaal gezien werd, toen al.

Ik heb tot een bepaalde leeftijd het geluk gehad om te mogen thuis wonen al heb ik lang gestudeerd. Dat heeft mij geen windeieren gelegd op het financieel gebied. Maar ik had mijn 200k eigen inbreng nu ook niet enkel te danken aan het thuis wonen, dat heeft daar aan bijgedragen. Maar het grootste gedeelte is gecreëerd erna (grofweg 40-50k is van mogen thuis te wonen (en vakantiewerk etc in de jaren dat ik studeerde)), de rest is van de opvoeding die ik heb meegekregen sinds ik jong ben. De opvoeding die mij geleerd heeft om elke frank dubbel tot zelfs driedubbel te draaien voordat ik hem uitgaf. En om rationeel te kijken naar mijn leeftijdsgenoten die niet gestudeerd hadden of die minder lang gestudeerd hadden en een financiële voorsprong hadden. En dan ook een traject uit te stippelen om dat mogelijk te maken.
En op het moment dat ik op mijn 38ste kanker kreeg, was ik verdomd blij dat ik na 4 jaar afbetalen had besloten om een gedeelte van mijn lening terug te betalen. Een afbetaling < 300€ voelt beter aan als 1 van 900€ wanneer je ineens terugvalt op ziektegeld. Wat niet wilt zeggen dat ik mij daar niet zou hebben doorgeslagen. Maar het voelde toch comfortabeler.

Persoonlijk zie ik mij ook een systeem als Ugar toepassen. Al verwacht ik dat dit zelfs niet nodig is, net zoals mijn ouders ook nooit zo'n systeem hebben moeten uitdenken om mij spaarzaamheid aan te leren. Dat is er van jongsafaan ingedrild.

Opvoeden is vooral: op het juiste moment leren loslaten.

Of zoals wijlen Wim De Craene ooit zong: "Hier laat ik je los, Tim. Van hieraf moet je gaan. Met vallen en opstaan. Van hieraf moet je gaan." En ik constateer in toenemende mate ouders die hun kinderen niet kunnen loslaten (objectieve cijfers over hotel mama, bron: elke krant, elke google-search) met de argumentatie die ik hier ook vaak lees: "we moeten het leven niet moeilijker maken dan het is".

Nog los van de ratrace die het ontketent, een ratrace waarbij je iedereen in hetzelfde bad meetrekt, zijn er ook andere redenen waarbij die redenering niet opgaat. Hoe vroeg of hoe laat je je kinderen loslaat is natuurlijk van veel factoren afhankelijk, alleen is die trend in mijn ogen te zwaar aan het doorslaan richting "steunwieltjes tot op uw 30ste want je weet nooit dat hij nog eens zou vallen". Gezond lijkt me dat niet. Noch individueel, noch maatschappelijk. Het gaat ten koste van de weerbaarheid.

 

[JanusDR]

Opvoeden is vooral: op het juiste moment leren loslaten.

Of zoals wijlen Wim De Craene ooit zong: "Hier laat ik je los, Tim. Van hieraf moet je gaan. Met vallen en opstaan. Van hieraf moet je gaan." En ik constateer in toenemende mate ouders die hun kinderen niet kunnen loslaten (objectieve cijfers over hotel mama, bron: elke krant, elke google-search) met de argumentatie die ik hier ook vaak lees: "we moeten het leven niet moeilijker maken dan het is".

Nog los van de ratrace die het ontketent, een ratrace waarbij je iedereen in hetzelfde bad meetrekt, zijn er ook andere redenen waarbij die redenering niet opgaat. Hoe vroeg of hoe laat je je kinderen loslaat is natuurlijk van veel factoren afhankelijk, alleen is die trend in mijn ogen te zwaar aan het doorslaan richting "steunwieltjes tot op uw 30ste want je weet nooit dat hij nog eens zou vallen". Gezond lijkt me dat niet. Noch individueel, noch maatschappelijk. Het gaat ten koste van de weerbaarheid.

Dan leren ze die weerbaarheid van het alleen wonen toch gewoon 1-2-3 jaar later?

 

[oxbow1]

Ben op mijn 19 beginnen werken, Moest thuis niets afgeven.
Er werd wel de duidelijke hint gegeven dat 25 een mooie leeftijd is om het nest te verlaten. En dat minder dan 70 uur per week werken voor luierikken is.

Ik weet perfect de waarde van een euro, dat krijg je gewoon mee van thuis.
De grote opgave is hoe ik mijn dochter later met haar voetjes op de grond hou.
Bedoeling is dat ik haar uit de rat race kan houden, en dat ze zelf haar draai vind qua job~leven zonder over geld te moeten stressen.

Haal een bachelor en laat uw ziel afstompen op een bureau tot uw 65, is vanuit mijn visie ik die gefaald heb in haar opvoeding.

 

[Renegadexxripxx]

Inderdaad, want als je het leven van uw prinsje en prinsesje zo aangenaam mogelijk wil maken en opvoeding is daaraan ondergeschikt, dan krijg je inderdaad van die irritante ouders die bij het minste strafje op school gaan zagen bij de leerkracht. De ziekte van deze tijd.

Maar het feit dat je uw kind thuis laat wonen, wil niet zeggen dat je daarmee de opvoeding daaraan ondergeschikt maakt.

Wanneer mijne kleine in het school straf krijgt dan verdubbelt die die straf voor mij. Ik ben zo opgevoed, en ik heb daar persoonlijk nooit geen problemen mee gehad. Noch zie ik in waarom ik het beter zou weten dan de leerkracht die het foute gedrag heeft gezien.

Opvoeden is vooral: op het juiste moment leren loslaten.

Leuke nietszeggende oneliner. Aangezien elke ouder die dan ook kan invullen hoe die dat wilt. Waardoor je uw volledige statement ondergraaft. Want wat jij het juiste moment vindt, is tegenstrijdig wat Gert verhulst het juiste moment vind, wat tegenstrijdig is met wat den Straddle het juiste moment vindt.

Dus meerwaarde, nihil.

En ik constateer in toenemende mate ouders die hun kinderen niet kunnen loslaten (objectieve cijfers over hotel mama, bron: elke krant, elke google-search) met de argumentatie die ik hier ook vaak lees: "we moeten het leven niet moeilijker maken dan het is".

En hotel mama is geen indicatie van hun kinderen niet kunnen loslaten.

Nog los van de ratrace die het ontketent, een ratrace waarbij je iedereen in hetzelfde bad meetrekt, zijn er ook andere redenen waarbij die redenering niet opgaat.

Ongeacht wat ik doe, er zal altijd een ratrace zijn. Zelfs al geeft geen enkele ouder steun aan zijne kleine, dan is de ratrace er nog altijd, die zal enkel een andere vorm aannemen.
Waarom zou het mij dan 1 sikkepit moeten boeien dat ik andere meetrek in die specifieke ratrace? Hetgeen ik doe of sponsor of geef doe ik om mijn kinderen een beter leven te laten hebben dan dat ik gehad heb.
Waarom, omdat ik wil dat mijn kinderen het beter hebben dan mij. Dat is voor mij onderdeel van ouderlijke liefde. En wat de gevolgen dan zijn voor anderen dat kan mij nu eens geen bal schelen.

Ik zie gewoon geen meerwaarde in :
Allez Mini Renegade. jij hebt op uw 27ste buitengelegen (en was werkloos van uw 28ste tot uw 30ste) en hebt 10 jaar gewoond zonder stromend water in een woning die als krot gecategoriseerd zou staan. Omdat dat voor u de goedkoopste optie om maximaal te sparen of toen ik werkloos was erdoor te geraken. Dus nu moet uwe kleine dat ook maar doen. Want anders zou jij den Mini - Renegade niet kunnen loslaten.

Zie jij nu zelf niet in hoe belachelijk dat statement is ?

Hoe vroeg of hoe laat je je kinderen loslaat is natuurlijk van veel factoren afhankelijk, alleen is die trend in mijn ogen te zwaar aan het doorslaan richting "steunwieltjes tot op uw 30ste want je weet nooit dat hij nog eens zou vallen". Gezond lijkt me dat niet. Noch individueel, noch maatschappelijk. Het gaat ten koste van de weerbaarheid.

1) het zijn geen steunwieltjes.
2) De oorzaak is niet om ze niet te laten vallen en opstaan in hun leven.
3) Met gezond of ongezond heeft dat niets te maken.
4) Noch gaat dit ten koste van de weerbaarheid. De weerbaarheid heb je gecreëerd in de wijze hoe je bent opgevoed. Niet omdat je een zak geld krijgt van 200k en ze op hun 18 (of 21 na het behalen van hun bachelor) de deur uitjaagt of dat je 0€ krijgt maar geen 700€ moet spenderen aan huur en dus op 5 jaar enkel daarmee eigenlijk een zak geld meekrijgt van 54k.

Want als ik uw retoriek doorzet dan is het geen enkel probleem als ik mijn dochter 1 miljoen euro zou schenken (en neen, ik heb dat geld niet). Maar wel wanneer ik mijn dochter tot haar 26 (ze een vriend (of vriendin, whatever) is tegengekomen, ze 4 jaar gewerkt heeft, ze wat geld aan de kant hebben kunnen zetten en ze van elkaar denken dat ze wel compatibel zullen zijn) heb thuis laten wonen.
Jongens jongens, dat is hotel mama, allez papa in dit geval, en dat is toch slecht voor de weerbaarheid jongens.
Zie je nu zelf niet dat het niet is omdat er een bepaalde causaliteit is tussen het feit dat mamakindjes potentieel minder weerbaar zijn (wegens afgeschermd van die slechte slechte echte wereld en potentieel de tools ontberen om met die tegenslag leren om te gaan(maar dat zelfs dat geen garantie is)), maar het niet is omdat je een zak geld krijgt of een paar jaar bij de ouders wat langer mag blijven dat je dan defacto een mamaskindje (of papaskindje) bent.
Wat niet wil zeggen dat het nooit maar dan ook nooit zou kunnen voorvallen. Maar wel dat je niet zomaar die conclusie kan trekken.

Maar uiteindelijk moet jij doen waar jij u goed bij voelt. Net zoals waar ik (of anderen) hun goed bij voelen. En mijn nazaten of uw nazaten moeten dan zelf hun plan trekken. Ongeacht van wat jij en ik daarvan denken. En uiteindelijk doen ze dat ook. Uiteindelijk gaan ze allemaal hun eigen weg.

Het ene verschil is dat de mijne een zak geld / hulp bij hune bouw zullen krijgen en dat ik in de mate van het mogelijke zal klaarstaan om op mijn potentiële kleinkinderen te letten en die te vertroetelen voordat ik de pijp aan maarten moet geven wegens ouderdom. En dat jij de uwe buiten shot op hun 18. Of whatever uw versie van loslaten ook is. Maar als ik hun weerbaarheid nog moet gaan ontwikkelen op hun 18de of ouder... dan ben ik serieus tekortgeschoten in hun opvoeding. En ben ik rijkelijk te laat...

 

[MrKend54l]

Opvoeden is vooral: op het juiste moment leren loslaten.

Of zoals wijlen Wim De Craene ooit zong: "Hier laat ik je los, Tim. Van hieraf moet je gaan. Met vallen en opstaan. Van hieraf moet je gaan." En ik constateer in toenemende mate ouders die hun kinderen niet kunnen loslaten (objectieve cijfers over hotel mama, bron: elke krant, elke google-search) met de argumentatie die ik hier ook vaak lees: "we moeten het leven niet moeilijker maken dan het is".

Nog los van de ratrace die het ontketent, een ratrace waarbij je iedereen in hetzelfde bad meetrekt, zijn er ook andere redenen waarbij die redenering niet opgaat. Hoe vroeg of hoe laat je je kinderen loslaat is natuurlijk van veel factoren afhankelijk, alleen is die trend in mijn ogen te zwaar aan het doorslaan richting "steunwieltjes tot op uw 30ste want je weet nooit dat hij nog eens zou vallen". Gezond lijkt me dat niet. Noch individueel, noch maatschappelijk. Het gaat ten koste van de weerbaarheid.

Ik vraag me eigenlijk af wat je denkt op een moment zoals nu.
Een moment waarop je blijkbaar dus met u visie volledig alleen staat, waar je zelfs niemand hier hebt die u maar half gelijk geeft.

Denk je dan nog altijd dat je het grote gelijk hebt? En hou je u vast aan uw visie? Of keer je u dan terug in uwzelf en herdenk je die visie dan, schaaf je die dan bij?

Het grote probleem lijkt mij te zijn dat je overklast wordt door die mannen met hun “steunwieltjes” zoals je het noemt. En uw reactie daarop is dat je uw kinderen ook wilt laten voelen wat jij gevoeld hebt, want dat zou heb weerbaar maken. Het zou van maatschappelijk belang zijn.
Maar als je naar jezelf zou kijken dan zou je net het tegenovergestelde denken.

 

[eniac]

Allez allez, dan stel je je kwetsbaar op door wat in te binden, en dan krijg zo'n reactie à la "uw situatie is niet houdbaar dus hij bolt het af". Jammer voor de discussie.

"Jammer voor de discussie" is stellen dat als je kinderen niet laat betalen om in te wonen, ze verwend worden, niet weerbaar zijn en de waarde van geld niet leren kennen. En vervolgens mensen uitlachen die dat counteren.

Dat je nadien een veel gematigdere positie inneemt verandert niets aan je houding die je eerst innam. Ja, je kan dan wel weer zeggen dat het allemaal zo niet bedoeld was, maar ondertussen heb je toch weer je trademark cassant gedrag vertoond en een aantal mensen ronduit geschoffeerd.

DAT, mijn beste, is "jammer voor de discussie".

Het aanvoelen dat je wel degelijk x% van uw loon nodig hebt om te voorzien in uw basis levensonderhoud, en dat er bijgevolg slechts y% overblijft om te spenderen aan pinten zuipen op café, het nieuwste videospelletje of sparen, noem jij dus een compleet nutteloze gewaarwording die je gelijkstelt aan "jeuk in de onderbroek"?

Er zullen weinigen zijn die dat in twijfel trekken, maar:
1) dat is niet hoe je eerst in deze discussie zat, dat is niet wat je eerst zei, en waarom iedereen hier van leer trok.
2) je kinderen geld laten betalen om in te wonen is geen conditio sine qua non om ze dit te leren of laten aanvoelen.

Dat is de denkoefening om elkaars standpunt te begrijpen.

Yep, want zo stelde je je gisteren absoluut op he? Maar nu de andere zich opstelt zoals jij deed is het "jammer voor de discussie" en wordt wat jij zegt in het belachelijke getrokken. Oh sweet irony.

 

[Charon]

ik geloof dat jullie de invloed van „opvoeding“ heel zwaar overschatten. Ik ken broers met krak dezelfde (zuinige) opvoeding, de ene trok de lijn door, de andere verbraste alles.

En als ik mijn oudste zie, da‘s een ongelooflijke vrek. Dat heeft ie zeker niet uit zijn uitermate gepriviligeerde & verwende opvoeding gehaald.