Op welke leeftijd ben jij aan kinderen begonnen?

[Sylverscythe]

Wat is in jullie ogen dan "vroeg" om je ouders te verliezen? Ik ben er nu 37, mijn vader is er 67. Mocht hij heengaan op 87 ben ik er 57, wat mij een "normale" leeftijd lijkt?

In 2023 lag de bij geboorte in het Vlaamse Gewest voor de hele op 83,2 jaar. Bij mannen ging het om 81,3 jaar, bij vrouwen om 85,0 jaar. De levensverwachting bij geboorte lag daarmee 3,8 jaar hoger bij vrouwen dan bij mannen. Zowel bij mannen als bij vrouwen lag de levensverwachting in 2023 hoger dan in 2022.

Het is kansrekening lijkt me. De gemiddelde leeftijd voor iemand die nu 60+ is lager dan dat, en dat wil zeggen dat een significant deel het gemiddelde niet haalt natuurlijk. Mijn vader was 70 bij overlijden, mijn moeder 52 (wat nu wel heel jong is natuurlijk). Maar omdat ik nogal een nakomer ben, betekent dat wel dat ik op mijn 30ste (ik werd dat jaar 31) geen levende ouders meer had. Dat risico is natuurlijk groter voor kinderen van ouders die er laat aan zijn begonnen.

 

[Avondland]

Is dat niet gewoon onderdeel van de circle of life, of je nu dertig veertig of vijftig bent? We hebben zelf 20jaar kunnen genieten van de zorg van onze ouders, dus ik beschouw dat niet echt als een last wanneer het aan mij is.
Ik ben nu 31 en mijn vader 67, dus de 70 waar de klappen beginnen, komt dichterbij. En hij is onlangs verhuisd van 20km van mijn deur naar 5km van mijn deur, dus ik weet dat ik ooit de "lasten" ga moeten dragen en niet mijn veel oudere broer en zus die op 20 en 120km wonen. Vind ik dat erg? Nee. Vind ik dat oneerlijk? Nee. Vind ik dat volkomen normaal? Eigenlijk wel ja.

Wat niet wegneemt dat ik uiteraard begrijp dat niemand ooit een "last" wil zijn, maar dat is toch niet echt een last?

Als je een goede relatie hebt met je ouders is dat geen last, nee. Als die relatie getroubleerd is of problematisch, dan wel. Maar wel akkoord: zij hebben voor mij gezorgd en als zij mij eens nodig hebben sta ik wel paraat. Zorg is tweerichtingsverkeer.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Is dat niet gewoon onderdeel van de circle of life, of je nu dertig veertig of vijftig bent? We hebben zelf 20jaar kunnen genieten van de zorg van onze ouders, dus ik beschouw dat niet echt als een last wanneer het aan mij is.
Ik ben nu 31 en mijn vader 67, dus de 70 waar de klappen beginnen, komt dichterbij. En hij is onlangs verhuisd van 20km van mijn deur naar 5km van mijn deur, dus ik weet dat ik ooit de "lasten" ga moeten dragen en niet mijn veel oudere broer en zus die op 20 en 120km wonen. Vind ik dat erg? Nee. Vind ik dat oneerlijk? Nee. Vind ik dat volkomen normaal? Eigenlijk wel ja.

Wat niet wegneemt dat ik uiteraard begrijp dat niemand ooit een "last" wil zijn, maar dat is toch niet echt een last?

Tuurlijk ga ik mijn ouders helpen en bijstaan als het nodig is. Dat vind ik niet erg, dat vind ik niet oneerlijk en ik hoop dat mijn kind dat later ook wil doen voor mij.
Maar dat wil niet zeggen dat zoiets niet mentaal en fysiek vermoeiend kan zijn in combinatie met een gezin/werk .
Twee jaar geleden heb ik een aantal maanden geholpen bij een groottante die niet naar een rusthuis wou. Beurtrol met de familie afgesproken en ik ging 2-3 keer per week
koken/poetsen en/of winkelen. Met liefde gedaan maar in combinatie met fulltime job en jonge kleuter was dat zeker niet te onderschatten.

 

[MrCipo]

Ik weet niet of het echt meetelt, maar ik heb al 10 jaar 3 pluskinderen.

Als ze van mij zouden zijn had ik ze op mijn 15,17 en 19 jaar.
Ik ben dus een “jonge” pluspapa en kan nu op mijn 37 in theorie al opa worden .

 

[Khyl@ris]

Ik was 27 toen ik mijn eerste kind kreeg en 30 bij de tweede. Voor mij voelde dit net iets te vroeg aan, maar uiteindelijk wel blij met de keuze.
Mijn partner is 7 jaar ouder, en hij voelde zich toch een pak minder energiek bij de tweede. Voor hem mocht het allemaal toch eerder geweest zijn.

Wat betreft het zien opgroeien van kleinkinderen door je ouders, daarvoor moet je niet specifiek je kinderwens vroeger uitvoeren. Het leven is toch zo onvoorspelbaar, die van mij zijn beiden al overleden. Ik pin me er ook niet op vast dat ik zelf ooit kleinkinderen zou zien opgroeien.

 

[Wannez]

35 toen ik m’n zoon kreeg. Toen ik zijn moeder leerde kennen op m’n 30e, was ik nog in de fase zelf geen kinderen te willen en veronderstelde ik dat het de eerste jaren sowieso geen punt ging zijn aangezien zij maar 20 was. Boy was I wrong; al vrij snel gaf ze aan dat als ik geen kinderen wou, we er beter direct een punt achter konden zetten. Niet dat ze er toen direct aan wou beginnen (ze was net terug beginnen studeren en was wel rationeel genoeg dat we dit beter niet combineerden met een pasgeborene), maar het heeft me wel doen nadenken en vergelijken bij vrienden met kinderen. En het horrorbeeld dat ik ervan had, leek precies toch mee te vallen en ik kon meer focussen op de positieve kanten van kinderen. Toen ze afstudeerde, zijn we er direct aan begonnen (voor mij nog altijd met veel angst voor het onbekende of ik dat allemaal wel zou kunnen maar het voelde met haar wel juist).

Onze relatie is niet blijven duren, maar ik ben haar wel nog elke dag dankbaar voor haar “push” om er toen aan te beginnen, de 2 fantastische kinderen die ze mij gegeven heeft en de fijne manier waarop we het co-ouderschap aanpakken.

 

[coldvinc]

Wij zijn er aan begonnen met hulp op 29. We zijn beiden van 1990 met maar een paar maand verschil.
We denken nu nog aan 1tje op 35. Waarom zolang wachten? Omdat onze dochter van 3 jaar en 9 maand nog altijd niet doorslaapt en hysterisch wakker wordt.
Was onze dochter een gemiddeld kind dat kon doorslapen tussen 6 maand en 1 jaar hadden we er hier nu al twee lopen waarschijnlijk, maar ja, het is nu niet zo.

Wat voor ons ook speelt is dat we een wat atypisch parcours hebben gelopen en dat we nu nog maar (bijna) klaar zijn met renovatiewerken. Dat samen met onze slechte slaper maakt dat we al diep gezeten hebben als koppel. De laatste tijd gaat het een pak beter. Daarnaast speelt wel nog het element van reizen mee. Mijn vrouw is Zuid-Amerikaans dus familie bezoeken vergt wat meer dan in de autostappen. Vliegtuigtickets worden kostelijker per kleine koter er bij. Daarbovenop willen we op zen minst ook Japan en Zuid-Korea bezoeken.

Gezondheid is voor mij geen probleem. Ik heb altijd veel gesport en gezond geleefd waardoor ik nu nog beter mee kan dan alle tieners in mijn Taekwondo-club. Een gebrek aan slaap me minder. Voor mijn vrouw is het een andere situatie door haar conditie (wat zwanger worden moeilijker maakt alsook veel meer moeite met slaap).

Wel tof om te lezen dat ik niet de enigste ben die dan op een wat later leeftijd nog een kind neemt. Wel zo te zien de enigste waar er (mogelijk) veel tijd tussen zit?

 

[Visenya]

Wel tof om te lezen dat ik niet de enigste ben die dan op een wat later leeftijd nog een kind neemt. Wel zo te zien de enigste waar er (mogelijk) veel tijd tussen zit?

Tussen onze kinderen zal ook 3,5/4 jaar (sept '21 en hopelijk april '25) zitten.

We hadden een aparte start in het ouderschap. Ondanks dat ik een probleemloze zwangerschap had, is dochterlief geboren op 30 weken omdat ik een zwangerschapsvergiftiging met serieuze complicaties had. Met alle opvolgingen en onderzoeken voor haar en mij als gevolg de laatste jaren. Tel daar nog bij dat ze een stevig karakter heeft en haar gehoorproblemen waardoor communiceren moeilijk was. Ik heb ook weer een verhoogd risico op zwangerschapsvergiftiging bij deze zwangerschap, dus dat was ook iets om over na te denken.

Gelukkig verloopt alles vlot, kan meneer al langer blijven zitten dan zijn grote zus en zijn ze er in het ziekenhuis gerust in bij de onderzoeken. Ik hoop gewoon de couveusetijd te kunnen vermijden.

 

[coldvinc]

Aah, veel moed en op een goede en gezonde bevalling. Mijn vrouw heeft ook gehoorproblemen sinds geboorte. In haar thuisland deden en doen ze geen gehoortesten waardoor ze er pas rond haar 10e achter kwamen op school. Het is wel een beetje verslechterd met de jaren maar is nu al enige tijd stabiel. Het is zeker doenbaar maar niet altijd gemakkelijk. Zeker als ze op controle gaat.

 

[exCite]

Ik was 27, mijn vrouw 24. Bij de tweede 30 en 27. Onze kinderen verschillen nipt 2 jaar (de tweede is net op het einde van het jaar geboren.
Ik ben blij dat we er vroeg aan begonnen zijn, puur qua genoeg energie en jonge ouders te zijn, ik denk echter wel dat ik veel rustiger had kunnen zijn op stressmomenten (huilbuien, tantrums, ...) dan dat ik nu geweest ben (en toegegeven af en toe nog ben).

 

[kenneke2.0]

Mijn 23 ste was eigenlijk niet gepland toen en tweede drie jaar later. Maar ben nu wel blij dat ik er relatief jong aan begonnen ben. Als is bekijk mijn schoonouders zijn pak ouder dan mijn ouders waren en daar kan je over bepaalde onderwerpen gewoon niet over praten bv seksuele tips voor het veilig te doen etc.
Ik ben wel nu al wat bang van het lege nest syndroom binnen aantal jaar mijn zoon is er 17 in juli en dochter 14 in mei.

 

[Mormel]

Ik weet niet of het echt meetelt, maar ik heb al 10 jaar 3 pluskinderen.

Als ze van mij zouden zijn had ik ze op mijn 15,17 en 19 jaar.
Ik ben dus een “jonge” pluspapa en kan nu op mijn 37 in theorie al opa worden .

Zou moeten meetellen.
Zelf nooit kinderen gewild wegens genetische belasting en ontbreken wens; bij aanvang laatste relatie op mijn 35ste, één maand later afspraak voor vasectomie.
Wel stiefkinderen. Eerste tussen mijn 21ste en 27ste, hij was zes toen de relatie begon; tweede van mijn 35ste tot heden, hij was vier toen relatie begon, nu twaalf. Voor mij persoonlijk was het makkelijker bij de tweede maar dat komt allicht omdat het leeftijdsverschil met mijn eerste partner zestien jaar was en ik deels buiten de opvoeding gehouden werd.

 

[Coolguy]

Vroege dertiger en nu late dertiger.

 

[Général Zantas]

Zoon geboren toen ik 29 jaar was, dochter geboren toen ik er 35 was. Beiden waren niet echt gepland en kwamen er uit een enkel foutje. Achteraf bekeken zou het wel beter geweest zijn als de ongelukjes dichter op mekaar waren, 6 jaar verschil is wel veel. Zeker als de jongen de oudste is. Als de dochter de oudste was, zou dat veel minder een probleem geweest zijn. Maar onze zoon schept er vaak plezier in om zijn veel jongere zus wat te sarren.

 

[Sportinggboy]

Bij mijn oudste dochter was ik er 31. Bij mijn jongste 34. Ondertussen ben ik er zelf 38. Ik ben blij dat ik er dan pas aan begonnen ben. Zo heb ik tot mijn 30 toch nog een eigen leven kunnen leiden want eerlijk, de aanpassingen en opofferingen die je voor jezelf moet doen met kinderen zijn toch gigantisch. Mijn schoonzus wilt er totaal geen, en ik begrijp dat ook helemaal. Mijn oudste dochter was ook een huilbaby ( krijsbaby, letterlijk 22 uur non stop krijsen gedurende de eerste 5 maand), als ik daar vroeger aan zou begonnen zijn, denk ik dat ik opgenomen had geweest.

 

[Avondland]

Bij mijn oudste dochter was ik er 31. Bij mijn jongste 34. Ondertussen ben ik er zelf 38. Ik ben blij dat ik er dan pas aan begonnen ben. Zo heb ik tot mijn 30 toch nog een eigen leven kunnen leiden want eerlijk, de aanpassingen en opofferingen die je voor jezelf moet doen met kinderen zijn toch gigantisch. Mijn schoonzus wilt er totaal geen, en ik begrijp dat ook helemaal. Mijn oudste dochter was ook een huilbaby ( krijsbaby, letterlijk 22 uur non stop krijsen gedurende de eerste 5 maand), als ik daar vroeger aan zou begonnen zijn, denk ik dat ik opgenomen had geweest.

Het zijn inderdaad opofferingen maar je hebt mensen die er heel goed mee omgaan en ook mensen die daar moeite mee hebben. Daarin zijn uiteraard gradaties, maar ik neig dan toch eerder naar het tweede. Je kan bepaalde zaken op je bucketlist wel tijdelijk "on hold" zetten om daar later mee verder aan de slag te gaan, maar als vijftiger doe je die zaken toch totaal anders dan als twintiger.

 

[Sloan]

Ik was 24 en was eigenlijk helemaal niet klaar, de impact was okay maar de verantwoordelijkheid kon ik niet aan. Een jonge baby, klein mensje en jij bent eindverantwoordelijk.
Wij kwamen terug van het ziekenhuis en heb dan 10 minuten liggen huilen gelijk een klein kind.

6m later is de relatie afgesprongen, niet op een goeie manier. 6-8 weken hem niet mogen zien van de mama, pas na dwang advocaat overeenkomst.
Sindsdien doe ik er alles aan om bij hem te zijn.

 

[LittlePinkBunny]

Ik was 39, vriendin 29. Ondertussen is de dochter bijna 1,5 en zal er vermoedelijk binnen dit en 2 - 3 jaar nog wel eentje bijkomen.

Bewust van job veranderd en dichter bij mijn vader gaan wonen om het allemaal rancho relaxo te kunnen meemaken dus ik ondervind niet al teveel last van het slaapgebrek. Temeer omdat de (veel) jongere vriendin de meeste nachtelijke taken op zich neemt en ik mij overdag dan meer smijt. Tot zover een perfecte combo. We zullen zien of dat blijft duren als er ooit een 2de komt.