Op welke leeftijd ben jij aan kinderen begonnen?

[zarathustra]

Ik was 32, zij 30. Enige dat voor mij echt belangrijk was, was geen kinderen nadat zij over de 35 ging. Uw risico op issues gaat echt serieus omhoog

 

[Visenya]

33,5 bij de dochter en hopelijk een maand 37 bij de geboorte van onze zoon. Nooit echt een tikkende klok gevoeld maar toen ik hem tegen kwam wel beseft van als ik kinderen wil, dan is het met hem.

Elkaar leren kennen op 28 terwijl hij al eigenhandig een huis aan het verbouwen was. Dat eerst afgewerkt maar tijdens de eerste maanden Corona-lockdown beseft dat we graag wat meer ruimte hadden. Ander huis gekocht in compleet andere regio en tegen dat het eerste verkocht was, was ik zwanger.

 

[iamhollywood]

Ik was 35 met de geboorte van ons dochtertje, hij 36. Louter omdat we elkaar op latere leeftijd ontmoet hebben. Moesten we kunnen kiezen, we waren er ook veel vroeger aan gestart. Hoe ouder je bent, hoe minder tijd er nog met de kinderen/kleinkinderen later resteert en vooral hoe minder tijd uw ouders nog met hun kleinkinderen hebben. Als zij 10 is, zijn onze ouders mid-70igers, dat is geen leeftijd waarop je nog vlot een hele dag op uitstap gaat met uw kleinkind.

We hebben er 2 jaar over gedaan met uiteindelijk een IVF-traject. Tijd tikt en de kwaliteit gaat effectief razendsnel achteruit. Een vriendin loopt momenteel bij dezelfde toparts, de eerste poging is niet gelukt, de arts zei vlakaf ‘5 jaar geleden was dit hoogstwaarschijnlijk gelukt, maar nu is de kwaliteit dermate slecht dat ik dit geen 6 keer ga proberen. We gaan nog voor 1 poging en ik denk dat we dan genoeg gaan weten.’ Zoiets hakt er in. De arts benadrukt in al zijn lezingen/interviews: een slimme meid begint op tijd aan kinderen.
En niet alleen de vrouw, ook bij de man speelt de leeftijd, dat was bij ons het voornaamste probleem.
Daarom wil mijn vriend zo snel mogelijk voor een 2e gaan, paar maand zelf proberen en dan onze voorraad embryo’s aanspreken zodat ik hopelijk eind dit jaar opnieuw zwanger ben. Ik vind dat ergens moeilijk, ik wil onze dochter een broer/zus gunnen, maar de gedachte van een zwangerschap ligt nog te vers in het geheugen, ga ik wel ten volle kunnen genieten van de nog zeer jonge leeftijd van onze dochter, gaat de combo van 2 zeer jonge kinderen lukken…
Onze dichte omgeving raadt aan nog wat te wachten, maar als buitenstaander is het natuurlijk wel makkelijk te judgen als je niet ten volle beseft hoe hard tijd tikt qua fertiliteit.

En ik snap dat mensen hun kinderwens ergens uitstellen tot ze hopen er voldoende klaar voor te zijn. Maar voor een kind ben je nooit echt ‘klaar’ in uw hoofd. Bij de geboorte lijkt dat alsof er een pakje in uw handen gedropt wordt dat plots al uw energie vraagt om te eten/slapen/pamper te verversen en heel uw leven te herorganiseren. Het is echter uw kind en als ouder ga je zeer snel uw kind leren kennen en begrijpen wat het nodig heeft. Ouder zijn is een groeiproces.
Zodra de voornaamste stabiliteit er is zou ik een kinderwens niet te lang uitstellen. Het is oprecht het mooiste wat er is, ons hart loopt dagelijks over van liefde voor ons kind. En dat typ ik zelf na een slagveld weer opgeruimd te hebben , kind ligt in outfit nummer 3 op de voorbije 8u aan maag en darmsappen .

 

[Appelflap1989]

34 bij de eerste, op m'n 35e zwanger geworden van nummer 2 en ik zal 36 zijn bij de bevalling. We zouden er ook eerder aan begonnen zijn met wat we nu weten, maar het duurde lang eer we er 'klaar' voor waren. Maar zoals hierboven gezegd, echt klaar ben je er toch nooit voor.

Toen het niet meteen lukte bij de eerste ook wel wat stress, want ondertussen hadden we ook te horen gekregen dat er in onze omgeving mensen zijn die al jaren aan het proberen zijn en de tijd tikt... Uiteindelijk toch binnen het jaar zwanger geraakt, wat beschouwd wordt als de normale termijn. Maar daarom niet lang gewacht voor een tweede (dat dan wel supervlot ging). Idealiter zouden we ook wat meer tijd gelaten hebben tussen de twee, maar toen duidelijk was dat we een tweede wilden zijn we er gewoon voor gegaan. We hebben door onze leeftijd niet echt de luxe om nog lang te wachten.

 

[derp]

Ik was 37. Ik zou het niet anders willen. ik ben blij dat het er pas van gekomen is nadat ik alles uit mijn systeem had. Ik heb meer dan 100% geprofiteerd van alles wat het leven als kinderloze vent zonder verantwoordelijkheid te bieden heeft, veel dingen geleerd en bovenal ben ik een rustig persoon geworden die gelukkig is met zichzelf. Denk betere startbasis om een goeie papa te zijn dan als de persoon die ik 10j geleden was.

 

[Spoiler]

Ik denk dat het ook anders is voor mannen versus vrouwen. Ik was zelf eind twintig, mijn man eind dertig. Ik denk dat het voor beide zo nagenoeg ideaal was. Ik ben blij dat ik de kans had relatief jong mama te worden, had het niet anders gewild.

 

[arevee]

Afhankelijk van hoe je de vraag interpreteert kan ik twee verschillende antwoorden aanduiden . Tijdens de verwekking 29, als de kleine er (hopelijk) gezond en wel is, 30 en een maand of 7 .

Vriendin is iets ouder en zal 32 en een maand of twee zijn bij de geboorte.

Vind het ideaal qua moment, kennen mekaar ook nog geen jaren dus veel vroeger had niet gegaan (of had met iemand anders geweest bij allebei ). Maar ik zou er pakweg vijf jaar terug echt nog geen moeten gehad hebben, véél te individualistisch dan, veel te weinig verantwoordelijkheid en véél te hard aan t genieten van "het goeie leven". Vijf jaar wachten nog voor een kind zou ik dan ook weer al laat gevonden hebben, nu ben ik maar ergens rond de vijftig als mijn kind echt wel volwassen is, zou het lastiger vinden (vermoed ik) om als zestiger nog met een tiener te zitten bijvoorbeeld.

Idem voor de grootouders, zeker mijn ouders zijn bijna 40 jaar ouder als ik, als zij nog wat van het kleinkind willen meemaken en actief ermee willen spelen etc dan was het nu ook wel de moment (je weet natuurlijk nooit voor t zelfde geld speelt de bompa op zijn 85ste nog drie dagen per week tennis zoals hij nu doet op zijn 68ste).

 

[Sylverscythe]

Ik was 37. Ik zou het niet anders willen. ik ben blij dat het er pas van gekomen is nadat ik alles uit mijn systeem had. Ik heb meer dan 100% geprofiteerd van alles wat het leven als kinderloze vent zonder verantwoordelijkheid te bieden heeft, veel dingen geleerd en bovenal ben ik een rustig persoon geworden die gelukkig is met zichzelf. Denk betere startbasis om een goeie papa te zijn dan als de persoon die ik 10j geleden was.

Het is in de kern misschien eerder een egoïstisch argument, maar ik ga hiermee wel akkoord. Moesten mijn vrouw en ik elkaar veel vroeger hebben ontmoet waren we waarschijnlijk niet eens een match, laat staan dat een van ons op dat moment klaar* was voor kinderen en een goede ouder zou zijn.

*en je bent misschien nooit klaar maar is toch een verschil tussen financiëel stabiel en rustig in staat zaken te laten passeren, en verre van stabiel met een grote dosis FOMO. Noem het maturiteit voor mijn part.

 

[iamhollywood]

Het is in de kern misschien eerder een egoïstisch argument, maar ik ga hiermee wel akkoord. Moesten mijn vrouw en ik elkaar veel vroeger hebben ontmoet waren we waarschijnlijk niet eens een match, laat staan dat een van ons op dat moment klaar* was voor kinderen en een goede ouder zou zijn.

*en je bent misschien nooit klaar maar is toch een verschil tussen financiëel stabiel en rustig in staat zaken te laten passeren, en verre van stabiel met een grote dosis FOMO. Noem het maturiteit voor mijn part.

Dat is ieder zijn goed recht, maar ik denk dat je die mentaliteit enkel kan aannemen als je op voorhand weet dat je evenzeer er vrede kan mee nemen moest je nooit vader worden. Als je een vurige kinderwens hebt, dan begin je er best op tijd aan. Teveel risico’s op afwijkingen voor het kind, teveel risico’s op complicaties tijdens de zwangerschap en gewoon groot risico dat het niet meer lukt.
Ik ken het leed als het niet lukt zoals gewenst, dat wens je niemand toe. Vrienden hebben een IVF-baby met sperma van de broer van de papa, anderen hebben een IVF-baby met donoreicellen en donorsperma, dat kind lijkt niet op de verste verte op haar ouders (terwijl het centrum bewust gelet heeft op het uitkiezen van de donoren). Het is omdat we zelf in een traject gezeten hebben dat we natuurlijk meer mensen leren kennen hebben binnen het ziekenhuis en dat meer mensen binnen de vriendenkringen er ons op aanspreken. Maar het komt vaker voor dan je denkt.
Financieel moet er natuurlijk wel stabiliteit zijn.

 

[Monty]

Ik ben al samen met mijn vriendin sinds we 16 jaar zijn. Eens we stabiel waren op ons 30ste (allebei een goeie job en ons huis gekocht) mocht het er wel van komen voor mij, zij was wat terughoudend maar was akkoord. Het was in één keer raak en de kleine is geboren toen we 31 waren, een dik jaar geleden. We genieten allebei enorm van het ouderschap en we hebben eigenlijk geen zorgen, mijn vriendin zegt nu dat ze er eigenlijk eerder aan moest begonnen zijn, maar ik vind het perfect zo. Zij wil nu zelfs ASAP aan de tweede beginnen en nu ben ik degene die er een beetje bang voor is, haha. Maar die tweede zal waarschijnlijk niet lang meer duren, ze is al gestopt met de pil en we hebben wel een timing in gedachten. In elk geval is die kleine de beste beslissing die we ooit gemaakt hebben. We zullen zien wat de toekomst nog brengt.

 

[pardal]

Ik was nog net 21 toen mijn zoon geboren werd. Achteraf gezien zou ik het niet anders gewild hebben.
Behalve dat wij pas 6 maand samen waren en dus nog niks hadden gespaard en eigenlijk onder 0 begonnen met een huurhuisje en afdank meubels van anderen heb ik nooit het gevoel gehad dat we iets tekort kwamen.

Wij hebben onszelf eigenlijk de eerste jaren weggecijferd zonder dat we er erg in hadden.
We hebben het er nog vaak over, eigenlijk was dat mss wel onze gelukkigste tijd van ons leven, echt op een roze wolk.
Nu is onze zoon 25 jaar en eigenlijk vind ik het perfect zo.

Ik heb een vriend die nu 50 is met een
Dochter van 7 en die heeft het met momenten toch wel zwaar.

Zot op uw 46ste al een 25 jarige zoon hebben! Ergens wel jaloers op, op mijn 50ste is de jongste 12.

Anderzijds ik was nog te veel een kind op mijn 21ste. (Volgens de vrouw is dit nog altijd zo) En nog te fel op zoek naar mezelf, alhoewel ik op die leeftijd wel zeker wist dat ik papa wou zijn.

 

[Sir.Killalot]

25-29 gestemd, maar 't was echt op de valreep van mijn 29ste jaar - 2 maanden later werd ik er 30 .

 

[Green Mamba]

Hier op mijn 30. Ik vond dat wel ne schone leeftijd.

 

[Slyke]

Mocht ik kunnen kiezen hebben, dan was tussen 30-35 een mooie leeftijd geweest.

 

[Avondland]

Ik was 33 toen mijn dochter geboren werd.

 

[Zinja]

Hier 21 en 23 en we waren pas 6 maanden samen. Maar ik ben er nu 42 en mijn dochter word 19 wat ons jonge ouders maakt en we vroeg uit de pampers zijn.
Hier was het wel een “ongeluk” zoals ze zeggen maar achteraf gezien het mooiste wat ons overkomen is.

 

[taste like summer]

Ik was bijna 33 en mijn vriend 35. Wij kenden elkaar op dat moment 3 jaar en voelden ons er klaar voor. We zouden maximum twee jaar proberen, ouder wilden we niet gaan omdat we geen te oude ouders wilden zijn.

Mijn ouders waren zelf 32 en 31 toen ze mij kregen. Mijn vader zijn vader was 54 toen hij geboren werd en hij vond dat verschrikkelijk. Mijn vader was ook maar 15 toen zijn vader stierf.

 

[Sylverscythe]

Dat is ieder zijn goed recht, maar ik denk dat je die mentaliteit enkel kan aannemen als je op voorhand weet dat je evenzeer er vrede kan mee nemen moest je nooit vader worden. Als je een vurige kinderwens hebt, dan begin je er best op tijd aan. Teveel risico’s op afwijkingen voor het kind, teveel risico’s op complicaties tijdens de zwangerschap en gewoon groot risico dat het niet meer lukt.
Ik ken het leed als het niet lukt zoals gewenst, dat wens je niemand toe. Vrienden hebben een IVF-baby met sperma van de broer van de papa, anderen hebben een IVF-baby met donoreicellen en donorsperma, dat kind lijkt niet op de verste verte op haar ouders (terwijl het centrum bewust gelet heeft op het uitkiezen van de donoren). Het is omdat we zelf in een traject gezeten hebben dat we natuurlijk meer mensen leren kennen hebben binnen het ziekenhuis en dat meer mensen binnen de vriendenkringen er ons op aanspreken. Maar het komt vaker voor dan je denkt.
Financieel moet er natuurlijk wel stabiliteit zijn.

Ik ken ook een koppel dat lang IVF heeft geprobeerd hoor. Ik spreek dan ook enkel persoonlijk: er was amper een kinderwens bij mij op die leeftijd, en bij mijn vrouw helemaal niet.

Ik ben niet aan het ontkennen dat we idealiter allemaal vroeger aan kinderen moeten beginnen.

 

[Sneakytje]

Op 32 jaar beslist er voor te gaan, in fertiliteit gekomen (was wel te verwachten), uiteindelijk dochter geboren toen ik 35 was. Vriend 34 toen. Geen spijt dat het zo laat is, integendeel.

 

[Implar]

Ik was 29 toen de dochter geboren was, 32 bij de zoon.
Het ging een tweetal jaar eerder geweest zijn, maar dat is uitgedraaid op een miskraam. Mijn vrouw heeft dezelfde leeftijd en begon de biologische klok wel te voelen.